PCLion FC

Footcast #8: Galatasaray'ın Yiğit Gökoğlan Transferi

2012-01-13T00:15:00.000+02:00

Bu haftaki Footcast'lerin ilkinde Galatasaray'ın Manisaspor'dan transferi Yiğit Gökoğlan'ı ve kadroda edinebileceği yeri konuştuk.

Kalaycı Wenger Baba

2012-01-08T10:50:00.001+02:00

Bir Fransız beyefendisi olan Arsene Wenger de tam yerine rast gelince küfrü, argoyu basmaktan çekinmiyormuş demek ki! Fransız hoca, dün düzenlediği basın toplantısında futbolda ırkçılık konusuna değinirken sorulan soruyu yarı argo, yarı küfürlü bir örnekle cevaplıyor. Verdiği örneğin bizim sahalarımızda çokça tartışılıyor olması cabası. Videonun başındaki soruya verdiği cevabın şıklığını da ayrı bir alkış.

Yalnız şu örneği Fatih Terim'in sansürsüz verdiğini düşünsenize! Yine girer miydik "Ama İngiltere'de..." diye, ne dersiniz?

-Peki siz kulüp olarak bu konuda proaktif bir tavır takındınız mı oyuncuları eğitmek adına?
+Televizyonda canlı yayında olduğun sürece hakeme "Siktir git (Fuck off)" deyip kurtulduğu ortamda beni futbolculara bu konuda eğitim verdirmeye ikna edemezsiniz.

Arsene Wenger'in Leeds United maçı öncesi Thierry Henry'nin dönüşü, son durumu ve futbolda ırkçılık gibi konulara uzunca değindiği 14 dakikalık basın toplantısının tamamını Hayatım Futbol Dergi'nin Facebook hesabından izleyebilirsiniz.

Samsunspor 2-4 Galatasaray || O Maç...

2012-01-07T22:15:00.000+02:00

İlk yarının son düdüğü çaldığında Galatasaray, Samsunspor kalesini beş kez yoklamış, hiçbirinde isabet sağlamayamamıştı. Pozisyon sayılabilecek tek deneme Emre Çolak'ın bir şutuydu ve takım 2-0 gerideydi. Yenilen gollerin bireyselliği, moral bozuculuğu da ortadayken bir takımı devre arasında ayağı kaldırıp çok doğru müdahelelerle maçı resmen alan adam Fatih hocaya "Saygılar abi" dememiz gerekiyor önce...

Önce goller... Galatasaray'ın oynadığı düzen içerisinde Selçuk İnan çok önemli bir yer kaplıyor olabilir ama Felipe Melo daha kilit bir oyuncu tezini savunuyorum bir süredir çünkü savunma ile orta saha arasında tek kişilik bir hatmış gibi oynuyor Melo. Oradaki her şeyden o sorumlu ve o bugüne kadar oynadığı gibi üstün bir performans ortaya koymazsa yapacağı hatalar, top kayıpları savunmanın başına iş açabilirdi ki maçın ilk golü bu şekilde geldi. İkinci gol de takımın yumuşak karnından, Sabri'den hediyeydi. Aylardır takıma kenardan bile girememiş bir Sabri'nin o olmadığı bir dönemde takımlaşmış bir ekibe hemen katkı vermesi zaten mümkün değildi ama görünen o ki Sabri fiziksel olarak bile henüz o mücadeleye hazır değil. Onun için üzüldüm ama bugün onun günü değildi, kenara gelmesi de doğru bir teknik adam tercihiydi.

Beklentilerden, daha doğrusu takımın ihtiyaçlarından uzak oyun kimliği sebebiyle eleştirilen Albert Riera her şeye rağmen kulübeden getirilebilen en büyük hücum gücü... Belki topu tek başına sürükleyemiyor, çok büyük işler yapmıyor ama her yaptığını düşünüyor, faydalı olmaya çalışıyor. Bugünkü dönüşte onun oyuna girişinin büyük payı var ki üç kişiyle bir top için kapışırken, hamle şansı sıfıra yakınken bakarak, görerek Selçuk'a çıkardığı top alkışı hak ediyor. Bölgesinin, aldığı kontratın oyuncusu olmayabilir ama özverisiz, çabasız olduğu söylemek de ona haksızlık.

Geri dönüşün inşaa edildiği bu beraberlik golünde ve Baros'un kafasında sahada eksik olan Samsunspor'un alan paylaşımında yaşadığı sorunlar da göz ardı edilmemeli. Semih Kaya'nın attığı ilk golde de katalizör görevinde olan Samsun savunması biraz modifiye ve motive edilmiş Galatasarasy hücumcuları karşısında net olarak dağıldı. Belki de 50'de golü yediklerinde bunu hissetmişlerdi ama ortaya herhangi bir direnç dahi koyamadılar. Ekigho'nun fırsatları gole çevirmesine, tabelada 2-0 yazıyor olmasına karşın ilk yarıda da çok matah bir oyun ortaya koyduklarını söylemek güç. Yeni bir planlama içindeler ve muhtemelen yapacakları transferler Gekas gibi doğrudan sahaya çıkacak cinsten oyuncular olacak ama şu an bir bütünlük sergileyebildiklerini söyleyebilmek güç. İki senedir izlediğimiz Young Boys'la bugünkü Samsunspor arasında hiçbir benzerlik göremiyorsak sanırım Vladimir Petkovic de işini istediği gibi yapamamış demektir.

Yarım saatte iki gol yediğiniz bir lig deplasmanında puan bırakmak lig lideri için bile artık bir sürpriz değildir, böyle maçlar lig maratonunda herkesin başına gelir. Hele ki böyle sıkışık bir fikstürün içinde. Galatasaray bugün joker hakkını elinde tutarak büyük iş yaptı, hem de sadece maçın ideal akışı içinde değil, sürpriz durumlara da dirençli olabileceğini gösterdi, en azından o güveni kazandı. Bunlar yeni yeni takımlaşan bir oyuncu grubu için çok önemli detaylar. Eğer bu takım mayıs sonunda şampiyonluğa ulaşırsa bu maç "o maç"lardan birisi olacaktır.

Footcast #7: Finansal Fair Play 101

2012-01-07T14:05:00.000+02:00

Footcast serimizin yedinci bölümünde Kerem Akbaş'la birlikte Finansal Fair Play'i ele aldık. İyi seyirler...

Footcast #6: Galatasaray Altyapısının Yükselişi

2012-01-06T00:15:00.001+02:00

İkinci vodcast serimizin ikinci konusu Fatih Terim'le birlikte yükselişe geçen Galatasaray altyapısı. Emre Çolak, Semih Kaya, Mertan Caner Öztürk ve İsmail Berk Ünsal'a eğildiğimiz videoda da Kerem Akbaş'la beraberiz.

Footcast #5: Hector Cuper, Bruno & Orduspor

2012-01-05T16:25:00.002+02:00

Footcast'in beşinci bölümü Orduspor hakkında... Kerem Akbaş'la birlikte bu kez mor-beyazlıların Hector Cuper ve Bruno Mezenga hamlelerini konuştuk.

Akşama doğru da Galatasaray altyapısının yükselişini değerlendirdiğimiz vodcasti blogda bulabilirsiniz.

Vodcastlerin tamamı için Youtube sayfası: Footcast

Berk Yıldız

2012-01-05T14:25:00.002+02:00

Fatih Terim'in oyuncu kazanma adına ortaya koyduğu farklılıktan defalarca söz ettik, dünkü idman da Fatih hocanın bu oyuncu gözüne bir başka örnek oldu, 1996 doğumlu Berk Yıldız Galatasaray A takımıyla idmana çıktı.

Ağustos ayında "Berkin'den sonrası Buhran" başlıklı altyapı yazısında 92-96 arası jenerasyon kısırlığından söz etmiş, bir sonraki büyük potansiyelin 96'lı Berk Yıldız olduğunu eklemiştim: "Fatih hocanın Galatasaray TV'de verdiği "Sürpriz ve bilinmeyen bir altyapı oyuncusunu A takıma çıkaracağız" demeci de ortada duruyor. Gönül rahatlığıyla söyleyebileceğim tek isim Karşıyaka'dan gelen 1996 doğumlu Berk Yıldız."

Görünen o ki gecikmeli de olsa tahminim doğru çıkacak. Açıkçası Galatasaray altyapısından belli bir süre oyuncu beklenmemesi gerektiği fikrindeyken Fatih hocanın Semih Kaya ve Emre Çolak'tan aldığı verim, A2'de çıkış gösteren Mertan Caner Öztürk'e gösterdiği özen ve Türkiye'de sayılı birkaç hoca hariç kimsenin düşünmeyeceğini yapıp 16 yaşını daha bu ay dolduracak bir çocuğu A takım idmanına alması hakikaten bu köhneleşmiş zihniyeti artık kanıksamış bizlerin yüreğine su serpti. İyi olsaydı oynardı diyenlere inat iyi olan oynatıyor dedirtiyor Fatih hoca, hakikaten söylenecek söz yok. Büyüksün hocam.

Berk Yıldız, kimdir necidir diye merak edenler için birkaç cümleyle bitireyim. Tıpkı Semih Kaya gibi o da bir İzmir ithalatı, Karşıyaka doğumlu bir oyuncu. Fenerbahçeli İbrahim Serdar Aydın'la birlikte 96 jenerasyonunun en önde gelen ismi ve top tekniği ve dripling becerisiyle hemen aklınızı başınızdan alıyor. Açıkçası 13-16 yaş grubunu doğrudan yorumlamanın, şöyle bir oyuncu olacak demenin o oyuncuyla çalışmadıkça ya da düzenli izlemedikçe doğru olmadığını düşünenlerdenim ama Berk Yıldız bu altyapıdaki açık ara en iyi potansiyel, bunu gönül rahatlığıyla söyleyebilirim. Belki de Arda kalibresinde bir adamı yıllarca beklemek zorunda değilizdir, neden olmasın?

*Videoyu paslayan sevgili ftw1905'e teşekkürler...

Galatasaray 4-1 İstanbul BB || Emre Çolak?

2012-01-04T02:40:00.000+02:00

Ortada bir pozisyon yoktu, kafasını kaldırdı ve şutunu attı. Gol olduğunda herkes ayağı kalkmış, vay be diyordu. Geçen yıl Bayrampaşa Stadı'nda oynanan Türkiye-Belçika U-21 maçında bugünküne benzer bir gol atan Emre Çolak ile bugünkü arasında bazı pozitif farklılıklar ve bunun bir numaralı yaratıcısı Fatih Terim.

A2'de klasik bir 10 numara gibi yetişip bununla egosunu besleyen, sinirlendiğinde gidip rakibin ayağına basıp kırmızı yemekten çekinmeyen, takıma katkısı dengesiz, fizik olarak da profesyonel düzeyde tutunması güç bir isim olan Emre'nin bu konularda aşama kaydetmesini sağlayacak yegane şey onun başında duracak sağlam bir karakter ve disiplinmiş. Fatih Terim öncesi yine altyapıda olduğu gibi takımın hücum lideri, oyunu değiştirecek sihirli adam gibi oynamaya çalışan Emre, artık bir orta saha gibi oynamaya çalışıyor, daha basit ve doğru tercihler kovalıyor.

Bugünkü Emre Çolak'ın farkı attığı ilk gol değil, isabetli ve akıllı paslarıydı. Hâlâ topla çok oynadığı, zaman zaman doğru anları ıskaladığı net görülüyor, savunmada hâlâ yetersizlikleri var ama her şeyden önemlisi artık eksiklerini değil, olumlu yönlerini kullanma yolunda ilerliyor. Emre Çolak bu yüzden Galatasaray 18'inin bir parçası haline geldi, o şutu senede bir atabileceğini zaten bilen biliyor. Bu gelişimde Fatih Terim kadar ona ve Semih Kaya'ya özel idman veren antrenörlerin de payı olduğunu söylemek lazım ki gerçekten kas kütlesine ihtiyaç duyan Emre'nin efor sarfederek maç çıkarabilecek hale gelmesinde özellikle onla ilgilenen kondisyonerin takdiri hak ettiğini düşünüyorum.

Semih Kaya, Emre Çolak, Selçuk İnan.

Maça gelirsek... Fatih Terim'in Melo'nun yokluğunda orta sahayı nasıl kuracağı merak konusuydu ki bana kalırsa Galatasaray'ın şu anda en kilit adamı Brezilyalı. Fatih hoca Ceyhun Gülselam'ı oraya monte etmek yerine Selçuk İnan'ı geriye alıp Engin'i merkez orta sahada kullandı, sol açık görünümündeki Emre Çolak da daha çok içeriye girip normalde Selçuk'un ana görevi olan top dağıtma rolünden biraz çaldı. Buna karşın formu serbest düşüşteki Kazım'ın sıfır yaratıcılığı eklenince kanatlar yine kullanılamadı, ilk yarı Emre Çolak'ın ekstra şutu/golü dışında net pozisyon olmadan tamamlandı. Maçı Galatasaray lehine çeviren ise Webo'nun kırmızı kartıydı. Açıkçası topa konsantreyken pozisyonu ıskaladım maçta, tekrarını şimdi izledim, karar yerinde. Zaten Semih'in ayağının durumunu da Kazım twitlemiş. Bu takımda bu işi yapacak son adamın Webo olması gerek, tecrübesi takımın toplamından fazla bir adam bunu yapmamalı. Takımının düzenini de bozdu doğal olarak...

İstanbul Belediye'nin ve Galatasaray'ın oyun kurucuları
Samuel Holmen ile Selçuk İnan karşı karşıya...

İstanbul Belediye'de gözler bu sıra haklı olarak Doka'da fakat bana kalırsa takımın en iyi oyuncusu açık ara Samuel Holmen. Oyunu bu kadar iyi okuyup düşünerek oynayan, bir sonraki hamleyi hesaplayan bir orta saha oyuncusu bulmak çok zor. Bana kalırsa ligdeki tüm takımlarda rahat ilk 11'de oynar, hiç de sırıtmaz. Belediye golünün başlangıcı da ondan geldi, golleriyle değil asistleriyle öne çıkan Visca ise güzel bir şutla bitirdi. 10 kişi kaldıktan sonra ise arkasını getirme şansları yoktu, gelmedi de.

Baros'un ofsayt mı, değil mi tartışmaları bir yana, son olarak Selçuk İnan'ın mükemmel golüne değinmek gerek. Çıkışta yetişmem gereken bir maç olduğundan 3-1'in rahatlığıyla 89'da otobüslere doğru yol alınca bu enfes golü canlı izleyemedim ama tekrarında görülüyor ki Selçuk İnan, Galatasaray'da farklı bir yönüne eğiliyor ve kaleyi Trabzon'dakinden daha çok ve isabetli şekilde yokluyor. İkinci yarıda barajın yanından sağ alt köşeyi gördüğü serbest vuruşta da benzer bir stilde kaleyi yoklamıştı, bu kez nefis bir şekilde ağları bulmuş. Bugün yokluğu özellikle ilk yarıda epey hissedilen Felipe Melo'yla takımın çehresini değiştiren adamdır Selçuk İnan. Bu yapı kurulmasa kolay kolay ne Semih Kaya parlayabilirdi, ne de bugün olduğu gibi Emre Çolak. Büyük oyuncular fark yaratır, Melo ile Selçuk da bence öyle...

Dip not: Watford stili düz sarı altı kırmızı şort da güzel detaydı, yakışmış.

Avrupa'nın En İyi 6.Brezilyalısı: Alex de Souza

2012-01-01T21:05:00.000+02:00

Brezilya futbolu üzerine en iyi İngilizce kaynaklardan birisi olan SambaFoot, üç ayrı oylama yolu izleyerek Avrupa'da oynayan en iyi Brezilyalı oyuncuları seçti. Brezilya formasını giymiş eski yıldızların, uzmanların ve takipçilerin ayrı ayrı oylayarak belirlediği Samba Gold Trophy'nin sahibi ise %16,33 ile Thiago Silva oldu. Taffarel, siteye yaptığı yorumda "O dünyanın en iyi stoperlerinden biri. Teknik, güçlü ve pozisyon sezgisi çok yüksek ve bu onu en iyilerden birisi yapıyor" demiş.

Oylamanın bizi ilgilendiren tarafı ise Fenerbahçe kaptanı Alex de Souza'nın da oyların %4,97'sini alarak Daniel Alves, Hulk, Marcelo ve Hernanes'in ardından en iyi altıncı oyuncu seçilmesi. Türkiye kariyerinin en başarılı sezonunu geçirip tam 27 gol atan Alex'in başarısının yurt içiyle sınırlı kalmamış olması adına şaşırtıcı geldi. Arkasında bıraktığı isimler de PSG'li Nene, Milanlı Robinho ve Pato üstelik... Listenin tamamı aşağıda. Taffarel ve Zico'nun da aralarında bulunduğu jürinin kime oy verdiğini görmek için ise buradan.

    Thiago Silva - Milan 16,33%
    Daniel Alves - Barcelona 15,56%
    Hulk - FC Porto 14,41%
    Marcelo - Real Madrid 6,49%
    Hernanes - Lazio 6,39%
    Alex - Fenerbahce 4,97%
    Lucas Leiva - Liverpool 4,94%
    Nenê - Paris SG 4,82%
    Robinho - Milan 3,95%
    Pato - Milan 3,58%
    Julio César - Inter 2,13%
    Lucio - Inter 1,53%
    Fernandinho - Shakhtar 1,53%
    Ramires - Chelsea 1,39%
    David Luiz - Chelsea 1,28%
    Fábio - Manchester United 1,14%
    Luis Gustavo - Bayern Munich 1,12%
    Cleiton Xavier - Metalurg 0,99%
    Luisão - Benfica 0,93%
    Bruno César - Benfica 0,88%
    Rafinha - Bayern Munich 0,87%
    Vágner Love - CSKA Moscow 0,81%
    Willian - Shakhtar 0,80%
    Diego Alves - Valencia 0,78%
    Maicon - Inter 0,52%
    Michel Bastos - Lyon 0,40%
    Sandro - Tottenham 0,38%
    Kléber - FC Porto 0,37%
    Nilmar - Villarreal 0,35%
    Júlio Baptista - Málaga 0,35%

Ligin Kaderini Değiştiren Devre Arası Transferleri

2012-01-01T16:45:00.003+02:00

Kervanını yolda düzen bir milletin sporda da işi baştan sıkı tutmayıp ikinci fırsatlara tutunması sürpriz değil, özellikle küme düşme hattındaki ekipler için belki de transfer yeni başlıyor! Futbola giren paranın katlandığı son yıllarda artan hamle şansı daha iyi oyuncuların devre arasında getirilmesini sağladı ve bu oyuncuların bazıları ligin kaderini değiştirdi. Play-off sisteminin de etkisiyle daha büyük önem kazanan ara transfer dönemi öncesi yakın tarihin en başarılı transferlerini birlikte listeleyelim, sizin fikirlerinizi de ayrıca yorum bölümüne alalım.

1- Marcio Nobre (Fenerbahçe): Yakın tarihin açık ara en etkili devre arası transfer Marcio Nobre... Fenerbahçe onu 500 bin avro bedelle Cruzerio'dan kiraladığında beklentileri takımı kurtarması değildi ama Nobre gelir gelmez ligin tozunu attı ve ertelemeli Rizespor maçı da dahil olmak üzere 18 maça çıkıp rakip filelere tam 12 gol attı. 70 güne sığdırdığı bu 12 gol Fenerbahçe tarihinin en dominant üç sezonunu müjdeledi, o ayrıldığından bu yana da gelen şöhretli forvetler bir türlü onun kadar verimli olamadı.

2- Fabian Ernst (Beşiktaş): Devre arası joker hakkını bir sezon önce Filip Holosko ile kullanıp aradığını bulamayan Beşiktaş, Mustafa Denizli'nin isteğiyle bir orta saha transferi yapmak için Almanya'ya gitti ve o dönem düşüşteki piyasasının üstünde bir bedel ödeyip 3 milyon avro bonservis ve yıllık 2 milyon avroluk sözleşmeyle Schalke 04'ten Fabian Ernst'i kadrosuna kattı. Fakat o hamle 2003'teki 100.yıl şampiyonluğunun ardından kazanılan tek şampiyonluğun da kapısını aralayacaktı. Ernst'in enerjisi, pozisyon bilgisi ve hücuma verdiği destekle belki de son yılların en iyi baskı takımını oluşturan Denizli, bir kez daha şampiyon bir takımın hocasıydı.

3- Emre Güngör (Galatasaray): 2008'in ocak ayında savunmanın vazgeçilmezi Rigobert Song'un Afrika Kupası'na gidecek olması sebebiyle kısa vadeli bir takviye düşünen Galatasaray, tam o sırada Ankaragücü ile sorunlar yaşayıp takımdan ayrılmak istediğini açıklayan 23 yaşındaki Emre Güngör için sarı-lacivertlilere oldukça cüzi bir teklif götürdü ve o teklif sezon sonu gelen şampiyonlukta büyük pay sahibi oldu. Sadece ve sadece 400 bin TL'ye alınan Emre, Servet Çetin'le o kadar iyi bir ikili oluşturdu ki kupadan dönen Song kulübede oturmak zorunda kaldı. Maliyet/performans oranında gelmiş geçmiş en iyi devre arası transferi Emre Güngör olabilir.

4- Burak Yılmaz (Trabzonspor): Bugünden bakıldığında şaka gibi gelse de sadece 2 yıl önce Gökhan Ünal'ın Fenerbahçe'ye transferi esnasında bozuk para misali Trabzon'un yolunu tutan Burak, doğru rolde değerlendirildi ve Türkiye'nin en iyi yerli oyuncusuna dönüştü. Değerlendirilen zaman dilimi geniş tutulursa Burak zirveye bile oynayabilir lakin geldiği sezon Trabzonspor'a kattıkları bu ölçüde değildi ve Şenol Güneş ligde sadece bir sonraki yıla damga vuracak ekibi hazırlamak için çalışıyordu. Burak için lige damga vuracak ortam hazır değildi. Yine de alınan Türkiye Kupası ve Kadıköy'deki 34.hafta karşılaşmasında eski takımı Fenerbahçe'ye attığı gol Trabzon açısından olmasa da ligin kaderine sağlam bir çomak da soktu.

5- Franck Ribery (Galatasaray): Bugün Avrupa futbolunun en iyi hücumcularından biri olduğunu herkese kabul ettirmiş olan Franck Ribery, Türk futbol tarihinin en başarılı devre arası transferi olabilir. Ne var ki gösterdiği performansla ağızları açık, kendisiyle aynı gün Türkiye'ye ayak basan Nicolas Anelka gibi bir adamı bile gölgede bırakan Ribery'nin Galatasaray kariyeri 80 puanla şampiyon olan Fenerbahçe'nin 4 puan arkasında kalınıp Devler Ligi bileti bile alınamayan o sezonla sınırlı kalacaktı. Kanepede sızmışken babamın gelip "Kalk Uğur, Ribery gitmiş" dediği günü bana hediye edenlere sevgilerimi hâlâ ara ara iletirim. Bir yandan da Galatasaray yönetimleri tarihinin özeti gibidir Franck Ribery...

Adı anılması gerekenler
Nicolas Anelka (Fenerbahçe):
Ali Lukunku (Galatasaray)
Adrian Ilie (Galatasaray)
Yusuf Şimşek (Beşiktaş)
Rüştü Reçber (Fenerbahçe)
Gökhan Emreciksin (Ankaragücü)
Antonio De Nigris (Ankaraspor)

Vodcast #4 || Beşiktaş'ın Tasarruf Tedbirleri

2011-12-31T19:30:00.000+02:00

Yılın son gönderisi ve vodcasti de Beşiktaş'ın mali politikası ve tasarruf tedbirleri. İyi seyirler...

Vodcast #3 || Trabzonspor'un Olcan ve Jebrin Transferleri

2011-12-31T13:30:00.002+02:00

İlk vodcast serimizin üçüncü bölümünde Trabzonspor'un Olcan Adın ve Torric Jebrin transferlerini değerlendirdik...

Vodcast #2 || Galatasaray'ın Ocak Transfer Stratejisi

2011-12-30T19:30:00.001+02:00

İlkini Fenerbahçe özelinde yapmıştık, ikincisi Galatasaray'ın devre arası transfer dönemindeki yaklaşımı üzerine... Yarın yayınlanacak iki vodcasti de Trabzonspor'un Olcan Adın ve Torric Jebrin transferlerine ve Beşiktaş'ın tasarruf tedbirlerine ayırdık. İyi seyirler...

Ve İlk Vodcast || Alper Potuk, Özgür Çek & Fenerbahçe

2011-12-30T16:35:00.001+02:00

Sihirli Krampon Blog yazarı ve Sportivi'deki Hat-Trick programından yorumcu arkadaşım Kerem Akbaş ilk kez bu fikrini açtığında "Vodcast, he mi" minvalinde bir tepki vermiştim. Sonunda en zor kısmı olan ilk adımı attık ve çalışmalarımızı 2011 sonunda tamamladık! 20'şer dakikalık 'vodcast'ler halinde her hafta düzenli olarak yayınlayacağımız bu videolarda spesifik bir konu üzerine sohbet edeceğiz, fikirlerimizi paylaşacağız. Konular değiştikçe bazen aramızda başka arkadaşlar da olacak ama temel formatımız bu.

Şimdilik iki sıkıntımız var, birisi isim, diğeri intro. Intro üzerine çalışmalarımız devam ediyor ama isim için de sizlere danışmaya karar verdik. Bizim aklımıza yatan en güzel ismi öneren arkadaşımıza Simon Kuper'in Futbolun Şifreleri kitabını hediye edeceğiz. Ayrıntılar vodcastlerde.

Sırasıyla Fenerbahçe'nin Alper Potuk ve Özgür Çek transferleri, Galatasaray'ın transfer stratejisi, Trabzonspor'un Olcan Adın ve Torric Jebrin hamleleri ile Beşiktaş'ın tasararruf tedbirleri ilk hafta başlıklarımız. Camiamıza hayırlı olsun.

Hayatım Futbol, 3 Ay, 13 Sayı

2011-12-28T17:00:00.001+02:00

Ekim ayında başladığımız dergi yolculuğumuzda üç ayı devirmek üzereyiz ve 13.sayıya ulaştık. Twitter'la sadece o ana sıkışıp kaldığımız, aylık dergilerin ise günceli yakalamakta güçlük çektiği ortamda Türkiye'de benzeri olmayan, haftalık bir futbol dergisi çıkarmaya çalışıyoruz ve ilk sayıdan bugüne kadar geldiğimizde gittikçe gelişen bir iş olduğunu görmek zor dğeil.

Sevgili İlker Yılmaz'la birlikte editörlüğünü üstlendiğimiz, bloglardan tanıdığınız birçok iyi kalemin de düzenli olarak yazılarıyla katkıda bulunduğu Hayatım Futbol'un 13.sayısında iki konuk yazara da yer verdik. Türk futboluyla yakından ilgilenen Dar Alanda Uzun Paslar Blog'unun yazarı Göksel Sert, bizler için Türkiye liglerinin en başarılı takımı Bozüyükspor'u yazdı. Mesleği gereği zaten ekonomiyle haşır neşir olan Sihirli Krampon Blog'un yazarı Kerem Akbaş ise bizlere menajerlik ekonomisinin boyutlarını çarpıcı bir şekilde anlattı.

Ayrıca derginin kapağında yer alan, Fenerbahçe'nin devre arası transfer hedeflerinden Borges'i Alper Öcal yazdı. Ben de futbol tarihinin gelmiş geçmiş en büyük hocaları arasında yer alan Bela Guttman'ın Benfica dönemine dair bir şeyler karaladım, meraklılarına duyurulur.

Her zaman olduğu gibi dergiye dair olumlu, olumsuz her türlü görüş ve önerilerinizi bekliyoruz.

Daha birçok yazı, video ve fotoğraf içeriğine ulaşabileceğiniz 13.sayının linki şu: Hayatım Futbol, Sayı:13

Eğer "Uğur, sen bu dergiye daha önce neler yazmıştın, göremedik" diyenler ise arada bazı fireler olsa da şuradan Hayatım Futbol'daki eski yazıalrıma ulaşabilirler: Uğur Karakullukçu, Hayatım Futbol Arşivi

Fatih Terim'den Adana Demirspor Yorumu

2011-12-28T16:15:00.002+02:00

Rivayet odur ki aynı yıl Adana Demirspor'a 3-0 kaybedilen maçta Erol Togay'a kafa atıp kırmızı kart gören Fatih Terim, 11 Aralık 1983'teki maça fena bilenmiştir. Devre arası geldiğinde skor 5-0'dır ama soyuna odası koridorlarını inleten bir Fatih Terim vardır: "0-0 gibi oynamayanın anasını..." Çünkü bu Fatih Terim için kırmızı kart görüp atıldığı maçın intikamıdır.

Aradan 28 yıl geçti, Fatih Terim üçüncü kez Galatasaray'ın başında ve Türkiye Kupası'ndaki rakipleri Adana Demirspor. Zevkli, nostaljik bir mücadele olacağı kesin, işin içinde Galatasaray'a Adana Demirspor'dan gelen Fatih Terim, bir başka Adanalı Hasan Şaş gibi aktörler de olunca keyfi de bir başka olacaktır.

7'den 77'ye Ryan Giggs

2011-12-28T15:45:00.001+02:00

38 yaşındaki bu adam kendisinin de istemesi halinde Manchester United'dan bir yıllık daha kontrat önerisi alacak ve 39 yaşında bir hücum oyuncusu olarak Premier Lig'de forma giymeyi sürdürecek. 22 yıl... Benim 90 dakikasını hatırladığım ilk maç olan Manchester United-Galatasaray maçında da Ryan Giggs vardı, 99'da Bayern'in elinden Devler Ligi'ni alırken de; David Beckham'la da oynadı, Cristiano Ronaldo'yla da... Şu anda hâlâ forma giymeye devam eden futbolcuların en büyüğüdür bu yüzden gözümde. Saygılar abi...

Wigan Athletic maçından sonra Sir Alex Ferguson:

"Bence Ryan bir yıl daha oynayabilir. Ne hızı, ne dayanıklılığı, ne de enerjisi üç yıl öncekinden farklı. Kesinlikle hiçbie fark yok. Bu harika bir şey. Onunla sonsuza kadar devam edemeyeceğimizi biliyoruz ama en az bir yıl devam edebileceğimiz kesin. Tabii Ryan da isterse"

Alper Potuk Neden 5 Milyon Avro?

2011-12-26T22:10:00.000+02:00

Günün 5 milyon avro değerindeki sorusu: Yerli oyuncuya bu kadar büyük bonservis bedelleri ödenmeli mi? Daha spesifik olmak gerekirse Alper Potuk bu kadar eder mi? Bu elbette paranın ödendiği oyuncuya göre değişir. Kayserispor'daki performansı düşüşte olan Mehmet Topuz'a 9 milyon avro, Trabzonspor Gökhan Ünal'a 5 milyon avro öderken bunların cep yakan transferler olduğu konusunda herkes hemfikirdi ama peki ya Alper için? Ben bu soruya evet diyemiyorum çünkü amiyane göndermeyle "bir transfer asla sadece bir transfer değildir", koşulları da göz önünde bulundurmak gereklidir. Alper Potuk için 5 milyon avro elbette ucuz değil ama çok pahalı demenin de yanlış olduğunu düşünüyorum. Neden?

1-Mevkii
Alper Potuk her şeyden önce bir takım için en önemli bölge olan orta sahanın ortasında oynuyor ve iki sene içinde ortaya koyduğu istikrarlı performans ve yetenekleri gösterdi ki 20 yaşındaki Alper, Emre Belözoğlu ve Selçuk İnan sınıfına geçebilecek en önemli yerli orta saha oyuncusu adayı. Bu adamlar fark yaratan oyunculardır, o bölgeyi kaliteli bir yerliyle doldurabilmek zirveye oynayan bir kadro inşaasında temel taşlardan birini yerleştirebilmek demek. Top sürme becerisi olan, dinamik, ayağı düzgün, defansif açıdan da sağlam durabilen bir oyuncu Alper. Bu açıdan bu düzeyde bir fiyat çekilmesi normal.

2-Gelişime açıklığı
Burası birçok kişi için göreceli bir kavram ama Alper, üzerine koyabileceğini gösteren, sahada yapabildikleriyle zaman ve maç tecrübesinin katkısıyla daha ileri gidebileceğini gösteren bir oyuncu. Şu an "bir Emre ya da Selçuk değil" diyebiliriz ama onların hemen arkasına rahatlıkla yazarız. Fenerbahçe'de ne şekilde kullanılacağı, oynatılıp oynatılmayacağı gibi faktörler de göz önünde olacaktır ama bugün görülmese de milli takım düzeyinde bir orta sahaya dönüşme yolunda olduğunu kimse yadsıyamaz.

3-Konjonktür
Bir başka önemli nokta da bu. Bir oyuncunun etiketi sadece kalitesiyle belirlenmez, günün koşulları da en az onun kadar önemlidir. Bir palto almaya mayıs ayında gitmekle kasım ayında gitmek arasında büyük farklar vardır. Yaz transfer dönemi ile ocak ayında bu kalibrede bir transfere girişmek arasında da bu tip bir fark var. Herkesin planlama yaptığı, Eskişehir'in de yerine bir başka oyuncu koyabileceği yaz döneminde olsa belki bu fiyat bir nebze daha düşük olabilirdi ama devre arasında bu adam isteniyorsa bu fiyat ödenir. Galatasaray'ın geçen yıl Yekta Kurtuluş'a 3 milyon 750 bin avro, Bogdan Stancu'ya 5 milyon avro ödemesinin sebebi de bu. Kışın karpuz yemenin bir bedeli var.

Alper Fenerbahçe için ne anlam ifade ediyor?
Her şeyin ötesinde belki de ilk olarak buraya bakmak gerek. Fenerbahçe için Alper ne anlam ifade ediyor ki bu para gözden çıkarılıyor. Madde madde sıralarsak;

1- Fenerbahçe'nin gelecek sezon ne konumda olacağı belli değil, Bank Asya 1.Lig'de de yer alma ihtimali varken kaliteyi koruyabilmenin tek yolu her şartta Fenerbahçe'de kalıp oynayacak yerli oyunculara yaslanmak. Fenerbahçe planını Lugano'ya, Santos'a, Niang'a ya da Cristian'a göre yapamaz. Plan Serdar Kesimal'ın, Alper Potuk'un, Caner Erkin'in Bank Asya'da da düzenli oynayıp Süper Lig'e dönüldüğünde hazır bir iskeletin korunabileceği düşünülerek yapılır. Fenerbahçe'nin 3 Temmuz sonrası bütün parayı yerli oyunculara dökmesinin en temel sebebi bu. Sanılanın aksine ligde kalınacağının garantisinin alınması değil, tam tersi alınamaması sebebiyle bu böyle bana göre.

2- Emre Belözoğlu... Aykut Kocaman'la yaşadığı son sürtüşme onun da gelecek sezon planları içinde olmadığını işaret ediyor olabilir. Zaten Atletico, Benfica gibi takımların da onu devre arasında alabileceği yazıldı, çizildi. Alper Potuk transferi de bu söylentilerle beraber okunursa daha büyük anlam kazanıyor. Eğer 32'sini doldurma yolunda ilerleyen Emre'den de ortalama bir bonservis bedeli çıkarılırsa Bank Asya tehlikeli Fenerbahçe'nin Alper-Emre değişimini yapmasının makul durduğunu söyleyebiliriz.

Sonuç olarak; Alper Potuk ucuz bir transfer olmamakla birlikte mantıklıdır ve bir plan dahilinde gerçekleştirilmiş bir hamle gibi durmaktadır. Oyunculuğu tartışılabilir ama Süper Lig'de ve ümit milli takımda canlı olarak izlediğim orta sahadaki çocuk yatırım yapılmaya değer. Kestirip atmamakta, önce izlemekte fayda var.

Burak Yılmaz ve Diğerleri

2011-12-24T15:30:00.005+02:00

Süper Lig'de 17 maç haftası tamamlandı ve gol krallığı sıralaması bu... Burak Yılmaz ve diğerleri. 16 gol atan Burak'ın en yakın takipçisinin 7 gollü Pierre Webo olması hem ligin ilk yarısının durumu, hem de Burak'ın ne kadar büyük bir iş yaptığının en net göstergesi. Bu iki konuya da Hayatım Futbol'da ve blogda derinlemesine değineceğiz. Şimdilik malumu ilan edelim.

Xherdan Shaqiri Nereye?

2011-12-24T12:30:00.001+02:00

Bizim basın adı az çok duyulmaya başlayan yıldız adaylarını muhakkak bir Türk kulübüne yakıştırır. Bugün uğruna 40 milyon avroluk tekliflerin reddedildiği Eden Hazard için onlarca Fenerbahçe haberi bulabilirsiniz arşivden. Basel'in genç yıldızı Xherdan Shaqiri de biraz o hesap...

Shaqiri'nin dünya vitrinine çıkması aslında yeni değil, 2.5 sene önce Nijerya'da düzenlenen U-17 Dünya Kupası'na dayanıyor. Türkiye'nin de bugün Gaziantepspor'un başındaki Abdullah Ercan yönetiminde çeyrek final gördüğü turnuvanın şampiyonu İsviçre'ydi ve o takımın en önemli oyuncusu tartışmasız Xherdan Shaqiri'ydi. Wolfsburg'a transfer olan Ben Khalifa gibi isimler de vardı elbette ama Shaqiri takımın yaratıcı gücüydü, hücum lideriydi.

O günden bu yana takımı Basel'de düzenli olarak forma giyen Shaqiri son altı ayda kendini Avrupa piyasasına iyiden iyiye ispatladı. Yaz döneminde oynanan U-21 Avrupa Şampiyonası'nda takımını finale kadar taşıyan isim yine Shaqiri'ydi. De Gea, Thiago Alcantara, Iker Muniain ve Juan Mata'nın oynadığı, efsane bir İspanya takımına boyun eğdiler ama Shaqiri turnuvanın açık ara en iyilerinden biri oldu. Turnuvanın arkasından "Su içinde 10 milyon avro" muhabbeti yapıyorduk ki artık İsviçre Milli Takımı'nın da düzenli bir oyuncusu. Şimdi 10 milyon avroya alana da şapka çıkarmak gerek çünkü bu 19 yaşındaki adam takımı Basel'i Manchester United'ın önünde Şampiyonlar Ligi'nde son 16'ya taşıdı. 15 milyon avrodan aşağı bir teklife Basel'in masaya oturacağını hiç sanmıyorum açıkçası.

Tavsiyem "Amrabat'tan vazgeçen Galatasaray, Shaqiri'ye yöneldi" gibi absürt haberlere kulak asılmaması. Shaqiri'ye yönelmek için de vazgeçilecek oyuncu Amrabat değildir zaten, mantık hatası oradan başlıyor. Galatasaray'ın eli eskisinden rahat ve beklenmedik transferler görebiliriz, eyvallah da bu kadarını da değil. Xherdan Shaqiri gitse gitse epey sağlam bir paraya İngiltere'ye ya da İtalya'nın kalburüstü bir ekibine gider. Onun da devre arası gerçekleşmesi pek mantıklı gözükmüyor.

2007 Erciyes, 2009 Galatasaray, 2012 Karabük

2011-12-24T08:10:00.000+02:00

Kalede Orkun Usak, orta sahada Mustafa Sarp ve kulübede tabii ki Bülent Korkmaz... Ayrılmasına ve ayrılış şekline her Galatasaraylının üzüldüğü "Büyük Kaptan"ın 2007 Erciyesspor'unda yaptıklarına saygı duyuyoruz elbette ama kötü organize edilmiş bir kadroyu daha doğru düzenlemek ve gelen sonuçlarla kazanılan özgüvenin getirileriyle yaptıklarının arkası hiçbir zaman gelmedi, bu gidişle de gelmeyecek. Bursaspor, Gençlerbirliği, sonra Galatasaray derken dönüp dolaştığı nokta yine aynı. Beş sene önce de küme düşme hattındaki bir takımın başına devre arası gelmişti, bugün de öyle ama Bülent Korkmaz aradan geçen beş yılda yaptıklarıyla yüzleşmek yerine hâlâ ve hâlâ çözümü geçmişinde arıyor.

İkinci yarısının kısa bir bölümü hariç Beşiktaş kalesine gitmekte dahi zorlanan, orta sahayı dahi geçemeyen Karabükspor'da devre arası transfer çalışmaları başlamış, ilk hedef de Bülent Korkmaz referansıyla Mustafa Sarp... Türk futbolunda linç kültürünün temel öğelerinden biri haline geldiği için çok da laf etmek istemiyorum Mustafa'ya aslında ama Bülent Korkmaz referansıyla Galatasaray'a geldiği günden bugüne çizdiği profil hocasınınkinden farksız. O da 2007'de Erciyesspor'daydı, beş yıl sonra Karabükspor'da aynı role oynayacak ama aradan geçen zamana iki UEFA, üç de şampiyonluk sığdırmışçasına yaptığı özgüven dolu açıklamalara diyecek yok. Galatasaray, Beşiktaş ve Fenerbahçe'nin tekliflerini reddedip Karabük'ü seçmesinde bu yüksek özgüvenin de payı büyük olsa gerek!

2007 Erciyes, 2009 Galatasaray ve 2012 Karabük... Atanına, tutanına, kulübesine kadar her şey aynı.* Eğer Orkun Usak'ı Galatasaray, Bülent Korkmaz'ın başında olduğu Bursaspor'un elinden almasaydı bu listeye bir de 2008 Bursa eklenecekti. Başta Galatasaray'ın olmak üzere Türk futbolunun bu tablodan çıkarması gereken bazı dersler var gibi...

*Mustafa Sarp, Bülent Korkmaz aracılığıyla gelse de Galatasaray'da beraber çalışma şansı bulamamışlardı.

Melo ve Çetesi || Galatasaray 1-0 Manisaspor

2011-12-22T01:55:00.001+02:00

Bu sene ligde en sıradışı işi yapan ekip kim derseniz adaylarımdan birisi kesinlikle Manisaspor olurdu. Eti budu belli, daha önce başardıkları sınırlı bu kadroya maddi sıkıntı nedeniyle bonservissiz alınan Akaminko ve Klukowski dışında adam akıllı takviye yapamayan Manisa'nın Kemal Özdeş yönetiminde geldiği nokta hakikaten takdir edilesi. Sahadaki her oyuncu doğru rolde ve birbirini iyi tamamlıyorken özellikle savunmada geçit vermemeyi biliyorlar ki bugün de maçın kilitlenmesinde ve beraberliğe doğru yol alınmasında bunun payı çok büyüktü. Savunmanın göbeğindeki Hüseyin ve Dixon ile eski Ordulu Akaminko harika bir oyun çıkarttı ama golsüzlüğü bozan sihri yapan bir isim vardı: Selçuk İnan.

Sezon başında hangi takıma giderse lig dengelerini o takım lehine bozacak bir anomali görüntüsündeki Selçuk, Trabzon'da ortaya koyduğu ligin en iyi ve istikrarlı oyun kurucusu etiketinin ağırlığını Galatasaray'da henüz tam anlamıyla koyamadı belki, kabul. Fakat Galatasaraylıların yıllardır görmediği orta sahadan gol desteği alma, serbest vuruştan gol bulma gibi yaklaşık bir 10 yıl önce mazi olmuş özel katkıları sağlaması bile bugün onu apayrı bir değer olarak ortaya koyuyor. Beşiktaş maçında denemişti ama falsosu fazla gelmişti, Trabzonspor maçında ağları buldu, Manisaspor maçında topun başına geçtiğinde yanımdakilere "Selçuk barajın üstünden aşıracak ve gool" dedirtecek düzeye geldi. Öyle de oldu. Hakikaten büyük oyuncu, büyük bir futbol talihsizliği yaşamazsa daha da iyi olacağını söylemek güç değil ama bugünkü Galatasaray'ı geçen seneden ayıran isim kim derseniz bu Selçuk İnan değil Felipe Melo olur. Bugünkü takıma da Q7 fenomenine gönderme yapacak olursak olsa olsa "Melo ve çetesi" diyebiliriz.

Bugün Manisaspor maçı tartışılırken Ege ekibinin mükemmel uyumu ve öne çıkan takım kimliğinden ziyade Galatasaray'ın bulduğu pozisyon sayısının diğer maçlara göre az kaldığı, oyunu domine edemediği yönünde yorumlamalar gelebilir ama esas ıskalanan bence Galatasaray'ın kalesinde neredeyse hiçbir tehlike yaşamamış olması. Bunda en büyük pay sahibi ise savunma dörtlüsünün önünde tek başına bir hat, bir duvar gibi duran Felipe Melo'dur. Onu maç içinde sağ ya da sol çizgiden kontraya çıkmak zorunda kalan adamın ayağından topu aldığını, olmadı taca attığını defalarca görebilirsiniz. Birebirde zaten üstün fiziğiyle geçilmesi çok zor oyuncu ki bugüne kadar kariyerinde en büyük eleştiri noktası olarak öne çıkan konsantrasyon problemini de Türkiye'nin ve Galatasaray'ın değişik havasıyla atmış görünüyor. Melo ait olduğu yeri buldu gibi ve bunu saha içine yansıttığı enerjiyle de görebilmek mümkün. Onun yanında çok daha rahat oynayan Selçuk, yetenek tamamlayıcısı Engin, Fatih Terim etkisiyle daha özverili oynamaya gayret eden Emre... Bunları bu sene fark yaratanlar olarak görebilirsiniz ama bu oyuncuları bir arada tutan arkalarında Melo gibi bir bodydguard'ın duruyor olmasıdır.

Manisaspor maçında Muslera'nın tek kurtarışını yaptığını saymazsak kalesinde tehlike dahi yaşamayan Galatasaray'ın galibiyet serisini 6 maça çıkarmasında hücumunun yanı sıra bu savunma performansının da payı büyük ve genelde bu atlanıyor. Devre arasında derinleştirilecek bu kadronun özlenen günlere yelken açabileceğini artık görmek mümkün. Kemal Özdeş'in öğrencileri de büyük bir takdiri hak ettiği gibi ligi ilk 8'de bitirecek oyun düzeni ve kalitesine sahip olduğu gerçeğini kabullenmek gerekiyor. Satabilecekleri oyuncular da belliyken onların alternatiflerini hazırda tutup maddi zorluklara rağmen bir seviye üste çıkma ihtimalleri de var. Güzel takım, güzel ekip. Yolları açık olsun...

İdam Sehpasındaki Milan Baros: Ordu 0-2 Galatasaray

2011-12-17T00:55:00.002+02:00

Çok değil, sadece 2.5 ay önceydi. Başkan Ünal Aysal'ın da kitleleri sokağa dökecek açıklamalarının da körüklediği transfer arzularıyla fellik fellik forvet aranıyordu. Bugün methiyeler düzülen Johan Elmander zaten adamdan sayılmıyordu da üç sezonda ligde 40'ın üzerinde gol atmış, oynadığı neredeyse her maçta skora etki etmiş, eti budu belli bir Milan Baros'un adamdan dahi sayılmaması şaşırtıcıydı, çokça da üzücüydü. Öyle bir ortam vardı ki "Yahu bu adam Baros, yapmayın etmeyin" demek bile güçtü. Bugünkü Orduspor maçında ortaya koyduğu oyun, Elmander'le gösterdiği uyum, 10 milyonlarca avro harcamak yerine bazen eldekileri doğru değerlendirmenin önemini de gösteriyor. Oyunun gidişatı itibariyle sıkıntılı geçebilecek maçı bir gol, bir asist, bir de asist kadar değerli pasın haricinde harika bir performansla tamamlayan Baros bugün kral ama aynı zamanda transfer tanrılarına bu kadar da kolay kurban adamamak gerektiğinin de bir kanıtı. Hoş, çok mu ekstra, çok mu beklenmedik oynadı, hayır ama gelen tepkiler bu oyunun ne kadar günlük olduğunu bizlere gösterir cinsten. Bir değerlendirme yaparken derin bir nefes almak ve ona göre düşünmek şart. İdam sehpasına çıkan Baros'a vurulmayan tekme bugün Galatasaray'ın kazanmasını getiren en önemli unsurlardan birisi...

İlk 20 dakikasında neredeyse atak geliştiremeyen, topla oynadığı kısıtlı sürenin çoğunda kendi yarı sahasında baskı yiyen ve çıkamayan Galatasaray'ın Elmander'in muhteşem top kontrolü ve takımı öne yıkışı Fevzi Elmas'ın da hediyesiyle Galatasaray hanesine bir gol olarak yazıldı. Galatasaray'ın görünürdeki en önemli sorunu olan kanatlarda düzenli oynamasına karşın gün geçtikçe formdan düşen Kazım'ın pek de alışkın olmadığımız topsuz koşularla iki net pozisyon bulup birini atması da maçı çözdü. İki pasta da Baros imzası olduğunu not düşelim.

Orduspor ise Fenerbahçe maçındaki dominasyonu ve ön alan presiyle göz dolduran Galatasaray'ı yarı sahadan çıkarmayacak kadar oyuna hakimken pozisyon üretemeyişi ve savunma güvenliğini kuramayışıyla puan şansını sıfırladı. Juan Culio, maçın en başarılı isimlerindendi ki aslında Arena'da yaptıklarından farklı bir şey yapmadı. Bugün eksikliğini çektiğimiz sol kanatta top taşıyabilecek, aynı anda orta sahaya katkı verecek, faul alacak, dengeleyici adam rolünü Ordu'da gayet iyi yapıyor. Zaten başkan da her seferinde "Bonservisini alacağız, o artık bizim oyuncumuz" diyor ki boşuna değil. Yönetime güvenemeyip istediği transfere mecbur bırakma hamlesi olarak onu gözden çıkaran Fatih Terim'in Arda Turan'ın gidişi sonrası yaptığı ilk açıklamanın "Bilsek Culio'yu göndermezdik" olması tesadüf olmasa gerek. Mor-beyazlılar skor üstünlüğünü vermeleri sebebiyle hiçbir zaman inisiyatifi alamadı ve artık iyiden iyiye oturan Galatasaray savunmasını aşamadı. Ön alanda bu kadar çok topla oynayıp neredeyse gol pozisyonuna girememenin sebepleri üzerine düşünmeleri gerek. Yine de dağılmak üzere olan Ankaragücü, Samsunspor, Karabükspor gibi ekiplerden bir gömlek üstün oldukları belli, eksikleri olsa da rakiplerinin üzerinde ligi tamamlayacak gibiler ki Süper Lig'de ilk sezonunu geçiren bir takım olarak bu yeterli bir hedef.

Galatasaray belki oyunu istediği etkinliği özellikle ilk yarıda sağlayamadı, çekip çeviremedi ama kazanmak için buna ihtiyaç duymamayı öğrenmeye başladı ki şampiyonluk hedefindeki bir ekip için bu maçlar hayati derecede önemlidir. Ordu'daki maç bu açıdan hatırlanacak mücadelelerden biri olacak.

Son olarak maç başına bir sarı kart düsturu edinen genç stoper Semih Kaya'nın Manisaspor karşısında olmayacağını da söyleyelim. Kaydedeceği bir sonraki aşama bu sarı kartlarını azalmak olmalı, yoksa korkarım ki 20 küsür 16 sarı kart görüp dört kez cezalı duruma düşecek!

Trabzonspor 0-3 Galatasaray || Geliyor...

2011-12-11T21:55:00.000+02:00

Trabzon, Galatasaray'ın uzun süredir zorlandığı bir deplasmandı ve psikolojik bir barajdı. Üstelik Şenol Güneş geldiğinden bu yana Trabzon, kendi ayarındaki ekipler karşısında daha rahat oynayan, istediği sonucu alabilen bir ekip. Şampiyonlar Ligi'nde dahi altı maçta tek mağlubiyet gördüler, onda da oynadıkları oyun belliydi. Böyle bir ekibe karşı Galatasaray'ın 3-0'dan da öte, net olarak üstün götürerek aldığı bir galibiyet olması çok önemli. En başta bu...

Fatih hoca maç sonu toplantısında da söylediği gibi Fenerbahçe maçındaki 11'i bir mesaj vermek için koydu ki Engin Baytar dönmüşken Emre Çolak'ın takımda yer bulması çok kolay değildir normalde. Buna karşın elbette Fenerbahçe maçındaki gibi Hun akıncılarıymışçasına akan hücumlar göremedik ilk yarıda ama rakibin ilk hatasında cezayı kesmek, serbest vuruştan doğrudan gol bulmak belki de oyun dominasyonu kadar önemli. Sezon başında Johan Elmander'in yedek bile olamayacağı sanrısı hakimdi çoğu kişiye ama başta Fatih hoca olmak üzere herkese kendini ispatladı ve övgüyü hak ediyor. Her zaman doğru yerde, her zaman doğru işi yapmaya çalışıyor. Milan Baros'a göre ayağı daha düzgün ve arkasındaki oyuncularla daha kolay top alıp verebiliyor. Elbette Baros'un enerjisi de önemli ki iki maçtır gol atmasa da kötü oynamıyor ama şu düzende İsveçli birinci adam.

Hatırlarsınız, sezon başında Selçuk İnan bu takıma ne kadar hakim olursa bu takım o kadar iyi oynayacak demiştim ki ne zaman tempoyu ayarlayabilecek kadar top alıp verdi, o zaman dişliler daha iyi işlemeye başladı. Bunun için belki de ayağı düzgün son bir parça gerekli takıma. Pas yapmaya elverişli ve pozisyon üretmeye katkı verecek bir açık oyuncusu bu takımı iki seviye üste çıkaracak. Felipe Melo'ya da nazar değmesin, büyük bir deliği tek başına tıkadı, kariyerinin en istikrarlı performanslarından birini sergiliyor burada. Yeteneklerinin karşılığını veriyor, umarım kalıcı olur.

Öte yandan işin bir de işin Trabzon tarafı var ki başta takımdan önce taraftarın analizini yapmak gerekiyor belki de... Hocası Şenol Güneş olan, sahadaki oyuncularının tamamı oyuna konsantre olmuş, ellerinden gelen her şeyi yapan bir takıma bu kadar köstek olmak için hakikaten çaba harcamak gerekir. Selçuk İnan'ın, Engin Baytar'ın ıslıklanmasında değilim kesinlikle ki katılmasam da olabileceğini düşünürüm ama kaptanının olduğu bölgeye su yağdırmak nasıl bir ruh halidir? Tolga Zengin, Trabzonspor'un sahadaki en önemli temsilcisi, kimliği. Kadın taraftarların "Böyle taraftar istemiyoruz" tezahüratı belki de söylenebilecek tek şey...

Son olarak Semih Kaya... Bakın, böyle böyle bir çocuk var, oynatılsa gayet de oynar dedikçe "İyi olsa hocası niye oynatmasın" argümanıyla karşılaşıp durduk. Sonra Fatih Terim geldi ve oynattı, demek ki mesela oynatılmakta değil, oynatmakta. Kim çıkıp "Semih Kaya 18 yaşında böyle değildi, iki senede kendini çok geliştirmiş" diyebilir? Aradan geçen sezonlarda oynadığı maç, geçirdiği sakatlık sayısı da ortadayken. İyi olsa oynatırlardı değil, iyi olsa oynatırdı demek gerekiyormuş demek ki...

İkisi deplasman üç derbi, 7 puan. Farklı bir Galatasaray'ın yolda olduğu biraz da buradan belli gibi. Son birkaç parça daha...

Galatasaray 2-1 Sivasspor || Kırmızı Kart, Sarı Alarm

2011-11-26T23:10:00.001+02:00

Terim'in öğrencileri bugün sahaya çıktığında son altı lig maçından sadece ikisini kazanabilmiş haldeydi ve zorlu fikstür öncesi evinde kazanarak lider Fenerbahçe'nin kaybını değerlendirmek istiyordu. Öte yandan sezon başından bu yana sırıtan üretkenlik problemi, Riera ile Kazım'ın form durumu sebebiyle iyiden iyiye gün yüzüne çıkmıştı ve bazı değişiklikler gerekiyordu. Felipe Melo'nun da olmadığı maçta Fatih hoca cesur bir hamleyle savunma ile orta saha arasına başka oyuncu koymayıp 11.oyuncu olarak Milan Baros'u tercih etti. Bu da sezon başında bir kesim taraftarın görmeyi umduğu 4-4-2'yi ilk kez gerçek anlamda sahada görmek demekti.

Baros ile Elmander'in önde olduğu, Riera ile Kazım'ın saf kanat oyuncuları olarak görev aldığı bu düzen, güçlü orta sahanın ve formda savunma oyuncularının da becerisiyle defansta geçit vermedi ama neredeyse 45'teki gole kadar net pozisyon üretemedi. Kazım'a hiçbir zaman uzun maraton oyuncusu gözüyle bakmamak gerek belki ama hakikaten şu formsuzluğu çekilir gibi değil. Sağ kanat şu haliyle tamamen felç gibi duruyor. Yekta'nın yokluğu çok büyük kayıp oldu bu açıdan. Soldaki Riera, ortalamanın üzerinde işler yaptı bugün ama birebirde Uğur Kavuk'a üstünlük kursa da ortaları ve pasları bir türlü Baros ile Elmander'i bulmadı. Göbekten destek sınırlı kalsa da Engin Baytar'ın ekstra koşularından biri biraz da şansın yardımıyla ilk yarıdaki tek pozisyonu üretti ve oradan gol geldi. Görevini eksiksiz yerine getiren Engin'in fark yaratmasına da takım büyük ihtiyaç duyuyordu.

İkinci yarı ise kırmızılarla ve penaltı tartışmalarıyla geçti. Milan Baros'u savunmanın arkasına kaçıran Galatasaray, buradan iki pozisyon çıkardı. Buradan gelen penaltı da aslında oyunu Fatih Terim'in istediği noktaya getirmişti. Ne var ki ayağa daha doğru oynamaya başlayan Sivas, normale göre zaten bir kişi eksik orta sahayı düşürmeye başladı ve rakip yarı sahada daha aktif olmaya başladı. İlk yarıda sadece Pedriel'e top şişirerek iş görmeye çalışan Sivas, Rasmussen'in yerine giren Cerny'nin de etkisiyle pozisyonlar üretti, bunlardan birisinde de üç maçtır mükemmele yakın oynayan Semih'in birebirde Erman'a geçilmesi sonucunda golü buldu.

Ortalığı karıştıran ise Engin Baytar'ın kırmızısı oldu. Kendi sahasında, önde olan bir takımın en başarılı oyuncusu gidip rakip kaleciye kafa atar mı, atıyor işte. Engin, artık değiştiğini dosta, düşmana ilan etmişken tutup da şu yaptığı hareketle birçok kişinin kendisine olan güvenini sarstı. Takımın X-faktörü konumundayken şu yaptığının affedilir tarafı yok. Facia. Ligin en kritik maçlarından Fenerbahçe mücadelesinde de olmayacak böylece. Bu da yetmezmiş gibi Elmander'in en az onun kadar gereksiz müdahelesiyle takımı dokuz kişi bırakması tuz biber ekti.

Sivasspor'un durumu eşitleyecek çok şans bulduğunu söylemek güç ama bu kırmızıların Gençlerbirliği deplasmanında ve Fenerbahçe karşılaşmasında ceremesinin çekileceğini öngörmek zor değil. Hadi ileri uçta Baros var fakat bir türlü Engin dışında bir alternatifin hakkıyla dolduramadığı "Selçuk'un yanı" pozisyonu epey sıkıntı çektirecek gibi. Elbette her şeye rağmen şu hafta kazanmak Galatasaray adına mühimdi, buna şüphe yok fakat iki maç için şimdiden sarı alarm yanıyor bile.

Sivaspor ise 3-1 yenilmesine karşın Beşiktaş maçında ve rahat kazandığı Fenerbahçe maçlarında oynadığı oyunu ortaya koyamadı. Bunda elbette daha dirençli bir orta saha ve savunma bloğu olan Galatasaray'ın da etkisi var ama daha çok birebirde Eboue karşısında varlık gösteremeyen Kamil Grosicki ile bugün takımda yer almayan Eneramo'nun eksikliğinin hissedilmesinin payı büyük. Pedriel de özellikle ilk yarıdaki uzun toplarda duvar olmayı başaramadı ve zaten topla oynama becerisi kısıtlı Kıvanç-Kadir göbeği ekstra pozisyon üretemedi. Hal buyken dokuz kişi de olsa Galatasaray'a gol atmaları güçtü. Yine de derli toplu bir takım oldukları, şu kadroyla -en azından normal yollarla- ligde tutunacakları şimdiden kesin.

2012 Model Spor İletişim

2011-11-24T16:50:00.001+02:00

Blogu takip edenler bilirler, Kadir Has Üniversitesi’nin 2010 Spor İletişim Sertifika Programı’na katılmışlığım var. Fotoğraf da mezuniyetten :) Yazı yazmayı sevenler, bu sektörde yer edinmek isteyenler için olabileceklerin en iyisi. Birçok değerli ismin tecrübelerinden faydalanma, iletişime geçme, belki de daha önemlisi medyayı gerçek anlamda tanıma fırsatınız oluyor. Teorik dersleri de cabası.

İki gün sonra, 26 Kasım Cumartesi günü Kadir Has Üniversitesi, Cibali Kampüsü’nde yapılacak burs sınavı var. Dersler ise 10 Aralık günü başlıyor. Burs sınavında ilk 20’ye girenlere de burs imkanı var. Programın ücreti üniversite öğrencisi olanlara 1750 TL, olmayanlara ise 2750 TL.

Hocaları merak edenler için ise kabaca liste aşağıda:
Levent Bıçakcı, Şenes Erzik, Atilla Gökçe, Ercan Taner, Tanıl Bora, Fuat Akdağ, Yiğiter Uluğ, Caner Eler, Mehmet Demirkol, Okay Karacan, İbrahim Altınsay, Ali Murat Hamarat, Mert Aydın.

Spor İletişimi Sertifika Programı;
http://shaum.khas.edu.tr/spor-iletisimi-sertifika-programi.html

Başka sorusu olan varsa da buradan cevaplayabilirim.

Beşiktaş 0-0 Galatasaray || Atamayana Atamayanlar

2011-11-20T22:30:00.001+02:00

Beraberliğin çok da kötü sonuç olmadığı maçların çilingiri ilk goldür, o gelmeyince de belli sınırların dışına çıkmayan bir derbi izledik. Pozisyon yok denemez, iki tarafın da kendince doğruları vardı ve oyun oynandı fakat topu ağlara gönderip dengeyi bozabilen olmadı. Atamayana da atamadılar, sonuç 0-0.

Galatasaray'da Fatih hoca dizilimi bozmasa da sol dışa Engin'i, göbekte Selçuk'un partnerliğini ise Ayhan'a vererek tamamen orta sahayı tutma üzerine bir oyun kurduğunu gösterdi. Burada amaç son haftalarda Aurelio-Ernst ikilisiyle oynayan Beşiktaş'a içeri giren Engin'le beraber üstünlük kurmak ve oyunda inisiyatifi elinde tutan taraf olmaktı. Aslında topla oynama açısından bakıldığında istenilen oldu fakat esas sorun bu topla ne yapılacağı. Kazım topla çıkamadığı gibi kendisini savunma arkasına kaçıran ender topları da çok verimsiz kullanıyor ve kaybediyor. Formsuz bir Kazım bir takımın tek hücum geliştirme opsiyonuysa o takımdan oyun içi gol beklememek lazım. Öbür tarafta Engin de bir kanat oyuncusu gibi kullanılamadı, beklerden Eboue ile Hakan da bu bölgelere destek veremedi.

Özellikle 20.dakikadan sonra değişen ise Beşiktaş'ın Galatasaray orta sahasını tek ayak üstünde yakalayabilmesi oldu. Galatasaray savunmasının uzun topla ya da garanti pasla çıkamadığı anlarda topa Engin-Ayhan-Selçuk üçlüsünden önce müdahele ederek bu bölgeyi pasifize eden siyah-beyazlılar, doğrudan beş oyuncuya yüz yüze hücum etme fırsatını birçok kez buldu ve buralardan pozisyon çıkardı. Quaresma ile İsmail de Eboue'nin bölgesini iyi değerlendirdi, duran toplar kazanıldı ancak Semih'in boş kaleye giden topa müdahele etmesi, Muslera'nın başarılı kurtarışları golü engelledi.

Burada Semih'e bir parantez açmak gerek. Soğukkanlı bir karakteri olduğunu zaten biliyoruz, heyecanla pek işi olan bir oyuncu olmadı hiçbir zaman fakat henüz maçın başında sarı kartı almışken bu kadar sakin olabilmesini ayrıca takdir etmek gerekiyor. Arada topa sert müdaheleleri ve dengesiz kafa topu çıkışları oluyor fakat oyun genelinde savunma gereklerini mükemmele yakın yerine getiriyor ve topla takımdaki tüm savunma oyuncularından çok daha yumuşak olmasıyla da fark yaratıyor. Allah nazardan saklasın demek her futbolseverin borcu bana göre, çok sağlam gidiyor. Servetlerin, Zanların boyunduruğundan kurtulma zamanı...

İkinci yarı öncesi iki hoca da aksayan orta saha düzenleriyle ilgili müdaheleler yaptı. Fatih hoca göbeği daha enerjik bir Sabri'yle hareketlendirmek isterken, Carvalhal, önceki haftalara göre oldukça pasif gözüken ve etkinliği çok sınırlı kalan Veli'yi alıp Necip'le göbeği üçledi. Fakat sakatlık bu iki hamleyi de boşa çıkardı, belki de maçın kaderini çizen anlar bunlardı. Sabri'nin yan bağlarında, Necip'in kaval kemiğinde önemli sorunlar var ve bu iki oyuncu da 1.5 aya yakın sahalardan uzak kalacak gibi görünüyor. İkisine de büyük geçmiş olsun, inşallah daha ağır bir durumları yoktur.

Son 10 dakika ise maçın genelinden daha hareketli geçti denebilir, özellikle Eboue'ye gelen yabancı madde ve sonrası... Eboue, biraz da kendine gelen maddeyi de hakeme göstermek adına abartılı hareketlerde bulundu. Eyvallah, gelen geldi fakat onu alıp hakeme vermek ve kenara çekilmek ile sakatlanmış gibi yapmak arasında fark var. Bu noktada bir uyarıyı hak ettiğini söylemek gerekiyor lakin taraftarın da pek masum olduğunu söyleyemeyeceğim. İşi inada bindirmeleri Beşiktaş'ın da çok işine gelmedi. Son bölümde top hakimiyetinin Galatasaray'a geçmesinde verilen aranın da payı vardı bana göre.

Galatasaray'da ise sorun şu: o pası atacak oyuncu kim? Belki bugün Q7 ya da muadili tipi bir oyuncu sarı-kırmızılılarda olsa 1-0'a gidebilecek birçok pozisyon üretilebilirdi ama o ekstra işi yapacak adam olmayınca ceza yayının orada pas yapan Riera, Selçuk ve Engin, takımın iki forveti Elmander ve Baros oyundayken bir türlü bu adamları doğru yerde topla buluşturamadı ki bu önemli bir sorun. Baros oyuna girince biraz daha kendini arkaya atan Elmander'in birkaç dripling girişimi ise kenara not edilesi bir detay.

Beşiktaş özellikle hücum tarafında daha çok doğruları yapan, iki dörtlü arasına girip özellikle savunmadan ve kaleciden gelen ribaundları toplayarak fırsat yaratan taraftı fakat Muslera'ya ve Semih'e takıldılar. Duran toplardan da iki taraf adına bir şeyler çıkmayınca 0-0 sona erdi ve iki tarafın da çok üzüntülü olduğunu söylemek zor...

Türkiye 0-3 Hırvatistan || Murphy Kanunları

2011-11-12T01:45:00.001+02:00

Evet, belki temmuz ayından bu yana yapboz muamelesi gören ligdeki belirsizliğin, elemelerin son virajında büyük etkisi var. Evet, çok sağlam bir jenerasyona sahip değiliz ve özellikle hücumda alternatiflerimiz yetersiz ama bugünkü ağır yenilgide bu etkenler kadar berbat bir maç başlangıcı ve kırılma anlarının Hırvatlardan yana olmasının da payı büyük. Bir işin yanlış gitme olasılığı varsa yanlış gider, Murphy kanunları bugün Türk Telekom Arena'da da geçerliydi.

Sahaya tamamen oyunu dengede tutmak ve kontrollü olmak adına sürülmüş 11 oyuncu, pasla çıkılan bir duran topta yediği beceriksizce bir golle adeta darmadağın oldu. Gökhan Gönül'ü bugün tanımak mümkün değildi, kariyerinin belki de en önemli maçlarından birinde kariyerinin en kötü oyununu oynadı. Corluka resmen içinden geçip golü yarattı, Olic'e ise dokunmak kalmadı. Zaten milli takımı çözmüş, düşük tempoyla alan bulmakta zorlanan Türkiye'ye karşı Hırvatlar, skor üstünlüğünü aldıktan sonra sıkı bir 4-4-2'yle topla oynanılan her alanı çok doğru savundu, bir an dahi skor üstünlüğünü verecek fırsatı bize vermedi. İkinci golde kalemize inip sağlı sollu yokladılar. Top çıkaramayan savunmanın hatalarıyla tek ayak üstünde yakaladıkları pozisyonlardan birinde de sağdan indiler. Bir vurdular, olmadı ikincide arka direkte kafa golleriyle nam salmış Mandzukic'le fişi çektiler.

İkinci yarıdan uzun uzadıya bahsetmeye gerek yok. Aslında ilk yarıya göre en doğru tercihi yapıp sıkışan oyuna birebir becerisi olan bir kanat oyuncusu olan Gökhan Töre'yi sağa atarak başladı Hiddink, Gönül'ün yerine de Sabri geçti lakin bir başka duran top bir mucizenin de önüne geçti. Ondan sonrası ise alabildiğine protesto, ıslık. Televizyondan çok algılanamadı belki ama Kuzey tribünüyle sorun yaşayan Volkan'a gösterilen tepkiyle, top Sabri'nin ayağına her geldiğinde yükselen alkışlar, bağrınmalar paralel şeyler değiller. Tribünün çok büyük bir bölümü tamamen Sabri'yle alay etme amaçlı, aptalca bir tepki şekil geliştirdi, Galatasaraylıların yoğun olduğu Kuzey 1.katta yer alan azınlıktaki grup da buna kanıp ara ara destek verdi fakat kazın ayağı öyle değildi. En az Volkan'a edilen küfürler kadar kınanması gereken bir tavırdı.

Zayıf bir jenerasyonuz ve bu hücum hattıyla elde edebileceklerimiz sınırlı. Ne Almanya'dan, ne Hırvatistan'dan iyiysek Euro 2012'ye gitme şansımız zaten yoktu, doğal olan bu. Hiddink'in "Onlar bizden iyi takım" açıklaması tepki görmüş ama adam bu noktada haklı. Kaybetti, başaramadı, belki gönderilecek ama bu gerçekle yüzleşmemiz gerek. Yoksa Hiddink gider, Sağlam gelir, o gider Capello gelir, onu da gönderir Avcı'yı getiririz. Kaçırdığımız turnuvalarla kalırız. Önce "Modric kimmiş, 2008'den beri ne yapmış", "Corluka da iyi sol bekmiş ha", "Avrupa'nın en iyilerindeniz" diyen gerçeklikle yakından, uzaktan ilgili olmayan, hastalıklı fikirleri eleyeceğiz ki önümüze bakalım. Yoksa zor dostum, zor...

Ne Böyle Senle, Ne De Sensiz: Gio Dos Santos

2011-11-09T12:05:00.000+02:00

Henüz 18 yaşındayken Barcelona'da düzenli şans bulan, milli takım kariyeriyle geleceğin yıldızlarından olacağına kesin gözüyle bakılan bir adamdı Giovani Dos Santos... Barça etkisiyle bazı eksikleri o dönem göz ardı edildiyse de yetenekli olduğu kesindi ve Katalan devinde istediği şansı bulamayacağını düşünerek Tottenham'a transfer oldu. Hikayenin kalanı ise tam yılan hikayesi.

Premier Lig'e geldiğinden beri Gio'nun kulüple ilişkisi tam bir yılan hikayesi. Geldiğin andan itibaren hiçbir dönemde as takımın düzenli bir parçası olarak görülmedi ama bir şekilde kulüple bağları hâlâ yerli yerinde duruyor. 2008/09'dan bu yana Spurs formasıyla çıkabildiği lig maçı sayısı sadece 12, bu sezon sadece üç maçta şans bulabildi. Bu kiralık olarak forma giydiği Santander (16) ve Galatasaray (14) dönemlerindekinden bile az. Ayrıca Gio, 2008'den bu yana milli takımında tam 47 kez forma şansı buldu ve bu üç yıllık periyotta iyi bir Dünya Kupası performansı ortaya koydu ve ülkesini daha bu yaz Gold Cup zaferine taşıdı. Her seferinde "Bu kez olacak mı" dendi ama Tottenham'ı her dönüşünün sonu hep acı, hüsran oldu!

Dördüncü sezonunu geçirdiği kulübünde artık canına tak etmiş olsa gerek, ocak ayında kulüpten ayrılmak istediğini kulüp yöneticilerine iletmiş. Fakat sorun şu ki Tottenham, oyuncusuna çok şans vermese de milli kariyeri ortadayken onu ucuza bırakmak istemiyor lakin epey uçtuklarını da söylemek gerek. Sevilla'nın istediği Gio için daha geçen ay çektikleri fiyat 11 milyon avroydu! Galatasaray'a da bonservis opsiyonu olarak 8 milyon avro gibi bir bedel koymuşlardı ki anlaşıldığı kadarıyla daha aşağısı pek düşünülmüyor. Hal böyleyken Sezen Aksu, Gio için söylüyor: Ne böyle senle, ne de sensiz...

Bülent Korkmaz & Semih Kaya

2011-11-09T11:10:00.000+02:00

Gün olur, devran döner diye bir söz var ya, işte o gün oldu ve devran döndü. Yakın Galatasaray tarihinin dönüm noktalarından olan o lanetli Hamburg maçında sadece elenilmemişti, birçok açıdan Galatasaray'ın senelerine mal olan o kısa Bülent Korkmaz döneminin de simgesiydi de. Bülent Korkmaz'ın o maçta stoperlerin, stoper devşirmelerinin tamamının oynayamayacak durumda olduğu halde "Yüzü bembeyazdı hacı" diyerek yoksaydığı 17 yaşındaki ümit milli takım görmüş Semih Kaya şimdi Fatih Terim'in elinde sadece iki hafta içinde milli takım potansiyelini ortaya koydu. O gün eksik olan tek şey biraz cesaretti ama Avrupalıların dahi "Cesur Yürek" diye andığı Bülent Korkmaz, gencecik mevkidaşı yerine gidip stopere Kewell'ı yazarak teknik direktörlük notunu da kendi kendine vermişti.

Aslına bakılırsa teknik direktörlük kariyeri fazlasıyla parlak başlamıştı. Kayseri Erciyespor günlerinde hakikaten kısa sürede takımı toparlamıştı ve başarılı bir kadro yönetimiyle düştüğüne gözüyle bakılan Erciyes'in ümidini son haftalara kadar taşımıştı. Kaptan için o dönemde "Kaptan'ın Seyir Defteri" diye konu bile açmıştım forum günlerinde. Arkasını ise getiremedi, Galatasaray'da geçirdiği iki ayda gerekli yetilere sahip olmadığını da belli etmişti zaten.

Bugün yine Erciyes gibi zor durumda olan Karabükspor'u bu kez daha erken devralıyor. Takımı Bank Asya'dan alıp bugünlere getiren Yücel İldiz'e yol verilmesi ayrı bir tartışma konusu lakin Bülent Korkmaz için uzun süre sonra önemli bir fırsat olduğu kesin. Çok yıprandı, yorumculuk döneminde yaptığı yerli kafatasçılığı da imajına pek hizmet etmedi. Umarım egosunu biraz törpüler ve futbolculuk günlerinde taptığımız adamın bir yanılsama olmadığına bizleri ikna eder.

Galatasaray 0-0 Mersin İdman Yurdu || Maç Bozuk!

2011-11-05T23:20:00.004+02:00

Gaziantep'e karşı alınan yenilgiden sonra eksiklere karşın Kayseri deplasmanında oynanılan oyun takımdaki temel parçaların formda olduğunu gösteriyordu fakat bugün anlaşıldı ki kazın ayağı öyle değil. Kayseri gibi dengesiz bir savunma hattı yerine alanını iyi savunan ve kolay kolay gedik vermeyen bir Nurullah Sağlam takımına karşı oynayınca hücum aksiyonlarında zorlanıldı, alternatif üretilemedi. Galatasaray adına oyun iştahı en düşük maçlardan biri çıkarıldı ve karşılıklı mucizevi gol kaçırmaları sağolsun, maç da 0-0 sona erdi.

Eboue Galatasaray adına günün iyilerindendi.

Galatasaray'ın en kırılgan bölgesi Melo'nun önünde oynayan ikili ve bu bölgenin istikrarı çok mühim. Sezon başında yapılan Sabri Sarıoğlu ile Emmanuel Eboue denemelerinin düşünülen verimi vermemesi üzerine Engin Baytar orada fark yaratıp takımın en başarılı performanslarında pay sahibi olmuştu ama maalesef sağlıklı kalmakta zorlanıyor. Yerine geçen hafta zorunluluktan forma giyen Ayhan Akman haricinde gerekli pas görüsü ve hızına sahip oyuncu yok. Oraya Sabri ya da Eboue konulunca o oyun başka bir şey oluyor. İşin bir de Selçuk tarafı var. Selçuk, bu ligin en dengeli ve istikrarlı oyun kurucusu, bu kesin ancak yanındaki oyuncunun yeteneklerinden de beslenen bir adam. Yanında pas yapabilen bir adam olduğunda onu da parlatıyor fakat bugünkü gibi Sabri-Eboue ikilisinin yanı sıra Kayseri maçını mumla aratan Riera'yla muhattap olunca tehlikeli derin top atması da mümkün olmuyor.. İlk yarının tek pozisyonu Eboue'nin bireysel çabası ve becerisiyle geldi.

Orta saha doğal şartlar gereği düşünce iş Riera'yla Kazım'ın top taşıma becerisine kaldı fakat ikisi de bireysel olarak çok kötü bir maç çıkardılar. Hele Riera... Kayseri maçındaki özverili, akıllı adam gitmiş, ayağındaki topu yanına veremeyen bir adam gelmiş. Hücumda varlık gösteremediği gibi savunmaya yaklaşıp pas almaya kalkıp bir de batırınca Mersin'e bir penaltı hediye etti. Muslera'ya dua etmeli. Tabii bu pozisyonun kalede istediği başlangıcı yapamayan Uruguaylı için de önemli olduğunu söylemeye gerek yok.

Kazım da Riera'dan aşağı kalmıyor açıkçası. Yekta'nın sakatlığı şu tabloda daha bir can acıtıyor. Çok yazık oldu, hem takım, hem de onun adına...

Velhasıl, Mersin'in hakkını yemek de olmaz. Gerçekten 10'lu bir blok halinde oynadılar ve arkalarına hemen hemen hiç oyuncu kaçırmadılar. Öne çıktıkları dönemlerde hiç top kaybı yapmayıp klasik bir Nurullah Sağlam takımı olarak ayağa garanti pas yaptılar, sakin oynadılar. Pozisyon çıkmasa da bu dönemler onlara aktif dinlenme fırsatı sağladı. Topu kaptırdıklarındaysa Galatasaray'ın çabuk çıkacak organizasyona sahip olmamasından da faydalanıp usturuplu faullerle rahatça tekrar yarı sahalarına geçtiler. Aslında iki kez maç ayaklarına geldi, birinde Muslera, diğerinde direk başarılıydı. Bir puan için gayet iyi oynadılar diyebiliriz.

Taraftarın maç içinde en çok tezahürat yaptığı isim
olan Semih Kaya, formayı verecek gibi görünmüyor.

Galatasaray'da fark azaltma fırsatının tepilmesinin yanı sıra ön bölgedeki arızalar sıkıntı yaratıyor ve görülüyor ki alternatifler bu krizi çözecek gibi değil. Yekta ve Baros sakat, Sercan'ın da formda olduğunu söylemek güç. Emre Çolak zaten 'garbage time' adamından öte bir role sahip değil şimdilik, Aydın Yılmaz ise allaha emanet. Sevindirici tek gelişme savunmanın göbeğinde Semih Kaya'nın yıllardır beklenen çıkışı yapması ve takımı Servet-Zan ikilisine mahkum olma kısırlığından kurtarması. Her övgüde maşallah diye ekliyorum çünkü gerçekten sakatlıktan, talihsizlikten çok çekmiş bir oyuncu Semih. Allah nazardan saklasın, oynamaya devam ederse Ömer Toprak, Serdar Aziz ve Serdar Kesimal ile birlikte Türkiye'nin stoper sorununu uzun vadede çözecek gibi gözüküyor. Fatih Terim'in övgüsünü, daha da önemli formasını almak kolay değildir. Umarım artık formayı kimselere vermez.

Galatasaray'a hiç gol şansı gelmedi dersek de bir yandan haksızlık. Eve gelince özeti izledim, Elmander'in gol yapabileceği iki net, iki de ortalama gol pozisyonu var. Hepsini kaçırması şanssızlık, hele ki kaleciyi geçtikten sonra atamadığı onun klasındaki bir adam için şaşırtıcı. Maç sonunda tribünlerden özür dilemiş ki Türk futbolseverler olarak hiç alışkın değilizdir böyle sorumluluk duyan oyuncuya. Senin canın sağolsun demek geldi içimden.

Maç başlığı ise karşılaşma hakkındaki en güzel yorum olan şu twitten geliyor. NTV Spor muhabiri/editörü dostum Onur Erdem, Elmander'in kaçan golü sonrası özeti geçmiş: "Maç bozuk!" Öbür tarafta gün boyu izlediğim iki maçta da gol görememiş olmama da ne diyeyim, bilemiyorum.

Foto: Ajansspor

Orduspor 0-0 Gaziantepspor || Uyku İlacı

2011-11-05T16:10:00.000+02:00

Şöyle ağız tadıyla iki iyi takımın maçını izleyelim diye ekran başına geçtik ama bir Türkiye Ligi gerçeği olarak maçın karşısına kafadan birer puan yazmış iki hoca ve öğrencileriyle karşılaştık. Birbirini fazla kollayan iki ekip tehlikelidir, 0-0'a razı olmak da... Sanki bu bir grup maçı ve bu sonuçla iki takım da üst tura yükseliyor gibi bir ilk yarı vardı. İki takım da alanını kapatıyor, bütün mücadelesini kontratak yememek için veriyor gibiydi. Doğal sonuç golsüzlük...

Kamerunlu Binya, Abdullah Ercan'ın
orta sahada düzenli oynattığı isimlerden.

Gaziantepspor'da Abdullah Ercan'ın savunma güvenliğini ön plana alma niyetini geldiği andan itibaren söylüyorum. U-17 maçlarından sonra bile çıkıp mücadele, koşma temellli açıklamaları dün gibi aklımda. Ercan, dörtlü savunmanın önünde sabit bir ikili kullanıyor ve bu şekilde orta sahayı tutmak istiyor genelde. Bu maçta kullandığı Binya-Yasin ikilisi geldiğinden bu yana kullandığı en defansif ikili. Avusturya'dan bu sezon gelen Yasin Pehlivan'ın fiziği harika, iyi de bir kondisyonu var ama pasları Antep hücum düzeninde çok yetersiz kaldı. Biraz da Türkiye Ligi'nde oynamanın güçlüğünü yaşıyor. Avusturya'da çok daha rahat hücumlar, geniş alanlarla oynanırken bu kadar sırıtmıyordu belki ama burada daha bir inceci olmak gerekiyor. Zamanla aşama kaydedecektir lakin Orhan Gülle kulübeyken benim tercihim ondan yana olabilirdi.

Maçın özellikle ilk yarısına damga vuran oyuncu Orduspor'un zorunluluktan oynattığı Alman stoperi Tobias Nickenig'di. Türkiye'de boş, klişe istatistikler çok göze sokulur ama ikili mücadele kazanma oranı, sayısı gibi savunma becerisini doğrudan ortaya koyan istatistikler tutulmuyor. Tutulsaydı Nickenig'in ne kadar üstün bir maç çıkardığını daha net görebilirdik. Birebirde hiçbir Antepliye geçit vermedi desek yeri, maç boyunca görebildiğim tek hatası vardı. Elbette Ordu'nun yabancı kontenjanı gibi bir sorunu olabilir, Yalçın Ayhan-Sedat Bayrak ikilisi ligin en az gol yiyen tandemini oluşturuyor olabilir lakin bugün izlediğim Nickenig'i oynatmama gibi bir lüksü yok gibi Ordu'nun. Fazlasıyla iyi stoper.

Maçta hücum adına bir şeyler yapmaya çalışan oyuncular belliydi. Antep, Olcan'ın tekniğine ve yaratıcılığına bakıyordu ama onun da tek başına yapabilecekleri belli. Muhammet ve Popov'la yapabildiği kadar pas yapıp kaleye inmeye çalıştı ama bu denemeler sınırlı kaldı. Ordu genelde Culio ile soldan inmeye çalıştı ama Serdar epey faullü oynasa da sertlikle bir şekilde orayı tıkamayı bildi. Stancu ile Dany'nin birebirlerini izlemek de iyiydi fakat Dany oradan ekmek yedirmedi Rumen golcüye. Culio'nun kestiği bir ortada kafa vurdu ama o da cılız kaldı.

Son olarak bir detay daha... Son haftalarda rüştünü ispat eden Muhammet Demir, onu stil olarak en çok benzettiğim isim olan Fatih Tekke'yle aynı sahadaydı bugün. Oyun stilleri birbirine epey yakın, topu kullanış biçimleri, standart merkez forvet boyunda olmamalarına karşın iyi fizikleri vs. Tabii Fatih artık o niteliklerini kullanacak fiziksel yeterliliğe sahip değil, sakatlıklar ve zaman onu hırpaladı. Muhammet'in ise önünde uzun yıllar var.

Uyku ilacı tadındaki bu maç için fazla bile yazdım herhalde. Yeter...

Foto: Ajansspor

Matias Suarez & Anderlecht

2011-11-04T15:30:00.003+02:00

Belçika futbolu ve ligi bizim topraklarda pek kaale alınmasa da bütçesine göre çok iyi oyuncular barındıran, İngiltere, Fransa ve Almanya'ya oyuncu ihraç eden çok değerli bir kültüre sahip. Sahaları buradakiler kadar büyük değil belki ama zeminleri iyi, belli bir standardı var ve her şeyden önemlisi futbolun temel prensiplerine uygun hareket ediyorlar ve uygun bütçelerle başarılı olabilmek için isme değil, yeteneğe yatırım yapmaktan çekinmiyorlar. Bu ekolün en güçlü temsilcisi ise ismine epey aşina olduğumuz Anderlecht.

Geçmiş nesilleri başarılarıyla etkilemiş bir kulüp olan Anderlecht, kaderin de bir cilvesiyle son 10 yılda Türk takımlarıyla sıklıkla eşleşti ve haşır neşir oldu. 2007/08 Fenerbahçe, 2009/10 Sivasspor ve bu sezon başında Bursaspor... Bu sene başında görüldü ki kadroları eskisinden daha güçlü ve Bursa'yı Bursa'da geriden gelip mağlup edecek kadar kuvvetliler. Bu seviye atlamış Anderlecht'i farklılaştıran birkaç isim var.

Elbette transfer döneminde Belçika çapında çok büyük bir transfer olan Jovanovic'i kadrolarına katmalarının yükselmelerinde payı büyük. Pek istediği gibi geçmeyen İngiltere deneyiminin ardından Belçika'ya dönüş yapan Sırp yıldızın yanı sıra bir oyuncunun daha performansı Bursa'yı elemelerinde pay sahibi oldu: Matias Suarez.

Anderlecht'e 20 yaşında Belgrano'dan gelen 88 doğumlu Suarez, takımda ilk sezon ara ara forma şansı buldu, daha çok kulübede oturuyordu. İlginçtir, şans bulduğu maçlardan birisi de sezon başında Sivasspor'u içeride beşledikleri maçtı ve Suarez de fişi çeken ikinci golünün asistini yapan oyuncuydu.

Arjantinli, düzenli oynadığı üçüncü sezonunda beklenen aşamayı kaydetti. Topla kat edebilen, hızı yerinde ve aynı zamanda ayaklarına oldukça hakim bir forvet görüntüsü çizdiği gibi aynı zamanda iyi de bir bitirici. Bencil değil, arkadaşlarına oyuna sokuyor ve pasları da gayet başarılı. Bursaspor karşısında ağları sarsmasa da hazırladığı pozisyonlarla büyük fark yaratan Suarez, dünkü Sturm Graz maçı da dahil olmak üzere Belçika ekibinin grup aşamasında oynadığı dört maçta da ağları buldu ve altı kez gol sevinci yaşadı. Şu anda Avrupa Ligi'nin en skorer oyuncusu konumunda. Ligde de 10 maçta 5 golü var ve kariyer rekorunu bu sezon kıracak gibi görünüyor.

Bursaspor maçından bu yana Anderlecht'i düzenli takip etmeye çalışıyorum. Klasik 4-2-3-1 oynuyorlar ve en uçta Suarez'i kullanıyorlar. Onun yaratıcılığı ve hareketliliği hücum planlarının temeli. Üçlünün solunda yer alan Jovanovic'in güvenilir ayakları ve tecrübesi takıma büyük katkı yaptı. Sağda oynayan Gillet'in golcülüğü ve formayı yeni yeni giymeye başlayan 92 doğumlu Canesin'le birlikte birbirini tamamlayan bir hücum dörtlüsüne sahipler. Arkalarında takımın kaptanı, Türk takımlarının uzatmalı sevgilisi Lucas Biglia'yı saymıyorum bile.

Anlaşılan o ki hem ligde, hem de Avrupa'da bu sezon sonunda daha başarılı bir Anderlecht göreceğiz ve bunda aslan payına sahip oyunculardan biri 23 yaşındaki Arjantinli forvetleri olacak. Bu form grafiği ona yeni kapılar açabilir. Belçika ekibi onun yerine yeni bir forvet bakmaya başlasa iyi eder. Biz futbolseverler ise onun ismini bu gidişle daha çok duymaya başlayacağız, haberiniz olsun.

Tekme Üçgeni: Rooney, Love & Dzudovic

2011-11-04T12:00:00.001+02:00

Biliyorsunuz, İngiltere'de son bir ayın vazgeçilmez gündem maddesi Wayne Rooney'nin 2-2'lik Karadağ maçında Miodrag Dzudovic'e attığı tekme ve bu tekmenin ardından UEFA'dan gelen üç maçlık ceza. Arada herhangi bir resmi maç olmadığından Rooney'nin Euro 2012 grup maçlarında oynayamaması söz konusu ve İngilizler onu bu cezadan kurtarmak adına seferber olmuş durumda.

Öte yandan olayın kahramanlarından Karadağlı Dzudovic de Rooney'nin niyetinin kötü olmadığını savunanlardan. Hatta öyle ki Rusya'da bir gazeteciden bir yardım alarak imzalı bir mektup hazırlayıp göndermesi oldu. "UEFA'nın Fair Play ilkelerine bağlılığını biliyoruz. Rooney'nin saha içinde hatasını anlayıp özür dilemesi de bu ilkelerin en iyi örneklerinden. Bizim görüşümüze göre Rooney bir maç bile ceza almamalı" diyen Dzukovic'in isteği henüz yerine gelmedi lakin Karadağlı savunmacın adını tekmelerle anılmaktan hâlâ kurtulabilmiş değil.

Dzudovic, kulüp düzeyinde Rusya Premier Ligi takımlarından Spartak Nalchik forması giyiyor ve geçen hafta rakipleri CSKA Moskova'ydı. Türk futbolseverlerin de iki kez izleme fırsatı bulduğu Vagner Love da bu karşılaşmada bu kez hakikaten acımasız bir tekmeyi oyuna sonradan giren Karadağlı'nın dizine yerleştirdi ve oyundan atıldı. Hatta Love'sız CSKA'da sazı eline alan Doumbia'nın bu maçta hat-trick yaptığını detaylıca işlemiştik. Tabii Dzudovic bu tekmeyi Rooney'ninki kadar masum görmedi ki Brezilyalı kırmızıyı görürken ona büyük bir tepki gösterdi. Love'ı affetmeyen sadece o da değil, CSKA da 100 bin avro cezayı oyuncusuna yapıştırmış.

Durumu epey kötü görünen, hatta ilk gördüğümde bacağının kırılmış olmasından şüphelendiğim Dzudovic'in durumunu bir süredir araştırıyordum ki Karadağ Teknik Direktörü Branko Boskovic, oyuncusunu kadroya alarak sakatıkları bulunan oyuncular hakkında bir açıklama yaptı. Takımın bir başka savunmacısı Marko Basa, ki ilginçtir o da Trabzon'un grubundaki bir diğer ekip olan Lille'de forma giyiyor, ve Miodrag Dzudovic'in oynamasının şüpheli olduğunu belirten Boskovic, "Basa'dan hâlâ endişeliyiz çünkü sakatlığının ne kadar süreceğini bilmiyoruz. Dzudovic ise dizindeki problemi maça kadar atlatacak" demiş. Karadağ da tıpkı Türkiye gibi seribaşı olarak girmediği kura çekiminde Çek Cumhuriyeti ile eşleşti ve bu ay içerisinde iki zorlu maça çıkıp Euro 2012 bileti kovalayacak. Son olarak Karadağ'ın açıkladığı kadroyu da vereyim elim değmişken...

Kaleciler: Mladen Bozovic (Videoton Fehervar), Srdjan Blazic (Panetolikos).

Savunmacılar: Savo Pavicevic (Maccabi Tel Aviv), Milan Jovanovic (Spartak Nalchik), Luka Pejovic (Jagiellonia), Marko Basa (Lille), Stefan Savic (Manchester City), Miodrag Dzudovic (Spartak Nalchik), Radoslav Batak (Mogredn Budva).

Orta Sahalar: Vladimir Bozovic (Rapid Bucharest), Nikola Drincic (Krasnodar), Milorad Pekovic (Greuter Furth), Mitar Novakovic (Amkar Perm), Mladen Kascelan (LKS Lodz), Simon Vukcevic (Blackburn Rovers), Marko Cetkovic (Jageillonia), Branko Boskovic (DC United), Elsad Zverotic (Young Boys Berne).

Forvetler: Stevan Jovetic (Fiorentina), Dejan Damjanovic (Seoul), Mirko Vucinic (Juventus), Andrija Delibasic (Rayo Vallecano), Fatos Beqiraj (Dinamo Zagreb), Radomir Djalovic (Amkar Perm).

Bilmemne Süper Lig

2011-11-04T09:00:00.002+02:00

Spor Toto Süper Lig üzerine tartışmalar yürütüyoruz, ediyoruz lakin esas ilginç olan belki de ligin adı. Neden Süper? Niye Süper? Türkçe kökenli, muhafazakar bir isim desek değil, kendimize has bir isimle anılma arzusu desem hiç değil. Premier Lig deyince İngiltere, La Liga deyince İspanya, Bundesliga deyince Almanya, Serie A deyince İtalya... Peki Süper Lig deyince?

Biz kendimize Avrupa Yakası'ndaki Gaffur misali "Süperim!" diyelim lakin kazın öyle değil. Metrekare başına birden fazla Süper Lig düşüyor desek yeri. Benim üstünkörü araştırmayla bulabildiğim Süper Lig'ler şöyle:

Danimarka Süper Ligi
İsviçre Süper Ligi
Yunanistan Süper Ligi
Arnavutluk Süper Ligi
Kazakistan Süper Ligi
Sırbistan Süper Ligi
Slovakya Süper Ligi
Çin Süper Ligi
Güney Timur Süper Ligi
Malezya Süper Ligi
Yukarı Demerara Süper Ligi (Guyana)
Kosova Süper Ligi
Telsim Süper Ligi (Kuzey Kıbrıs)

Gazetecilikte aynı manşetle çıkmak iki gazete için de prestij kaybıdır çünkü herkesin aklına gelebilecek bir başlık kullanılmıştır. Benim şu tabloya baktığımda gördüğüm şey kendi ligini ucuzca pazarlamak kadar bu yaratıcılık yoksunluğudur. Marka değeri, Bilmemne Süper Lig'lerden birisi olmanın neresinde?

Kuzguna yavrusu Süper Lig görünürmüş, belki de o misal...

Beşiktaş 1-0 Dinamo Kiev || Karambole Değil!

2011-11-03T23:40:00.001+02:00

Dexter'ın dördüncü sezon finali, Game of Thrones'un dokuzuncu bölümü ve Beşiktaş-Dinamo Kiev maçındaki karambol... Son dönemde beni böyle heyecan ve hayret karışımı bir ruh haline sokabilen sahneler bunlar. Öylesine acayip bir karambol izledik ki maçın önüne geçti, muhtemelen de seneler sonra bu maç hakkında hatırlanacak tek şey olacak. Öte yandan bu maçı Beşiktaş'ın "karambole kazandığını" söylemek de haksızlık olur.

Veli, isabetsiz şutlarına rağmen temposu ve başarılı paslarıyla
Beşiktaş orta sahasındaki toparlanmanın mimarlarından...

Sadece iki hafta önce Dinamo Kiev'e karşı sürklase olan, buna karşın uzatmalarda yediği golle 1-0 mağlup olan ilk 11'den 9 oyuncu bugün de sahadaydı. Yeni giren iki oyuncudan Veli Kavlak'ın özellikle oyunu hızlandırma ve kanatları topa sokma konusunda etkisini yadsıyamayız fakat bugün oynanan oyunda her bireyin kapasitesince ayrı ayrı katkısı mevcut ve bu sahada bir takım kimliğinin ortaya konmasını sağladı. Quaresma'nın göstermelik mücadele koşuları yerine savunmaya gerçekten katkı veren doğru müdaheleler yapabilmesi, Hilbert'in müthiş enerjisi ve bindirmeleri, savunmada başta Egemen'in hatasız oyunu takımın en tecrübeli isimleri Aurelio ile Ernst'in takımı öne yıkmasını sağladı. Gol bu baskıyla, organize bir atak üzerinden gelmemiş olabilir ama en iyi savunmayı rakip yarı sahaya yerleşip Kiev'e işlevi olan bir hücum yaratma olanağı vermeyerek aynı derecede önemli bir iş yapmış oldular.

Dinamo Kiev yabancımız değil, Avrupa kupası deplasmanlarına bakışları belli. Evlerinde kazanmaya, deplasmanlarda ise topu rakibe verip rakiplerine şans vermemeye oynuyorlar. Fakat Beşiktaş gibi öne yığılmada problem yaşayan ve Sivasspor gibi niteliği sorgulanabilir, vasat bir Süper Lig takımına dahi hapsolabilen bir ekip karşısında bu yaptıklarının pek bir mantığı yok. Semin'in yaklaşımı teoride doğru ama pratikte oldukça yanlış. Skorun 0-0 devam etmesine de güvenerek hücum tarafındaki arızayı çözme adına hamle yapmadı ve yedikleri golü fazlasıyla hak ettiler demekte sakınca yok.

Egemen kariyerindeki ikinci Avrupa kupası golünü attı...

Egemen Korkmaz'a ayrı bir parantez açalım. Bursaspor günlerinde de mücadeleci kimliğiyle bilirdik, takdir ederdik ama Trabzonspor'da yaptıkları, ardından Beşiktaş gibi zemini sağlam olmayan bir kadroda sorumluluk alıp savunmayı toparlayışı onu başka bir seviyeye taşıdı. Büyük bir futbolcu ve futbola bakışıyla tüm yerli oyunculara örnek olacak bir profesyonel. Beşiktaş adına epey kritik olan bu golün altında imza atması da ayrıca güzel oldu, hoş oldu.

Stoke City, Maccabi deplasmanından da 2-1'le döndü, puanını 10'a yükseltti. Artık turu garantilemek için Kiev'den ya da Beşiktaş'tan alacakları tek puana bakıyorlar. Bu Beşiktaş'ın epey işine geldi zira Kiev'le ikili averajı eşit olsa da Stoke City ile ilk oynayacak takım Dinamo ve Semin'in öğrencilerinin hedefini son maça taşıması için İngiltere deplasmanında kazanması gerek. Yağmurlu bir perşembe akşamı Stoke deplasmanından galibiyetle çıkacak gibi de pek görünmüyorlar. Beşiktaş'ın fişi çekmesi adına önünde iki fırsat var ve Egemen'in hediyesi siyah-beyazlılara büyük bir avantaj sağladı. Acaba ilk iki dışında mı kalınacak derken şimdi iddiası pamuk ipliğine bağlı Maccabi'yi yenerek turu garantileme, belki de İnönü'de liderliğe oynama şansları var. Zaten Avrupa'daki temsilci sayımız ikiyken hiç de fena değil...

Beşiktaş: Cenk, İsmail, Sivok, Egemen, Quaresma, Veli, Hilbert, Aurelio (63 Necip), Simao (90 Holosko), Ernst, Almeida (87 Edu).

Dinamo Kiev: Shovkovskiy, Danilo, Betao, Khacheridi, Vukojevic, Aliyev, Garmash (46 Ninkovic), Yussuf, Correa (75 Ideye), Yarmolenko, Milevskiy.

Şampiyonlar Ligi'nde 4.Haftanın En İyi Golleri

2011-11-03T12:30:00.000+02:00

1- Gregory Van der Wiel (Ajax)

Aslında bu golün bir numaraya yerleşmesi için van der Wiel'in harika bindirmesi ve topu Basel kalesinin tavanına asması yeterli olmayabilirdi fakat Ajax'ın genç Danimarkalısı Christian Eriksen pozisyonun güzelliğini bambaşka bir boyuta taşıdı. 19 yaşındaki yıldız önce yaptığı paralel koşu ile topu alıyor, daha sonra sırtındaki gözleriyle Wiel'in koşusunu görüp aşırtmalı bir topuk pası ile arkadaşına gönderiyor. Akıl almaz! Şimdilik daha büyük sahnelere çıkmaya gönüllü değil ama bir-iki yıla asisti yaptığı Gregory van der Wiel ile birlikte bambaşka yerlerde olacakları kesin.

2- Rodrigo Machado (Benfica)

Rodrigo Machado, izlerken insanı tatmin eden, muhteşem bir gol vuruşu yaptı ki tek başına ele alınırsa bence en iyisi. Zaten kanaatimce en başarılı şut stillerinden biri top yerden seker sekmez yapılan sert vuruşlar. İşte bu diyorsunuz! Rodrigo da bunun en şık örneklerinden birini 90'ın yan ağlarına takarak gösterdi. Şapka çıkartıyoruz...
*Golün kendi videosu kayıp, onun yerine maçın kısa bir özetini koyuyorum.

3- Roberto Soldado (Valencia)

Haftanın klas golcü vuruşuna ise Valencia'nın İspanyol santrforu Soldado imza attı. Tek kelimeyle harika. Zlatan Ibrahimovic'ten görürüz daha çok bu tip ayak altı vuruşlarını, aynı yaratıcılıkla müthiş bir tek vuruş yaptı Soldado. Bu vuruşun aynı zamanda takımını 2-1 öne geçiren gol olduğunu hatırlatmaya gerek yok!

Haftanın Duran Top Golü: Cristiano Ronaldo (Real Madrid)

Bu hafta özellikle yan toplarla birçok başarılı gole şahit olduk ama tercihimi yine de Ronaldo'nun harika kesmesinden yana kullandım. Hoş, takımının diğer golünü de penaltıdan attı ki o vuruşunun bunun kadar klas olduğunu söylemek zor. Gol için "kaleciyi önde yakaladı desek" de olur aslında. Ronaldo'dan bir poster çekimi daha...

Haftanın Organize Golü: Siem de Jong / Ajax

Efendim? Barcelona mı?

Trabzonspor 0-0 CSKA Moskova || Elde Var Beş!

2011-11-03T09:30:00.002+02:00

Moskova'daki ilk maçta gördüklerimiz Trabzonspor adına Avni Aker'deki mücadelenin beklenenden zor geçeceğini işaret ediyor gibiydi. Avrupa'nın en formda golcüsü Seydou Doumbia ve kariyerinin en verimli dönemlerinden birini geçiren Vagner Love, daha önde oynaması muhtemel Trabzonspor'un sorunlu tandemini yarıp geçebilir, kontrataklar Şenol Güneş'in kabusu olabilirdi. Bu açıdan 0-0'lık sonuç tatmin edici gözükmese de bu açıdan fena geçmemiş bir sınava işaret ediyor.

Şenol Güneş, Avrupa kupalarında kullandığı 11'ine üç maçlık cezasını tamamlayan Burak Yılmaz'ı ekleyip yoluna devam etti fakat Slutski taşlarını yeniden dizmişti. Vagner Love'la Doumbia'yı ikiletmek yerine onu daha derine koyup bir oyun kurucu gibi faydalanmayı düşünen Rus hoca, Fildişili golcüye yardımı soldan Tosic'le getirtmek niyetindeydi.

Giray, kariyerinin en iyi maçlarından birini çıkardı.

Aslına bakılırsa Rus hocanın kafasındaki kurgu gayet iyi işledi. İlk yarının en net iki pozisyonu Vagner Love'ın derinlemesine paslarıyla Doumbia'nın Tolga Zengin'le karşı karşıya kaldığı anlardı. İlkinde Tolga'yı geçip ters ayakta kalması sebebiyle gecikince Giray'a takıldı, ikincisinde ise Tolga'ya takıldı. Bu ikili Trabzonspor adına maçın en iyi oyuncularıydı, zaten UEFA.com da maçın adamı olarak Giray'ı seçmiş. Bugünkü konsantrasyonu takdire şayandı ve kapasitesince iyi bir oyun ortaya koydu. Tolga ise özellikle uzaktan şutlarda gösterdiği ekstra performansla gerçekten Avrupa çapında bir form grafiği çiziyor. Eğer Real Madrid gözlemcileri bu maçı izlemişse Tolga'nın yanına birkaç artı daha eklemiştir. Doumbia için Spartak Nalchik maçından sonra "İnsanüstü formuna Avni Aker'de bir ara versin" demiştik, o da bizi kırmadı sağolsun. Pozisyonları harcadığı gibi bir de Zokora'nın tuzağına düşüp kırmızıyı aldı, son bölümde Trabzon'un elini kuvvetlendirdi.

Peki ya hücum?

Öte yandan hücumcuların bugün istediklerini pek yapamadıkları aşikâr. Şenol Güneş'in maç sonu açıklamasında "Onların bulduğu pozisyonlar bizimkilere göre daha fazla ve netti" demesi boşuna değil. Trabzonspor, haklı olarak Burak Yılmaz'ı merkez alan bir hücum planını uygulamak isteseler de ne Burak'ı doğru zamanda CSKA savunmasının arkasına kaçırabildiler, ne de onu doğrudan oyuna sokabildiler. Henüz ilk yarıda Burak'ın ofsayt sayısı 4'ü bulmuştu ve şamrelleme diye tabir ettiğimiz bir ortaya ani bir şut çıkarması dışında topla adam akıllı buluşabilmişti. Bu durumdan doğrudan sorumlu olan iki oyuncu Adrian Mierzjevski ile Gustavo Colman. Adrian birkaç haftadır çabasını ortaya koysa da formda olmadığını belli ediyor. Arjantinli orta saha ise özellikle ilk yarıda o kadar pasifti ki pas melekeleri vasatın altında olan sağ açık Serkan Balcı dahi ondan daha çok oyun kurucu sıfatını hak ediyordu. Topu Burak'a veremezseniz onun üzerinden de bir şeyler üretemezsiniz doğal olarak...

İlk yarıdaki bu tabloyu iyi okuyan Şenol hoca da boş durmayıp 60'ta iki yedek hücumcusunu sahaya sürdü: Alanzinho ve Henrique. Hafta sonunda Halil Altıntop'un Gaziantep deplasmanında altın golü çıkarmasına yardımcı olan Henrique'nin çok büyük katkı verdiği söylenemez lakin Alanzinho, takımı adına en tehlikeli oyun içi aksiyonunu yaratan isimdi. Kendi kaptığı topla Burak Yılmaz'ın başarılı çapraz koşusu yardımıyla CSKA ceza sahasına inen Brezilyalı hem bencil, hem de kötü bir vuruş yapmasa şu saatte üç puanı konuşuyor da olabilirdik. Bir de son dakikada direkten dönen korner var tabii. Madalyonun öbür yüzünde ise 73'te 10 kişi kalan rakibe verilen şut imkanları, pozisyonları da görmek gerekiyor. Zaten Şenol hoca 81'de son değişiklik hakkını Adrian'ı kenara alıp orta sahayı tutması için Aykut'a şans verdi ki bu da aslında 0-0'ı riske etmemek adına yapılmış bir hamleydi. İstediğini de aldı.

Elde var beş!
CSKA beraberliği Şampiyonlar Ligi'nde yola devam etme arzusuna sekte vurmuş olabilir fakat öte yandan Inter'in Lille'i iki maçta da yenmişken UEFA Avrupa Ligi bileti için de kapıyı epey bir araladı. Beş puanlı Trabzonspor ile CSKA Moskova, Lille'in üçer puan önünde ve Trabzonspor, Fransa deplasmanında kalesini kapatmayı başarırsa farkı üçte tutacak ve Avni Aker'e belki de beraberliğe tur atlayacak konumda gelecek. Inter-CSKA maçından çıkacak muhtemel bir Nerazzuri galibiyeti de bu bileti "first class"a çevirebilir. Şimdilik elde var beş, zaman dövünme değil son iki maça bakma zamanı...

Trabzonspor: Tolga, Celutska, Giray, Glowacki, Cech, Serkan (61 Alanzinho), Zokora, Colman, Adrian (81 Aykut), Halil (60 Henrique), Burak

CSKA Moskova: Gabulov, Ignashevich, Aleksie Berezustki, Dzagoev, Mamaev (79 Semberas), Tosic (69 Cauna), Aldonin, Vasili Berezutski, Schennikov (46 Nabakkin), Vagner Love, Doumbia

Torric Jebrin & Galatasaray?

2011-11-02T13:30:00.002+02:00

Galatasaray'ın teknik patronu Fatih Terim'in play-off sistemi açıklandığı zaman yaptığı en ilginç açıklama "Bu sistemde devre arası transfer dönemi büyük önem kazanır" olmuştu. Bu yönde birkaç hamle görmemiz kuvvetle muhtemel ve Terim'in hedeflerinden biri Bank Asya'da olabilir.

İlk ciddi haber Gana'dan... Galatasaray, geçen sezon Bucaspor'a gelir gelmez dikkatleri üzerine çeken 20 yaşındaki orta saha oyuncusu Torric Jebrin'i devre arası transfer döneminde kadrosuna katmak istiyormuş. Söylenene göre yaz transfer döneminde de bir girişim olmuş ancak transfer gerçekleşmemiş. Ocak 2011'de Buca'ya gelen Jebrin'in sözleşmesi 2.5 yıllık ve 2013 yazında sona eriyor.

Galatasaray için Jebrin çok yerinde bir hamle olur çünkü takımın birisi derinde, ikisi içi oyuncusu olarak toplam üç orta sahaya şeklinde oynayacağı belli ve Selçuk İnan'ın partneri konusunda herhangi bir netlik yok. Engin Baytar burada formanın ilk sahibi. Sabri Sarıoğlu ve Emmanuel Eboue de bu bölgede kullanılıyor ancak doğal pozisyonlarının burası olduğunu söylemek güç ve performanslarına göre bu oyuncuların temposu yüksek bir yedeğe ihtiyacı olabilir. Ayhan Akman'ın yaşı da 34'ken gelecek sezona dair bile plan yapmak mümkün değil. Birçok Afrika kökenli oyuncunun aksine topla haşır neşir olmak yerine basit ve ayağa oynayan, riske girmeyen, ciğerli bir orta saha olan Jebrin'in Selçuk'u rahatlatma adına zaman zaman sahaya sürebilmek gayet iyi bir fikir.

Bu transfer konusunda belki de en önemli anekdot ise Buca cephesinden. Jebrin'in satılma ihtimaline karşı ayaklanan Bucasporfan.com'un bildirisine cevap veren Buca başkanı Şeref Üstündağ'ın verdiği demeç transfer girişimini doğrular nitelikte. Yeni Asır'daki 1 Kasım tarihli habere göre Üstündağ şöyle konuşmuş:

"Jebrin'i bu yönetim getirdi. Getirirken iyi de satmaya kalkınca mı kötü oluyoruz. Bu bir pazar, taraftarımız buna alışmalı. Jebrin keşke 3-5 milyon euro getirse. Bazen istenilen rakamlar olmuyor. Önümüzde Batdal örneği var. Yetiştirdiğimiz Batdal, elini kolunu sallayarak gitti. Sözleşmesi bitecek oyuncuyu nasıl tutacaksın. Değerini bulduğu an vermek lazım. Eğer Jebrin'i satsaydık, sezon başında daha satardık. Vermediğimiz için maddi sıkıntı çekiyoruz. Biz bu işi biliyoruz. Bize işimizi kimse öğretmesin"

Aynı haberde Fatih hocanın 92 jenerasyonunun daimi sağ beki Ahmet Kamil Çörekçi'yi de istediği yazılıyor. Buca'ya Millwall'dan geldi ve Türkiye'ye ve Türk futbol temposuna ayak uydurmayı başardı. Gelirse o da şans bulamayan Serkan Kurtuluş'tan daha yararlı bir yedek olabilir. Gelişmeleri takip edeceğiz...

Zenit 1-0 Shakhtar || Hep Beraber Merkeze

2011-11-02T03:00:00.001+02:00

Şampiyonlar Ligi'nin en karışık gruplarından birisi G Grubu. Zaten birinci torbadan Porto'nun gelmesiyle sıkı bir Porto-Zenit-Shakhtar rekabeti bizleri bekliyordu ki bunun üzerine bir de Apoel'in muazzam performansı eklenince koğuş iyice karıştı. Bugünkü Zenit-Shakhtar mücadelesi de o yüzden ayrıca önemliydi ve kazanan ev sahibi Zenit oldu.

Eski Sovyet Ligi karşılaşmalarına andıran mücadelenin iki tarafı da son 10 yılda finansal güçlerini iyi kullanarak kendisini kabul ettiren, Avrupa'nın saygı duyulan ekipleri. Zenit 2007'de, Shakhtar 2009'da UEFA Kupası'nı müzesine götürdü, iki takım da tecrübeli ve kariyerli hocalarla çalışıyor: Spaletti ve Lucescu. Lakin tüm bu dengeli görüntüye karşın Zenit, rakibini özellikle ilk 45 dakikada adeta sahadan silen taraftı.

Lombaerts'in ön direk koşusu ve kafa vuruşu...

Karşılaşmanın kilidini çözen Zenit orta sahasının insan üstü performansıydı. Özellikle Denisov hem Shakhtar ataklarını kesen, hem de takımın ataklarını başlatan isim olarak izleyenleri kendine hayran bıraktı. Kendisine yakın oynayan Zyranov ve Shirokov ile ön alanda serbest oynayan, takımın yaratıcı oyuncusu Danny ile öylesine iyi pas yaptılar ki Lucescu takımı sahadan çekse iyiydi. Kesinlikle kendilerine has bir pas yapma stilleri var. Sert, dikine ve ayağa. Shakhtar gibi üst düzey bir takımın göbeğini hallaç pamuğu gibi attılar ki kaleci Rybka, 1-0 geride kapattıkları ilk yarının en iyi isimlerinden biriydi. Hatta öyle ki önce karşı karşıya bir pozisyonu kornere çeldi, o korneri de savuşturdu, ikinci kornerde savunma Lombaerts'i kaçırdı ve gol oldu. Takım arkadaşlarına sövse yeriydi. Ayrıca stoperde de sağlam duran Lombaerts'in başarılı ön direk koşusunun da altını çizelim.

Dar alanda oynanan bu tempolu oyuna Lucescu'nun öğrencilerinin vereceği bir cevap yok gibiydi. Top kendilerinde kaldıkları anda yedikleri presten dolayı etkili bir şekilde hücum geliştirme şansları da sıfıra yakındı. İlk yarıda sadece Alex Teixeira'nın cılız birkaç denemesi oldu, pozisyon ise hak getire. Burada Jadson'un eksikliği de önemliydi ki Brezilyalı kolonisinin üyelerinden Luiz Adriano ve Willian'ın da çok kötü bir maç çıkardığını söylemek gerek. Hele takımın en uçtaki elemanı Luiz Adriano ne suya dokundu, ne sabuna.

İkinci yarıda da hakimiyet Zenit'teydi fakat skor üstünlüğünün de etkisiyle kontratak alacak alanı Shakhtar'a bırakıp biraz daha topun arkasına geçtiler. Lucescu da ilginçtir, ilk yarıda ayakta kalabilen ender isimlerdne Alex Teixeira'yı alıp Douglas Costa'yı sahaya sürdü fakat topa hakim oldukları dönemlerde de pozisyon üretemediler. Topla oynama yüzdelerinin birbirine yaklaştığı 80'lerde ekrana gelen bilgi notu maçı özetliyordu. Şut denemeleri / Zenit: 19, Shakhtar: 5.

Zenit puanını 7 yaptı. Apoel'in de Porto'yu yenerek 8 puana yükseldiği ortamda bu üç puan altın değerindeydi fakat Shakhtar vasat oyunuyla son iki haftaya 2 puanla girerek Avrupa'da devam etme şansını riske soktu. Zenit'in bu iç saha performansıyla Rusya Ligi'nde lider olmasına şaşırmamak lazım, Doumbia-Love gibi bir ikili bile bu takımı yakalamaya yetmez. Bu iç sahada üst üste kazandıkları 9. Avrupa kupası maçı. Mücadeleyi statta seyreden devlet başkanı Dmitri Medvedev'i memnun ettikleri kesin...

Shakhtar Donetsk: Rybka; Shevchuk, Kucher, Rakitskiy, Srna; Mkhitaryan, Hübschman; Willian, Alex Teixeira (68 Douglas Costa), Eduardo; Luiz Adriano (Seleznov)

Zenit St. Petersburg: Malafeev; Criscito, Lombaerts, Hubocan, Anyukov; Denisov, Shirokov, Zyryanov; Danny (85 Lazovic), Faizulin, Bukharov (81 Semak)

Fenerbahçe 1-0 Karabükspor || 10x > 11y

2011-10-31T23:50:00.000+02:00

Kadıköy'de oynanan hemen her maçın enteresan bir hikayesi oldu bu sezon fakat bu herhalde en absürtleriydi. Teoride maçın seyrini Fenerbahçe aleyhine değiştirebilecek en uç ihtimallerden biri belki de takımın lideri Alex'in maç başında göreceği bir kırmızı kart olurdu. Öte yandan öyle bir maç oynandı ki birlikte oynama alışkanlığının, bireysel kalitenin saha içinde bir birey fazla bulundurmaya net şekilde baskın geldiği görüldü. 10 Fenerbahçeli, 11 Karabüklü'yü yok etti. Peki bunun sebepleri neler?

Fenerbahçe kaptanı Alex, sekizinci Süper Lig sezonunda
ikinci kez (doğrudan) kırmızı kart gördü.

Alex arkadaşlarını 10 kişi bıraktığında iki takımın planı da doğal olarak değişti. İlk 30 dakikayı baskın oynaması beklenen Fenerbahçe frene basmak durumundaydı ve taşlar yerinden oynayacaktı. Emre Belözoğlu, Alex'in oyunu yönlendirme görevini karşılamak adına biraz daha ön bölgeye gelip sorumluluk üstlenecek, orta sahanın kalan bireyleri daha büyük bir alanı savunacak, takımın en ciğerli forveti Henri Bienvenu ise daha çok efor sarf edecekti. Bunlar tamamdı ama sahada yaşanan bu değişikliğe hazır olmayan 11 kişi vardı: Karabük oyuncuları.

Zaten iyi bir sezon geçirmeyen Yücel İldiz'in öğrencileri, reaktif durumdan proaktif duruma, yani topa sahip olma zorunluluğuyla başa çıkmakta çok zorlandı. Zorlandı hafif kalır, resmen çuvalladı. Topa bir bomba muamelesi yapıp karakola götürmedikleri kalmamıştı ki kazanılan topu Mehmet Topuz aracılığıyla Bienvenu'nun koşu yoluna atan Fenerbahçe, bu afallamayı fena cezalandırdı. Bu golden sadece birkaç dakika önce Gökhan Gönül'ü sağ çizgiye kadar indirmiş, Kamerunlu yanlış vuruş tercihi sebebiyle boş kaleyi bulamamıştı. 16.dakikadan ilk yarının son düdüğüne kadar bu saçmalama hali de devam etti.

Bienvenu, Semih'in formsuzluğunda takımına
önemli katkı sağlamayı sürdürüyor.

İldiz'in takımı elbette ileri uçta Emmanuel Emenike gibi komple bir forvetin yokluğunu arıyordu ve Shelton özellikle top tutma konusunda Nijeryalıyı fazlasıyla aratıyordu fakat esas özlenen isim Emenike kadar Hakan Özmert'ti. Florin Cernat'ya ayak uydurabilecek pas yetisine sahip, orta sahayı tutabilen bir Hakan yokken ne Romanyalı eski havasındaydı, ne de isabetli pas becerisiyle öne çıkan Ragued dişe dokunur bir organizasyonu başlatabiliyordu. Prese bile gerek yoktu neredeyse, üçüncü pas bir şekilde Fenerbahçelileri buldu ve zaten eksik kalmanın motivasyonuyla enerjilerini sonuna kadar kullanmaya meyilli sarı-lacivertlileri 45 dakikanın tek hakimi yaptı.

İkinci yarı kısmen değişen ise biraz Karabük'ün futbol aklından yoksun haliydi. Top tekniği nispeten daha iyi bir Bilal Kısa ile etkisiz kalan Ali Kuçik'in yerine giren Ahmet Cebe en azından topu Fenerbahçe yarı sahasında tutulmasına yardımcı oldu ki bunda doğal olarak ekonomik oynayamayan sarı-lacivertli orta sahanın defansa gittikçe yaklaşmasının da payı vardı. Emre düştükçe yarı sahadan çıkmak bireysel çabalara kaldı ve takım yoruldukça Karabük'ün beceriksiz pas denemeleri dahi bir şekilde dönüp dolaşıp yeni bir deplasman akınını başlattı. İldiz'in takımı sadece Shelton'ın ilk adım çabukluğuyla 63'te maçın kendileri adına en net pozisyonunu buldu ama Jamaikalının son vuruşunun kalitesi biraz da takımın kalitesini özetler gibiydi. Cılız akınlar Volkan'ın kucağında eridi, gitti.

Maçın Dikkat Çekenleri

Caner, takımı adına ön plana çıkan oyunculardan biriydi.

Caner Erkin (Fenerbahçe): Andre Santos'la topla yumuşaklık bakımından yarışamasa da benzer melekelere sahip olan Caner Erkin, Ziegler'in gelişiyle birlikte oyununu iki seviye üste taşıdı. Sol önde her daim daha başarılı bir görüntü çizen Caner, takımdaki ortak akıldan en çok faydalanan isimlerden biri ve birçok yerli oyuncuda olmayan atletik becerilerini daha verimli kullanma konusunda aşama kaydediyor. Bugün Kadıköy'de ismine tezahüratlar yapılması boşuna değildi.

Anthony Seric (Karabük): Yetersiz orta saha, yetersiz hücum hattı ve yetersiz kanatlar arasında rolünün en fazla dışına çıkan ve katkı veren Karabüklü bir dönemin Beşiktaşlısı Seric oldu. İleri çıkıp zor pozisyonlarda soldan üç tane etkili orta yaptı, ne yaptığı konusunda hiçbir fikri olmayan arkadaşlarının oyununa derinlik kattı. Bugün rahat uyuyacağı kesin.

Alex de Souza (Fenerbahçe): Dünya çapında bir oyun zekası olduğu aşikâr ve genelde birebir mücadelelerde savunma tarafında yer almayışının, daha çok koşuyla pas açısı daraltarak savunma yapmasının bir sebebi var. Alex'in en zayıf yönü bu ikili mücadeleler ve yersiz fauller yapabiliyor, kartlık hareketlerde bulunabiliyor. Şahsen pozisyonu biraz gri olarak görsem de Brezilyalı yıldızın böyle bir yanı da mevcut. Kazanılan galibiyete en çok sevinenlerdendir şüphesiz ama yokluğu en az iki maç boyunca hissedilecek.

Luton Shelton (Karabük): Öyle bir adamın halefi olarak geldi ki doğal olarak insan birkaç spekteküler hareket ve gol yollarında üstün bir beceri görmek istiyor lakin Karabük yönetimi aradığını pek bulmuş gözükmüyor. Tamam, Shelton'ın da belli bir düzeyde atletizmi var ama onu Emenike'yle aynı cümlede kullanmak bile futbola bir noktada saygısızlık. İki sezon sonra bu topraklarda adının çoktan unutulmuş olması kuvvetle muhtemel.

Süper Lig Yerli U-21 Karması

2011-10-31T13:00:00.002+02:00

Dünkü Bursaspor-Manisaspor, Kayserispor-Galatasaray ve Beşiktaş-Sivasspor maçlarını izlerken fark ettim ki (Semih Kaya etkisi olsa gerek) aslında az gözükse de ligde kalifiye genç oyuncular şans buluyor, en azından birkaç sezon önceye kadar aşama kaydedildiği kesin. Bir yerli U-21 karması çıkıyor mu diye araştırma yaptım, gayet yedekli bir kulübe de oluşuyor. Savunma hattında, özellikle beklerde sıkıntı var fakat Orhan Gülle gibi bir adamı ilk 11'e yazamayacak kadar bol orta saha alternatifleri, forvet alternatifleri de var. Bir de kaleci Özkan Bulut'un alternatifi yok, biraz zorlarsak Kasım 89 doğumlu Ertuğrul Taşkıran'ı da fahri yedek kaleci olarak yazabiliriz.

Benim ilk 11 ve 18'im şöyle, sizin kadrolarınızı ve alternatiflerinizi de bekliyorum.

İlk 11: Özkan Karabulut (Gençlerbirliği), Mahmut Boz (Sivasspor), Semih Kaya (Galatasaray), Serdar Aziz (Bursaspor), Musa Nizam (Antalyaspor), Necip Uysal (Beşiktaş), Alper Potuk (Eskşiehirspor), Okay Yokuşlu (Kayserispor), Özgür Çek (Ankaragücü), Sercan Yıldırım (Galatasaray), Muhammet Demir (Gaziantepspor)

Yedek Kulübesi: Mahmut Tekdemir (İstanbul BB), Okan Alkan (Kayserispor), Orhan Gülle (Gaziantepspor), Gökay İravul (Fenerbahçe), Emrah Başsan (Antalyaspor), Sefa Yılmaz (Kayserispor), Cenk Tosun (Gaziantepspor).

Avrupa'nın En Etkili Golcüsü: Burak Yılmaz

2011-10-31T09:30:00.003+02:00

Bu sezon Trabzonspor'un yıldızı Burak Yılmaz'ın içinden bir canavar çıktığına, durdurulamadığına Hayatım Futbol'da değinmiştik lakin bu derece insanlık sınırlarını zorladığını düşünmemiştik. IMScouting.com veritabanına göre hazırladığım listeye göre Burak, Avrupa'nın en iyi 10 liginde 500 dakika ve üzerinde süre alan oyuncular arasında dakika başına en fazla skora etki eden isim. Her 57,27 dakikada bir rakip ağları sarsan Burak'ın hemen arkasında 64,38 dakikalık ortalaması Barcelona'yı sırtlayıp götüren Lionel Messi var. Bu ikiliyi ise sırasıyla Manchester Cityli Sergio Agüero, Bayern Münihli Mario Gomez ve Twenteli Marc Janko takip ediyor.

Listedeki bir diğer tanıdık sima olaylı bir şekilde Karabük'ten Fenerbahçe aktarmalı olarak Spartak Moskova'ya giden Emenike. Nijeryalı golcü her 90,17 dakikada bir gol atarak listede 14.sıraya yerleşti. Trabzonspor'a iki gol atarak bordo-mavililere ilk Şampiyonlar Ligi yenilgisini tattıran ve ligde son dört maçta dokuz gol atarak Avrupa'nın en formda golcüsü unvanını alan (ki onun da insanüstü formundan bahsettik) Seydou Doumbia ise 1000 dakikayı aşmasına karşın listede yer alabilen tek oyuncu ve 98,05 dakikalık ortalamasıyla 17.sırada.

Listenin tamamı aşağıda...

Not: Liste hazırlanırken en iyi 10 lig olarak Süper Lig, Premier Lig, La Liga, Serie A, Bundesliga, Ligue 1, Rusya Ligi, Ukrayna Ligi, Portekiz Ligi ve Hollanda Ligi seçildi

Beşiktaş 3-1 Sivasspor || Yap, Boz

2011-10-30T22:15:00.002+02:00

Bu sezon Süper Lig'de oynanan en enteresan karşılaşmalardan birini izledik. İlk 30 dakika tartışmasız bir Beşiktaş dominasyonu, iyi bir kontratak ve arka direk koşusuyla gelen gol derken çehresi değişen bir Sivasspor. Rıza Çalımbay kenarda delirmekte epey haklıymış zira 30'dan maçı çözen penaltı üstü kırmızıya kadar oynadıkları futbol mükemmeldi. Yaptıkları bu atılımı ise sadece ve sadece basit bir hamleye borçluydular.

İlk yarım saatte sol kenarda oynayan Kamil Grosicki, istediği topları alamadığı gibi aldıklarını da ziyan ediyordu. Rıza hoca zaten memnun olmadığı takımda Grosicki'yi sağ kanada çekti ve olaylar gelişti. Hilbert'in etkisi midir, değil midir bilinmez ama İsmail'in karşısına geçince hem orayı madene çevirdi, hem de kendini öne atan Sivas takımında hücum elemanları devreye girdi ve üstünlüğü ele aldılar. Sağ taraftan gelişen pozsiyonlarda Pedriel ve Mahmut Boz ile iki inanılmaz gol kaçırdılar.

İlk golde Ernst'in Kadir'den kaptığı top atağı başlattı.

İşin Beşiktaş cephesi ise ayrı karışık... Sivas'ın öne yerleştiği, top yaptığı dakikalarda hiçbir çözüm üretemediler. Simao-Quaresma gibi ayağına top isteyen kanat oyuncuları varken bir de hayalet gibi dolanan, top tutma yetisinden yoksun bir Almeida önde olunca iyiden iyiye teslim bayrağını çektiler. Tüm bunların üstüne sıkı bir savunma yaptıkları da söylenemez ki Carvalhal ilk değişikliğini 45'te Tanju'yu sol beke alarak orayı tıkamakla kullandı. Buna karşın golü duran topta sağdan kontra ile Grosicki'den yemelerinin altı çizilmeli.

Tüm bunlar bir yana, futbol maç içinde oynanan oyun kadar bireysel kaliteye de bakıyor. Quaresma'ya nasıl "bir atakta iş bitirebilir" gözüyle bakılıyorsa tecrübesiz, yetersiz savunmacı da insanı bir anda yakabiliyor. Eyvallah, bu tip duran toplarda bu mücadeleler çok olur ama sarı kartın da varken ligin kurt stoperi Egemen'in formasına asılırsan hem penaltı yaparsın, hem de atılırsın. Mahmut Boz için sağlam bir tecrübe olabilir kazığı yiyen onun kadar maçı gayet iyi götüren Sivasspor'a oldu. 10 kişi de iyi zorladılar aslında fakat Quaresma'nın klas ortasına bir başka arka direk koşusu yapan Holosko son dakika hediyesiyle fişi çekti.

Mahmut Boz'un hatası maçın kaderini belirledi.

Sivasspor, geçen hafta da Kayserispor karşısında uzun süre maçın içinde kalıp kaçırdığı net pozisyonlarla dikkat çekiyordu, bu haftayı da farklı geçmediler. İyi oynamaya eyvallah lakin bu kadar oyunu tutup da iki haftada 9 gol yemek de hayra alamet değil. Yine de Kamil Grosicki gibi özel bir oyuncuları var ve bu ligin bence X faktörlerinden olan sırtı dönük oynayabilen birden fazla forvetleri mevcut. Tipik bir 10-15 takımı olarak ligi bitirirler. Beşiktaş ise sağlam sıçradı bu sefer lakin başta Carvalhal hocanın olmak üzere takımın düşünecek çok şeyi var bu maç üzerine...

Maçın Dikkat Çekenleri

Kamil Grosicki (Sivasspor): Açık ara Sivasspor'un en iyi oyuncusu ve ligin en iyi kanat oyuncularından biri. Topla iyi olduğu gibi şutu da var, takım oyununa yatkın. Henüz 22 yaşında, Sivas'ta biraz daha demlenirse İstanbul'a geçiş yapmaması için hiçbir sebep yok.

Ricardo Quaresma, birebirlerde Sivas beklerini epey zorladı.

Ricardo Quaresma (Beşiktaş): Kırmızı kart sonrası biraz silkelendiği aşikâr. Daha derli toplu oynuyor ve top ayağına geldiğinde faydalı olmaya çalışıyor. Birebirlerde bekleri epey zorladı, son dakika da olsa golünü attırdı. Yine de topu bekleyen stili takımın sıkıştığı anlarda pek de yardımcı olmuyor.

Milan Borjan (Sivasspor): Fiziği epey sağlam duruyor ama Kanadalı kaleci pek de güven veren bir görüntü çizmedi. Sektirdiği toplar sıkıntı yarattı. Henüz 24 yaşında, üzerine koyabilir fakat soruşturma sebebiyle formasını asan Korcan Çelikay'dan daha iyi demek şimdilik güç.

Roberto Hilbert (Beşiktaş): Sağ bekte İbrahim Toraman ve Ekrem Dağ rotasyonuyla oynayan takıma yeni bir soluk getirdi. Orijini sağ kanat olduğundan hücumda etkili arka direk koşuları yaptığı gibi savunmada da Almanlıktan aldığı fazla sırıtmıyor. Şu haliyle tahtaya çıkmayan kalemle yazılacak oyunculardan.

Kayserispor 0-2 Galatasaray || Terim'in Takımı

2011-10-30T18:45:00.001+02:00

Budur... Haftalardır takımın oynamak için çaba sarf ettiği oyunu oynayabilmek için ihtiyaç duyduğu sadece kulübedeki pasa daha yatkın birkaç oyuncuymuş. Özellikle göbekte Selçuk'un yükünü epey hafifleten Ayhan ile sağda daha dinamik ve pas trafiğine giren bir Yekta fark yarattı. Savunmada sakin, topa bomba muamelesi yapmayan Semih'in olması da geriden çıkarken epey iş gördü.

Bu ligde iyi hücum oyununa giden yol beklerden geçer. Eboue özellikle maç başında epey savruk olmasına rağmen Terim öncesi kendini bu işlerden emekli etmiş Hakan Balta ile beraber çok zorladı rakip kanatları. Onlar ileri çıkınca Ayhan ile Selçuk'un göbeğe yanaşması da kolaylaştı. Riera'nın soldan aktığı, Selçuk'un kötü bir şut çıkardığı pozisyon Galatasaray'ın oyun kimliğini tanımlayan andı. Fatih hoca da muhtemelen böyle oynayan bir takım istiyor.

Kayserispor'un ataklarını Amrabat sürükledi.

Kayserispor'da ise iki senedir süregelen arızalar bugün fazlasıyla baş ağrıttı. Senelerce ligin en iyi savunma takımı unvanıyla iş yapan Kayseri, yumuşak bir göbeğe, güven duyamayacağınız stoperlere sahip. Hasan Ali ile Pekarik iş yapmaya çalışıyor ama onlar da alanını mükemmel kapatabilen adamlar değiller. Okay'ın topla becerisi çok yüksek, çok da iyi koşuyor lakin daha çok bir ofansif orta saha kıvamında. Selçuk İnan'ın yıllar içinde geçirdiği değişimi/gelişimi yaşaması için bir-iki yıl düzenli oynaması gerek. Santana ile Riveros'un sağlam durması gerek orada ama Melo gibi bir kulenin, Selçuk gibi bir top saklama üstadının yanında sönük kaldılar.

İkinci yarıda ise roller bir 20 dakikalığına değişti. Bunda Ayhan'la Selçuk'un psikolojik olarak Melo çizgisine kayması, Kayseri'nin de 1-0 sonrası ikinci devreye iştahlı girmesinden kaynaklandı. İlk yarı büyük katkı veren Yekta'nın yerine Aydın Yılmaz adlı kara deliğin girmesinin de payını yadsıyamayız tabii. Yekta'ya da büyük geçmiş olsun, ağır bir sakatlık değil dedik ama bağları koptu, 4-5 ay yok deniyor. İnsanın içini acıtıyor bu sakatlıklar. Belki de oyunuyla bir daha formayı kaptırmayacaktı. Çok yazık...

70 sonrası tekrar toparlanmada Fatih Terim'in 4-1-4-1 fırçası kadar bana göre günün kahramanlarından Riera'nın sakin ve akıllı oyunu ve Selçuk'un sorumluluk alması etkili oldu. Maç boyu sallanan Eren Güngör'ün ikramını ise ön alanda baskıya çıkan takımın şefi Selçuk güzel bir plaseyle bitirdi. O andan itibaren maçın Galatasaray'da kalacağı belliydi. Cem Sultan'ın girer girmez yaptığı nefis asisti yiyen Ömer de bunu tescilledi.

Maçın Dikkat Çekenleri

İsveçli golcü 8.lig maçında 4 gole ulaştı.

Johan Elmander (Galatasaray): Özverili, çalışkan, akıllı. Geldiği günden beri elinden gelen her şeyi yapıyor. Baros'la birlikte forveti rahat götüreceğine şüphem yoktu, forvet arayışlarının boşuna olduğunu gün geçtikçe ispatlıyor. Ateşle sahaya çıkmış. Büyük futbolcu...

Ayhan Akman (Galatasaray): BAM esprisindeki sesli harf eksikliğini doldurması için siber tanrılara kurban edildi ama 11 yıldır Galatasaray forması giyen bu adam iyi bir takımda neler yapabileceği tekrar gösterdi. Selçuk İnan'dan yük alabilecek bir alternatif olduğunu gösterdi. Saygılar...

Nordin Amrabat (Kayserispor): Çok yetenekli adam, topla ne kadar rahat olduğunu görmemek için kör olmak lazım fakat egosunun törpülenmesi şart. Mehmet Topuz da zamanında böyle oynuyordu, ne kadar ağırlığını koyarsa takımın yükselmesi o kadar zorlaşıyor. Biraz daha takım oyuncusu olmalı. Şota hoca bunu nasıl sağlayacak, o soru işareti.

Semih Kaya, Galatasaray formasıyla 4.maçına çıktı.

Semih Kaya (Galatasaray): Üç yıl önce Bülent Korkmaz'dan alamadığı şansı bu kez Fatih Terim'den aldı ve hocasını mahçup etmedi. İkinci yarıdaki bir müdahelesi hariç hatasızdı. Ayağının düzgünlüğü fark yaratıyor. Normalde topla çıkmayı da sever ama bugün yerini sağlamlaştırma adına pek o toplara girmedi. Bu oyunuyla en azından güvenilir bir stoper yedeği olduğunu herkese gösterdi. Bravo çocuk...

Eren Güngör (Kayserispor): Yaşadığı ağır iki diz sakatlığının ondan çok şey götürdüğü açık. Fundemental olarak üzerine koyacağı seneleri boş geçirdi, atletik yetenekleri de aşağıya inince karar vermedeki sıkıntıları belirginleşti. Bugün yaptığı pas hatasından ziyade güvensiz oyunu çok daha büyük sorun. Gözden uzak olsa da ikinci bir Uğur Uçar vakası da o...

"Spartacus: Vengeance" Yolda

2011-10-30T11:05:00.000+02:00

Ailemizin şiddet ve cinsellik dizisi Spartacus'ta yeni sezonun adı belli: Vengeance. Spartacus: Blood & Sand'in kaldığı yerden devam edecek olan sezonda rahmetli Andy Witfield'in rolünü Liam Mcintyre üstleniyor. Oyuncu ve yapımcıların yeni sezonu anlattığı bu tanıtım videosunda da epey iddialılar. Vengeance'ın Ocak 2012'de başlaması bekleniyor.

Gaziantep 0-1 Trabzon || Süper Lig'e hoşgeldiniz!

2011-10-29T23:30:00.006+03:00

Ligimizden zaman zaman çok şikayetçiyiz. Fiziğe çok dayalı, sert, tempo genelde düşük vs ama bir başka açıdan bakınca goller ve oyun daha değerli ve zor. Daha çok emek istiyor. La Liga'da atılan birçok gole bu topraklarda izin verilmez mesela ki oraların uzmanı Simao, "Burada düşünmek için bile az süre var ve alan bulmakta güçlük çekiyorum" demişti. Bugün Halil Altıntop'un ekmeğini taştan çıkardığı son dakika golü bir Süper Lig gerçeği ve Abdullah Ercan, lige uygun bir futbol oynatmasına karşın ilk mağlubiyetiyle bu son dakika tanışmış oldu.

Aslına bakılırsa pozisyonlarının niteliği bakımından üstün olan taraf ev sahibiydi ve derli toplu bir oyun oynamayı bildiler. Karakteristik olarak orta sahanın kalabalık tutan bir düzeni savunan, U-17 düzeyinde dahi her maç sonu vurgusu "mücadele" olan Ercan'ın takıma gelir gelmez yaptığı ilk iş dörtlü savunmanın önüne diktiği iki fizik gücü yüksek orta saha. Zaten yüzü dönük forvet arkası tipi oyuncusu bol olan bir ekip için oldukça mantıklı bir müdahele. Hoca, Orhan Gülle gibi ciğerli, yüksek ve tekniği yeterli bir oyuncuyu oraya monte etmeye çalışıyor. Keza Binya da fiziğiyle oynayan bir adam. İlk bölümde özellikle Olcan ve Popov'un da yardımıyla Trabzon orta sahasını düşüren bu yapı topa da sahip olmayı bildi. 25'te başarılı pas sayısı 112'ye 44 gibi açık bir farkla ev sahibi lehineydi. Bu top hakimiyetini sağlayan oyuncuların en başında Muhammet Demir geliyor. Fatih Tekke'nin kariyer zirvesindeki haline çok benziyor, tam bir merkez forvet. Stoperlerle birebir boğuşabildiği gibi derine gelip pas yaparak oyunu da yönlendirebiliyor ki 70'lere doğru oyundan düşene kadar Antep bunun çok ekmeğini yedi. İlk devrede enfes de bir şutu vardı, girmedi.

Trabzonspor ise sezonun en önemli maçını oynamadan önce yarı zorunlu, yarı gönüllü rotasyona gitti. Zokora'nın yerine göbekte oynayan Aykut çok iyi bir kesici. Hem çevik, hem iyi bir önsezisi var, hem de soğukkanlı. Ceyhun'un yarattığı rotayon boşluğunu rahatça dolduruyor fakat oyunu yönlendirecek sorumluluğu alması zor. Antep'in kalabalık orta sahasına karşı da belli bölümler hariç topu teslim ettiler fakat futbol ironik bir oyun. 80'den itibaren topa iyice hakim olup oyunu Trabzon yarı sahasında yıkan ev sahibinde oyundan düşen Bisca topu kaptırdı. Halil söktüğü topla driplingine başlayıp Brozek'in yapamadığını girer girmez yapan Henrique'yle verkaca girip golü attı. Belki de Trabzon'un kaydadeğer tek gol pozisyonu buydu. Golü artık son vuruşuna belki de haklı olarak şüpheyle bakılan Halil'in atması ise kendi güveni açısından mühim.

CSKA maçında Burak Yılmaz'dan da faydalanacak olan Şenol Güneş'in daha farklı bir 11 sahaya sürecektir. Öte yandan özellikle Şampiyonlar Ligi'nde yaratıcılığına büyük ihtiyaç duyulan Adrian'ın düşük temposu kafalarda soru işareti bırakmadı değil. Muhammet karşısında güçlük çeken Giray ile sezon başından beri vitesi ikiye atan Glowacki'nin Doumbia-Love ikilisine karşı ne yapacağı da meçhul. Alınan üç puan kadar bunları düşünmek gerek ama Şenol Güneş'in hayati eksiklerin olduğu böylesi bir maçtan üç puanla döndüğü için mutlu olduğuna şüphe yok.

Gaziantepspor: Karcemarskas, Emre Güngör, Ivan, Dany Nounkeu, Serdar Kurtuluş, Sosa, Muhammet (Dk. 88 Murat Ceylan), Gılles Binya, Olcan (Dk. 80 Cenk Tosun), Orhan Gülle (Dk. 53 El Yasa), Popov

Trabzonspor: Tolga, Celutska, Giray, Glowacki, Marek Cech, Aykut, Colman, Serkan Balcı, Halil Altıntop, Adrian (Dk. 78 Henrique), Brozek (Dk. 64 Alanzinho)

Durduramıyoruz: Seydou Doumbia

2011-10-29T12:30:00.011+03:00

Trabzonspor'da Burak Yılmaz'ın estirdiği bir fırtınanın benzerini Rusya'da Fildişi Sahilli Seydou Doumbia estiriyor. Türk futbolu onla CSKA'nın Trabzonspor'u 3-0 mağlup ettiği maçta tanıştı fakat halihazırda epey tuzlu bir transfer olan 24 yaşındaki golcü, (iki yıl önce 15 milyon avro ödemişlerdi) Rus ekibiyle bu sezon bambaşka bir düzeye geçti.
Partneri Vagner Love ile önüne geleni dağıtan Doumbia, dünkü Spartak Nalchik maçında son 7 dakikaya üç gol sığdırarak hat-trick yaptı. Oynadığı son 4 maçtaki gol sayısı 9! Üstün bir gol vuruşu olduğu sayılarından da anlaşılıyor zaten lakin insanı bu gol makinesine hayran kılan esas özelliği belki de tam tersi, hazırlayıcı kimliği. Maç boyunca o kadar doğru koşular yapıyor ki rakip savunmanın dengesini alt üst ediyor. Her daim yanındaki oyunculara koşu koridorları açıyor, gerektiğinde duvar olup pozisyona sokuyor. Vagner Love'ın bu sezon attığı gollerin neredeyse hepsinde doğrudan ya da dolaylı olarak pay sahibi. Oynadıkları son maçın özeti de yukarıda. Aldığı penaltıdan yanındaki oyunculara hazırladığı pozisyonlara kadar övülecek o kadar çok detay var ki yaptığı hat-trick belki de en son anılacak şey.

Lider Zenit'in iki puan arkasında zirve takibini sürdüren CSKA'yla 27 lig maçına çıkan Doumbia 22 kez rakip fileleri sarstı. Devler Ligi'nde ise üç maçta 4 golü var. Fildişili forvet epey geniş olan Rusya'nın ülke sınırlarını zorlamaya başladı, en kısa zamanda klasman atlayacağı, belki de Premier Lig devlerinin ağına takılacağı kesin. Temennimiz ise Avni Aker'de bu akıl almaz serisine bi' Cafe Crown arası vermesi!

Hayatım Futbol Blog

2011-10-29T09:30:00.002+03:00

Yeni haftalık dergimiz malum, her Salı iPad ve internet versiyonu yayınlanıyor. Şimdi bu iki mecranın arşivi niteliğinde bir de blog sayfamız var. Bir önceki sayıdan itibaren yer alan her yazıyı bulabileceğiniz bu sayfa sizlere yazıları ararken kolaylık sağlayacak. Ben de hem bu kolaylığı sizlere hatırlatayım, hem de ilk üç sayıda kaleme aldığım yazıları paylaşayım istedim. Dergiye dair her konu hakkında görüş ve önerilerinizi bekliyorum her zamanki gibi...

Blog Ana Sayfa
Uğur Karakullukçu Arşivi

YAZILAR
Burak'la Güneş'e Doğru!
Elemelerin Ardından: Hiddink & Türkiye
Sıra dışı bir golcü: Necati Ateş
100'ler Kulübü
Susuz Yaz

Bir Şampiyonlar Ligi Takımı: Trabzonspor

Semih Kaya mı, Ceyhun Gülselam mı?

2011-10-28T19:25:00.003+03:00

Gökhan Zan sakat, Servet Çetin cezalı, artık iyiden iyiye göbeğe yerleşen Tomas Ujfalusi'nin yanı boş... Zaten yetersiz bir göbek rotasyonuyla başlayan Galatasaray'da Fatih hoca ilk planda düşünmediği iki isimden birini tahtaya yazmak zorunda: Semih Kaya mı, Ceyhun Gülselam mı?

Bilen bilir, Semih çok sevdiğim bir oyuncu. Geliş hikayesiyle, yetenekleriyle farklı bir isimdir, henüz 20 yaşında olmasına karşın geçirdiği ağır ameliyat sayısı üç ve şu anda A takımda bulunuyor olması bile mucize. Bir kez beyin, bir kez çapraz bağ, bir kez de diz ameliyatı geçirdi ve normal şartlarda top oynayarak, tecrübe kazanarak geçirmesi gereken 3 yılı çöpe gitti. Geçen sezonun ortasında Kartalspor'da formaya ilk kez tutunup bırakmaması dahi onu Galatasaray'a getirdi. Zaman zaman savrukluğu başa iş açsa da topa bir şekilde müdahele eden, ayağı düzgün, gelişmeye açık bir stoper olduğunu belli ediyordu. Buna karşın profesyonel kariyerinin toplamı hâlâ 18 Bank Asya, 4 Süper Lig karşılaşmasından oluşuyor ki bir savunma oyuncusu için belki de en mühim konu budur. Türkiye gibi fiziksel bir futbolun oynandığı ülkede zirveye oynayan Galatasaray gibi takımlar her daim savunmasında tecrübeye yaslanmak durumunda ve bu sebeple bir savunmacının buralarda fırsat bulması için bile kilometre yapması gerek.

Ceyhun, Real Madrid maçında da stoperde görev yapmıştı.

Öte yandan elde bir de Ceyhun Gülselam var. Trabzonspor'da pek de parlak bir sezon geçirmemesine, kulübenin gediklisi olmasına karşın Fatih Terim referansıyla Galatasaray'a adım attı. Şurada genişçe bahsetmiştik. Fatih hoca için kendi keşfettiği, parlattığı oyuncu grubu her zaman çok değerlidir. Gökhan Zan'a dahi ne kadar çok güvendiği malum. "Bir Kazım olmasa da" Ceyhun da onun öğrencilerinden. Ceyhun, ilk kez onun döneminde A milli takıma çağrıldı, Türkiye'ye gelmesinde ön ayak oldu. Ayağının düzgünlüğü soru işareti olsa da, stoperde saatli bomba misali olsa da Süper Lig tecrübesi Semih'e göre çok daha fazla ve hem stoperde, hem de Melo'nun oynadığı savunma önü bölgesinde kulübenin en önemli alternatifi. Hazırlık döneminde de bu böyleydi.

Semih Kaya'nın 17 yaşındayken Bülent Korkmaz dönemindeki Hamburg maçında kenarda tutulup Kewell'ın stoperde oynatılması ne kadar büyük bir fiyaskoysa şu anki koşullarda Ceyhun Gülselam'ın oynaması da bir o kadar normal. Kayserispor maçında Ujfalusi'nin partneri Ceyhun olacaktır.

Zaferden Hayal Kırıklığına: 1992 Türkiye U-17

2011-10-28T16:55:00.001+03:00

Bu hikayeyi Galatasaraymedia.com yazarı sevgili Ahmet Şahinkaya blog için kaleme aldı. Keyifli okumalar...

Milli Takım düzeyinde farklı mağlubiyetler almayı alışkanlık haline getirdiğimiz, gol atmayı galip gelmek ile eş tutup fark yediğimiz maçlarda bile attığımız tek gole ait enstantanelerden poster yapacak kadar sevindiğimiz yıllarda, alışılagelmişin dışında bir başarı yakalamıştı 17 Yaş Altı Milli Takımımız. 1992 yılının Temmuz ayında Almanya’da düzenlenen Avrupa Gençler Futbol Şampiyonasına katılan genç milliler, efsanevi hoca Serpil Hamdi Tüzün ve kaptan Okan Buruk önderliğinde tarih yazmış, Avrupa Şampiyonu olmayı başararak bir nevî gelecekte futbol dünyasında adından sıkça söz ettirecek ve sınıf atlayacak Türk futbolunun ilk sinyallerini de bu turnuvada vermişti. O takımdan akılda kalan isimler ise Okan Buruk, Mustafa Kocabey, Emre Aşık, Aygün Taşkıran ve Oktay Derelioğlu oluyordu. Futbolda farklı yenilgilere alışmış ve yıllar yılı bayrağımızı gururla dalgalandıran tek branş olduğu için halter seyretmiş jenerasyonun evlatları olarak bu turnuvada kazanılan kupa, herhangi bir başarı hikayesinin çok ötesinde özgüven anlamında çok şey ifade ediyordu. Zira o dönemlerde Tanju-Rıza-Rıdvan-Hami gibi özel bir nesle sahip olmamıza rağmen özgüven eksikliği birçok maçta skor üstünlüğü yakalamamıza izin vermiyordu ne yazık ki. Artık biz de başarı yakalamanın rüya olmadığını, kupaların bizlerinde kollarında yükselebileceğini yaşayarak öğrenmiştik.

Bu tarihi başarıdan sadece 8 ay sonra Avustralya’da bu kez Dünya Gençler Futbol Şampiyonasına katıldık. Avrupa Şampiyonu kadro hemen hemen korunmuştu. Tek eksik bir Galatasaray-Trabzonspor maçında Soner Tolungüç’ün yürekleri sızlatan darbesi ile bacağı kırılan 18 yaşındaki kaptan Okan Buruk idi. Turnuvaya son Avrupa Şampiyonu apoleti ile katılan ve ülkede adeta gözbebeği haline gelen takımımıza medya müthiş destek vermiş ve istemeden de olsa tüm Türkiye’nin başarı beklentilerini gencecik omuzlara yüklemişti. ABD, Güney Kore ve İngiltere’den oluşan grubumuzdaki ilk maçımızda futbolda neredeyse hiç söz sahibi olmayan “kolay lokma” ABD maçı ile başlayacaktık. O yıllarda henüz 11 yaşında olan ben, gurur ve heyecanla maç saatini beklerken bu genç takımdan gelecek her gol haberinde havalara uçmaya hazırdım. Tribünlerde çoğunluğunu Türk taraftarların oluşturduğu yaklaşık 16.000 seyircinin desteği ile maça başlayan takımımız ilk yarım saat bittiğinde 3-0, maç bitiminde ise 6-0’lık skor ve tarihi bir hezimet ile stattan ayrılıyordu. Oluşan skorda, bir önceki turnuvada harikalar yaratan ancak ABD maçında birbirinden hatalı goller yiyerek kariyerine erken son veren kaleci Yetkin’den, kırmızı kart görerek takımı 10 kişi bırakan forvet Oktay Derelioğlu’na ve maç boyu oyuncu değiştirmeyip tüm oyuncu değişiklik haklarını 88nci dakikada kullanarak adeta intihar eden Serpil Hamdi Tüzün’e kadar herkes hatalıydı elbette. Nitekim Tüzün maçtan sonra yaptığı “Oyun sistemimizin ABD karşısında etkisiz kalacağını tahmin etmiştim ancak oyuncularıma 3 yıldır ezberlettiğim oyun sistemini değiştirmeyi kendime yediremedim” açıklaması da kötü gidişata tuz biber ekiyordu. Aslında oyun sisteminde sıkıntı olduğu, turnuva öncesinde oynanan 11 hazırlık maçında alınan sadece 2 galibiyet ile ortadaydı.

8 ay önce kazanılan Avrupa Şampiyonluğu unvanının ardından oluşan büyük beklenti ve alınan tarihi fark canımızı acıtmaya yetti de arttı bile ancak bu mağlubiyeti “tarihi” kılan bir başka sebep daha vardı. Ta o günlerden bugüne kadar sirayet eden ve kazandığımız her büyük başarının ardından yakalandığımız “ben oldum” virüsünün Türk Futboluna ilk kez bulaştığı maç ve turnuva olarak tarihe geçmişti ne yazık ki. Turnuvanın kalan maçlarında Güney Kore ile 1-1 berabere kalan takımımız son maçında İngiltere karşısına çıkmış, bir de penaltı kaçırdığı müsabakayı 1-0 kaybetmişti. Şampiyonanın ardından gazeteler, aynı günlerde San Marino deplasmanına çıkan ve berabere kalarak rakibine tarihinde ilk kez puan kazanma şansı tanıyan A Milli Takımımıza atıfta bulunarak “Al Küçükleri, Vur Büyüklere” diye manşet atacak ve 1 hafta önce yere göğe sığdıramadığı Genç Milli Takımımızı yerden yere vuracaktı. Az evvel bahsettiğim, bu maçı hatta bu turnuvayı tarihi kılan virüsün Euro ‘96, 2002 Dünya Kupası ve Euro 2008’den hemen sonra yeniden hortlayarak yayıldığını ve büyük resme bakmaksızın geçmişten ders alınmadığını gördükçe neden turnuva takımı olamayışımızın cevabı da hazin şekilde ortaya çıkıyor.

Geçmişten bugüne minik bir değerlendirme yaptığımızda Türk sporunun halet-i ruhiyesi hiç de yabancı gelmedi değil mi?

Ahmet Şahinkaya

Hermione Granger ve Türkiye Futbol Federasyonu

2011-10-28T13:00:00.003+03:00

Hogwarts Üniversitesi, Gryfindor Fakültesi üçüncü sınıf öğrencisi olan Hermione Granger, Büyü Mühendisliği'yle çap yaptığından 27 krediyi aşmak durumundaydı ve otomasyon sistemi Karanlık Sanatlar dersini almasına izin vermiyordu. Öğrenci İşleri tarafından terslenince soluğu bölüm başkanı Profesör McGonagal'ın yanında alan genç Hermione, inek diye tabir edilen öğrenci sınıfının önde gelen temsilcilerinden olması hasebiyle el altından sağlam bir yardım alıyordu. Profesörün verdiği Zaman Dönüştürücü denen alet sayesinde zamanı geriye alıp aynı anda iki dersi günü gününe takip etme şansı yakalayan Hermione, hem yoklamadan çakmayıp hem de dersini A ile verirken Ron ile Harry yaz okuluna kalacak, bütün sene hayalini kurdukları interrail projesi başka bahara kalacaktı.

Ne diyorduk? Zaman Dönüştürücü... Harry Potter evrenine ait bu güzide alet herhalde biz sade Muggle'ların haberi olmadan bürokrat tayfasının eline ulaşmış olacak ki Türkiye Futbol Federasyonu yetkilileri düşünmüşler, taşınmışlar, Galatasaray-Fenerbahçe derbisini 7 Aralık Perşembe günü saat 20.00'de oynatma kararı almışlar. Bunu niye söylüyorum, çünkü o gün öyle etkinlikler var ki bu Zaman Dönüştürücü denen meret olmasaydı aklı, mantığı olan hiç kimse o derbiyi o saate koymazdı. Şöyle ki;

Şampiyonlar Ligi: Lille-Trabzonspor, 21.45
Euroleague: Galatasasaray Medical Park-Montepachi Siena
Euroleague: SLUC Nancy-Fenerbahçe Ülker

Avrupa'nın, hatta dürüst olalım, dünyanın en önemli futbol organizasyonu olan Şampiyonlar Ligi'nin karşısına, hem de haftaiçi trafiğini de göze alarak saat 8'de belki de ligin en önemli maçını koyan TFF, bir Galatasaray taraftarının aynı anda iki yerde birden olabileceğini hesap etmiştir diye düşünüyorum. Bu Zaman Dönüştürücü denen alet birçok taraftarı belki de Euroleague'in Galatasaray adına en kritik maçlarından biri olan Abdi İpekçi'deki Siena maçını kaçırmaktan kurtaracak. Bir günde iki maç keyfi, boru mu? Üstelik Fenerbahçeliler de aynı derecede önemli Nancy mücadelesiyle derbiyi aynı anda izlemek durumunda kalmayacaklar. He, bir de Trabzonspor'un Şampiyonlar Ligi'ndeki birebir rakibi Lille'le deplasmanda oynayacağı maç var tabii. Hizmet büyük...

Lakin tek sorun henüz bu Zaman Dönüştürücü'nün taraftarlara nasıl ve ne şekilde verileceğinin açıklanmaması. TFF.org'da göremedim ben, duyan, bilen?

Arsene Wenger'in Ulusa Seslenişi

2011-10-28T09:30:00.001+03:00

Arsenal'in teknik patronu Arsene Wenger, dün gerçekleştirilen kulübün olağan genel kurulunda oldukça etkileyici bir konuşmaya imza attı. Konuşmasından önce mevcut "kendi kendine yetme" felsefesinden vazgeçilmesi, Şampiyonlar Ligi'ne kalınamaması durumunda bilet fiyatlarının düşürülmesi, başkan Peter Hill-Wood'ın görevi bırakması gibi taleplere karşılık söz alan Fransız hoca adeta Arsenal ulusuna seslendi. Sadece söyledikleri için değil, söyleyiş şekli ve söylediklerine inancı ve tutkusu için de izlenmesi şart.

Güven ve tam destek vurgusu yaptığı konuşmasının tamamı video halinde var. Okumak isteyenler için ise ben Türkçe'ye çevirdim. Elbette daha iyi çeviriler yapılabilir fakat genel hatları okumak adına yeterli olduğunu düşünüyorum. Bence bu konuşma Arsenal'in geleceği hakkında birçok ipucunu içeriyor ve ileride de dönüp faydalanacağımız bir kaynak olacak. Blog arşivinde dursun.

"İyi akşamlar,

Karşılamanız için teşekkürler. Sizlerle konuşma şansı bulduğum için mutluyum. Genellikle sizlerle medya aracılığıyla iletişim kuruyorum ve söylediklerim her zaman sizlere istediğim gibi yansıdığını söyleyemeyeceğim.

Ayrıca kulübün 125.yıl kutlamalarında bulunmaktan da mutluyum. Benim hayalim burada bir menajerin sizlerin önünde dikilip 1000.yılı kutlaması. Merak etmeyin, o ben olmayacağım! Siz de burada olamayabilirsiniz!

Bendeniz yaklaşık 15 yıldır bu kulübün başında olma onuruna sahibim ve bana bu kadar uzun süredir güvendiğiniz için müteşekkirim.

Özel bir kulüpte olduğumu biliyorum. Bir şey söylemem gerekirse bu kulübe sadık kaldığımı ve bağlılığımı koruduğumu düşünüyorum. Her zaman haklıydım demiyorum. Bu kulüpte çalışıyor olmanın bir ayrıcalık olduğunu hep biliyordum ve burada insanların desteğiyle istediğim şekilde çalışabilme özgürlüğüne sahip oldum.

Umuyorum ki bundan yıllar sonra insanlar bu döneme baktığında bizlerin bu kulübü doğru bir yola soktuğunu ve doğru değerleri savunduğumuzu, çok da salak olmadığımızı düşünecekler.

Savunduğumuz değerlerin sonuna kadar arkasında durmamız gerektiğini düşünüyorum çünkü biz yaptığımız her şeyi klas bir şekilde yapmaya çalıştık. Tabii ki tutkulu da olmak istiyoruz. Cesur olmak istiyoruz. Ben kulübün aldığı kararlarda her zaman cesur davrandığına inanıyorum. Cesaret her zaman takdir ettiğim bir özellik oldu çünkü ona modern dünyada her zamankinden daha fazla ihtiyaç duyuyoruz.

Aranızda birçoklarının korktuğunu görüyorum ve bunu anlayabiliyorum çünkü çok büyük kaynaklara sahip birçok kişiyle savaşmak durumunda kaldığımız bir dünyada yaşıyoruz.

Bu benim eleştirilmez olduğum anlamına gelmiyor. Ben bunu mesleğimin bir parçası olarak kabul ediyorum, yönetim de eleştiriliyor fakat dışarıya karşı her zaman birlik olmak zorundayız çünkü bu bizim zirvede var olmak için tek şansımız. Birlik olduğumuz zaman bile yeterince zor bir iş. Eğer birlik yoksa şansımız da yok.

Savunduğumz bazı değerler bu zamanda sorgulanıyor, "kendi kendine yeten bir kulüp" modeli de buna dahil. Bunu değiştirmek istiyor muyuz, yoksa istemiyor muyuz? Ben bu modele inanıyorum ve tüm sorumluluğu alarak diyorum ki biz bu şekilde de yeterince yarışmacı olabiliriz.

Aldığımız oyunculara gelirsek... İki dünya çapında oyuncu kaybettiğimizi duydum! Size katılıyorum, daha da fazlasını kaybettik. Ancak satın aldığımız oyuncuları hemen yargılamayın çünkü bence onlar da üst seviyede oyuncular. Ayrıca şunu hatırlatmak isterim ki Ağustos ayında transfer ettiğimiz bazı oyuncular Eylül-Ekim'den önce forma giyememişti ve daha sonra dünya çapında futbolculara dönüştüler. Çok zorlu bir ortamda zorlu bir başlangıç yaptık ve üzerimizde muazzam bir baskı mevcut.

Geçen sezondan bahsetmek istiyorum çünkü geçen sezon aldığımız sonuçları kabul etmemizin oldukça zor olduğunu söylemek zorundayım. Bazı günler bu sonuun tamamen benim hatam olduğunu düşündüm çünkü oyuncuların dört turnuvada da sonuna kadar gidebileceğini ve hepsini kazanabileceğimizi düşünüyordum. Sezon performansı olarak bakarsak çok iyi bir yıl geçirdik ama çok kötü bir şekilde sonlandı. Tüm turnuvalarda yarışmacı olmayı bildik. Şanssız bir şekilde Carling Kupası'nı son dakikada kaybettik, Avrupa'da Barcelona'ya son dakikada elendik ki Barcelona'ya karşı içeride oynadığımız maçın Arsenal Futbol Kulübü tarihinde bir takıma karşı oynanılan en iyi maç olduğuna inanıyorum.

Liverpool'a karşı da son dakikada kaybedip şampiyonluk şansımıza veda ettik. Bundan sonra her şey olumsuz açıdan yargılanmaya başlandı. Takımın ortaya koyduğu performans çok daha büyük bir krediyi hak ediyordu. Çizgiyi geçmekte problem yaşadık ve sonuçta hayal kırıklığı üstüne hayal kırıklığı. Bizler için çok zordu. Kasım, Aralık ve Ocak aylarında 27 maç oynadık ve bunun faturasını Mart ve Nisan'da topu çizginin ötesine ittirecek enerjiyi bulamayarak ödedik. Yanılmıyorsam Fabregas ligde 19 maç oynadı, van Persie ise 17. Sakatlıklar konusunda da epey şanssızdık. Genel tablo bahsedildiği kadar kötü değildi. En azından tekrar Şampiyonlar Ligi'ne girmeyi başardık.

Ayrıca olumlu açıdan bakarsak Jack Wilshere gibi dünya çapında bir oyuncu kazandık. Jack, milli düzeyde de ne kadar iyi olduğunu göstermeyi bildi. Sizlere çok basit bir örnek verebilirim. Uzun süre kaleci satın almam yolunda baskı gördüm ve biz elimizdeki kalecilere güvendik. Şimdi herkes bu sorunları çözdüğümüzde hemfikirdir.

Takımımızın temeli ve potansiyeli sağlam. Elimizdeki genç oyuncularla geri döneceğimize ve tekrar üst düzeye erişeceğimiz konusunda insanlardan çok daha iyimserim. Medyada hak ettiğimiz saygıyı görmüyoruz. Takım doğru yolda ve harika bir mücadeele ruhuna sahipler. Yarışmaya hazırız ve yarışacağız.

Sezonu nerede bitireceğiz? Açıkça söylemek gerekirse bilmiyorum. Sadece bir şeyi biliyorum: Elimizdeki oyuncular savaşmaya hazırlar çünkü onları her gün görüyorum.

Şu anda arkamızda çok fazla işi olmayabilir fakat ben birçok kişiye büyük bir sürpriz yaşatacağımızı düşünüyorum. Bu sezon Emirates'te oldukça zorlu bir ortamda sezona başladık çünkü epey şüphecilerdi. Fakat insanlar iki şeyi anladı. Eğer takımın arkasında olmazlarsa bizim hiçbir şansımız yok. İkincisi de takım mücadele ruhuna sahip. İç sahadaki zorlu döneme ve maçlara rağmen taraftarlar harikaydı ve takımın arkasındalardı. Geçen sezonun sonunda olmayan buydu.

Artık şunu anlıyoruz ki, evet, zaman artık daha zor. Evet, hâlâ başarılı olabilir ama tek şartta, herkes takımın arkasında olacak ve birlik olacak. Sezon sonunda nerede olacağımızı göreceğiz. Her şeyimizi verir ve her turnuvadaki her karşılaşmada beraberce savaşırsak sezonun sonunda kendimizle ve başardıklarımızla gurur duyabiliriz. Kişisel olarak yine Şampiyonlar Ligi'ne kalabileceğimize inanıyorum.

Modern dünyada bilet fiyatlarının bir problem olduğunun farkındayım. Bu konularda karar olmadan önce yönetimle uzun uzadıya konuşuyoruz. Fakat oyuncularımızı tutmamız için çok yüksek maaşlar ödememiz gerekiyor ve maddi durumumuz bunu gittikçe güç hale getiriyor. Bu sebeple cezalandırılmış gibi hissettiğinizi biliyorum ama biz bu kararları bunun için almadık. Sadece oyuncularımızı tutmak için uğraşıyoruz ve bu karşı karşıya kaldığımız bir durum.

Şimdiden çok fazla konuştuğumun farkındayım. Sadece kişisel olarak kulübün etrafını saran şüpheci tavrı değiştirmek istedim. Bugün sadece şunu sağlamaya çalışıyorum: bize güvenin, bu takım kaliteli bir ekip ve bu takım savaşacak!

Eğer siz de bizi desteklerseniz başarılı bir sezonu geride bırakacağız."

Rakibime Dokunma!

2011-10-26T17:15:00.000+03:00

Kulüpler, TFF, yöneticiler, kararlar... 3 Temmuz 2011'in Türk futbolu için bir milat olacağını biliyorduk lakin bu miladın bize gösterdiği belki de en önemli şey tepemizdeki yöneticilerin aslında kendi taraftarlarından ne kadar uzak olduğu, onları ne kadar az umursadığı. Daha doğrusu bunu da biliyorduk da bu kadar kör gözün parmağına yapılabileceğini düşünmemiştik, iş yöneticilerin kendi çıkarlarına geldiğinde nasıl da kulüpler arasındaki sınırların kalktığına, İlhan Cavcav zihniyetinin nasıl 18 kulübü kucaklayıverdiğine daha yakından ve gözlerimizi kaçıramayacak biçimde şahit olduk.

Bugün TFF ve kulüpler arasında alınan "Derbilerde deplasman taraftarı olmayacak" kararı da bu özde birlikteliğin ne boyutlarda olduğunu gösteriyor. Artık onlar da biliyor ki yaratılan şu suni futbol ortamında birinin burnu kanasa o kan onların ellerinde. Cesaret edemiyorlar. Başından beri yaptıkları gibi işin en kolayına kaçıyorlar ve faturayı o güvenlik toplantısında olmayan taraftara kesiveriyorlar ve futbolun çıkarlarını, yüceliğin, marka değerinini, falanı filanı koruyorlar. Ne demişlerdi: Artık futbol konuşacak! Taraftar olmasa da olur...

Kardeş olan iki arkadaşım var, birisi Galatasaraylı, diğeri Fenerbahçeli. Bu çocuklar yanyana tribünlerden birbirleriyle atışırken hatta bir toplum gerçeği olarak küfürleşirken, birkaç saat sonra evlerinde maçın muhabbetini yapıyorlar. O iki kardeş için olduğu gibi futbol aslında biraz da o atışma, Beşiktaşlıların Fenerbahçeli kılığında araya sızıp "Korkak tavuk Ortega" pankartı açması, ya da Fenerbahçelilerin Beşiktaşlı kılığında İnönü'ye girip sonra üçlüye başlaması gibi. Bugün Türkiye'de taraftarların elinden çalınan budur, rekabetin gerçek yanıdır.

Galatasaraylı, Fenerbahçeli, Beşiktaşlı, Trabzonsporlu arkadaşlar... Biz, siz, onlar birbirimize o "Şikeye ceza verilmesin" bildirgesine imza atan 18 kulüp başkanı ve yönetiminden çok daha yakınız, ortak noktalarımız ve çıkarlarımız çok daha fazla. Tribünde küfürleşmesi, gerekirse maç önü-sonu atışması, tartışması da eyvallah ama maç bittiğinde hepimiz beraber olmalı, hepimiz kendi çıkarlarımızı korumalıyız. "Derbilerde deplasman seyircisi olmayacak" kararını alanların yanında sanmıyorum ki bir taraftar temsilcisi vardı.

Öncelikle bu saçma kararın altını oyacak her türlü organizasyona destek vermek, hayata geçirmek gerek. Tabii burada en büyük pay ilk maçta Beşiktaşlılara düşüyor. Onların yapacaklarını beklemek lazım ki bu tip enteresan işlere imza atmayı seven bir kitle var orada. Aleks Özkuyumcu adlı bir taraftar, "İmkanı olan her Beşiktaş'lı yanına bir tane de Fenerbahçe'li arkadaşını alarak maça gitsin. #tribunleryariyariya" demiş twitter'da, keza başka yaratıcı öneriler de var.

O kulüp yöneticilerinin bu kadar fütursuzca korumaya çalıştığı futbol ekonomisini canlı tutan, çarklarını döndüren aslında bugün deplasman yasağı koydukları taraftarlar. En azından bunu onlara kısmen de olsa hatırlatabilecek her şeye "futbolseverim" diyen herkesin destek vermesi şart. Rakibime dokunma...

Yılın Çaylağı: Person of Interest

2011-10-24T13:00:00.001+03:00

Sonbaharın gelişi okulların açılışı kadar dizi sezonunun açılışını da müjdeliyor ve birçok yeni yapım da bu dönemde izleyiciyle buluşuyor. Şimdilik göz atabildiğim yeni dizilerin sayısı kısıtlı olsa da bir tanesi aralarından konusu ve kalitesiyle sıyrılıyor: Person of Interest.

Başrollerini Lost'taki Bencımin Laynıs karakteriyle hafızalarımıza kazınan Michael Emerson ile Jim Caviezel'in yaptığı dizi bir açıdan polisiye fakat konusu diziyi benzerlerden farklı bir boyuta taşıyor. Emerson'ın canlandırdığı Mr.Finch, 9/11 saldırıları sonrası devlet desteğiyle gerçekleştirilen projeyle ülkedeki herkesi gözetleyen devasa bir makineyi tasarlayan kişi. Yapımı yıllar süren bu makine, terör olaylarının yanı sıra diğer tüm suçları görüntülese de bu suçlar makine tarafından 'ilgisiz' olarak tanımlanıyor ve gün sonunda siliniyor. Lakin esrarengiz bir biçimde projeden kopan ve bu 'ilgisiz' suçları çözmeyi kafaya koyan Mr.Finch, makineden bu ilgisiz olaylara maruz kalacak kişilerin sosyal güvenlik numaralarını almasını sağlayacak bir mekanizma geliştiriyor. Aldığı bu numaralardaki kişilerin bulaştığı suçu öğrenip durdurmayı amaçlayan Benjamin, pardon Finch'in 'sahada' iş görecek bir partnere ihtiyacı oluyor ve işte bu noktada Caviezel'in canlandırdığı eski yeşil bereli CIA ajanı Mr.Reese devreye giriyor.

Gayet sağlam konusuyla şimdiden CBS'in sevilen yapımları arasına giren, pilot bölümü 13.2 milyon kişi tarafından izlenen Person of Interest'in beşinci bölümü yayınlandı ve Türkiye'yi baz alırsak her Cuma sabahı yayınlanmaya devam ediyor. Yabancı dizi severlere gönül rahatlığıyla tavsiye ederim. Dizi, şimdiden yılın çaylağı ödülüne aday...

Hayatım Futbol Üzerine

2011-10-24T09:30:00.000+03:00

Son bir yıldır azalan blog güncellemelerinin iki-üç aydır iyice seyrekleştiğini siz de fark etmişsinizdir. Bunda iyiden iyiye hayatımıza giren Twitter'ın getirdiği kolaycılığın da payı var elbette ancak esas sebep aylardır çıkması için uğraş verdiğimiz Hayatım Futbol dergisinin gerektirdiği mesaiydi. En azından şunu söyleyebilirim, blogda yaşanan bu kısırlık bundan böyle yaşanmayacak ve zamanım oldukça yazı yazmayı sürdüreceğim.

Öte yandan yeni bir mecra olan tabletleri temel alan Hayatım Futbol, en az bu blog kadar kıymetli bir iş ve bu blogda olduğu kadar orada da yazılarım yer alacak. Yeni bir deneyim olması sebebiyle oturması belki zaman alacak fakat eksiklerini, eksiklerimizi gidermek için çaba harcıyoruz ve aktif dönemlerinde blogların bizleresağladığı keyif ve üretkenliği orada haftalık bir dergi formatında canlandırmak için elimizden geleni yapıyoruz. Benle birlikte derginin editörlüğünü üstlenen İlker Yılmaz dışında bloglarıyla öne çıkan Salih Demirci, Emre Özcan, Alper Öcal, Orhan Uluca, Fırat Topal gibi isimlerin yazıları düzenli olarak dergide yer alacak. Bizler için sizin geri dönüşleriniz çok kıymetli, buradan, Twitter'dan ya da başka bir yerden fikirlerinizi, önerilerinizi bildirirseniz bunları düzeltmek için elimizden geleni yapacağımızı bilmenizi isteriz.

Son olarak çeşitli yazılarımın yer aldığı derginin ilk üç sayısının linklerini paylaşayım. Hayatım Futbol'un 4.sayısı ise yarın yayınlanacak. Dergide benim kalemimden Manisaspor'u temel alan Süper Lig 7.hafta değerlendirmesini, Vaslui forması giyen Rumen 10 numara Lucian Sanmartean profilini ve İlker Yılmaz'la birlikte yaptığımız Feyyaz Uçar röportajını okuyabilir/dinleyebilisiniz. Dergiyle ilgili tüm gelişmeleri ise iPad aplikasyonundan ve hayatimfutbol.com sitesinden ulaşabilirsiniz. Keyifli okumalar...

Hayatım Futbol, Sayı 1
Hayatım Futbol, Sayı 2
Hayatım Futbol, Sayı 3

"Daha Yeni Başlıyor": Muhammet Demir

2011-10-23T22:15:00.001+03:00

1992 doğumlu Muhammet Demir bugün profesyonel kariyerinde ilk kez bir karşılaşmaya ilk 11'de çıktı ve gerçek anlamdaki ilk 'debut' maçını 2 gol, 1 asistle tamamlayarak Gençlerbirliği'nin ipini çeken oyuncuydu. Abdullah Ercan yönetiminde ilk kez kazanan Gaziantepspor'un çiçeği burnunda hocası ise onun yeteneğini, karakterini en yakından bilenlerin başında geliyor.

Sanırım Muhammet'i ilk kez üç sene önce, U-17 Avrupa Şampiyonası elemeleri zamanında izlemiştim. Güçlüydü, vücudunu topla rakip stoper arasına sokabiliyordu, tek başına rakip savunmayla boğuşuyordu, son vuruşları gayet düzgündü ve bunlar yetmiyor gibi bir de takımın tartışmasız lideriydi. Nijerya 2009'da Türkiye U-17'yi çeyrek finale taşıyan isimdi lakin tarihinin en şaşalı günlerini geçiren Bursaspor ona hak ettiği değeri veremedi. Sercan Yıldırım için 6-7 milyon avroluk teklifler havada uçuşurken Ertuğrul Sağlam ve Bursa yönetimi ona yer açmak yerine Sercan'ı takımda tutmayı, üstüne yetersiz yabancı transferleri yapıp onu dakikasız bırakmayı tercih etti. Sözleşmesinin bitmesine altı ay kala ise Ahmet Arı karşılığında bedelsiz olarak Gaziantepspor'a gönderildi.

Antep döneminde milli kariyerini aynı çizgide sürdüren ve 92 jenerasyonundaki arkadaşlarıyla bu kez U-19 düzeyinde Avrupa Şampiyonası'na taşıyan Muhammet, sonunda profesyonel düzeyde de aradığı şansı buldu. Bugünün tarihini bir kenara not edelim zira Türk futbolu milli takım düzeyinde bir golcü kazanmak üzere. Profesyonel düzeye hem fizik, hem de mental açıdan en hazır genç yetenek diyebileceğimiz 92'li Muhammet için her şey daha yeni başlıyor. Milli takıma kadar yükselen Cenk Tosun'un çok dişli bir rakibi var.

Muhammet @ Türkiye-Kolombiya
Kelepir Yıldız Adayları: Muhammet Demir & Orhan Gülle
Fırsat: Muhammet Demir & Eren Albayrak

Kris Boyd & Eskişehirspor

2011-10-22T23:15:00.004+03:00

Boyd, soruşturmanın gölgesinde biraz sönük geçen transfer döneminin parlayan yıldızlarından biriydi. Dört kez İskoçya'da gol kralı olmuş, son vuruşlarının kalitesi belli, lige etki yapmasına kesin gözüyle bakılan bir oyuncuydu lakin yedi haftası geride kalan sezonun pek de istediği gibi geçmediği aşikâr. Büyük bir travma atlatmasına karşın kırmızı-siyahlılara döner dönmez formayı teslim alan Mehmet Yıldız'ın arkasında kalan Boyd'un aradığı fırsat bugün geldi ama..

Bugüne kadar sadece Trabzonspor maçında 31 dakika süre alabilen İskoç, Manisaspor karşısında ilk kez ilk 11'deydi. Önce Tello'nun direkten dönen kafa vuruşunu kontrpye'de kalan kaleciye rağmen boş kaleye gönderemedi. Belki o golü atsa sahadan 2-0 mağlup ayrılan Skibbe'nin öğrencileri adına her şey farklı gelişecekti. İlk yarının son dakikasında ise kasığından sakatlanarak kaleye geldi. Sezon planlarını yaparken kendisine çok güvenen Skibbe'nin de beklentilerinin çok uzağında kalmış olsa gerek.

Elbette bir forvetin gol kaçırmaya da, kötü oynamaya da hakkı var lakin suların yavaştan ısındığı Eskişehir için epey kritikti. Taraftar yerel medyadan baskı gören Skibbe'ye sahip çıkmaya çalışsa da yönetime bayrak açmış durumda. Forumlarda da kapıdan dönüp İstanbul Belediye'ye giden Webo'nun ismi ahlar vahlar arasında aranıyor. Görünen o ki bundan sonra Boyd'un neler yapacağı doğrudan Eskişehir'in ve Skibbe'nin kaderini çizecek.

Son olarak, 442'nin "iyi dediğimiz bir ay yaşamıyor" geleneğini sürdürdüğü de not düşelim. Bu ayki sayıda epey güzel bir söyleşisi vardı ama bu laneti bilse eminim Boyd o topa hiç girmezdi!

Antalyaspor 0-0 Galatasaray || Bardağın Diğer Tarafı

2011-10-22T00:01:00.002+03:00

Beklentileri yüksek olduğu taraf Galatasaray olunca doğal olarak odak noktası Fatih Terim'in öğrencileri oluyor lakin bugün oynanan oyunda Antalyaspor'un payı bence daha fazla. Orta sahada sert ve güçlü bir beşliye şans veren Mehmet Özdilek önemli bir fark yaratmış ve bu oyunculara uygun, en garanti ve doğru oyun planını yerleştirmeyi başarmış. Kontrol ve pas, kontrol ve pas... Antalyaspor oyuncularının topa üçüncü kez dokunmasını görmek maç boyunca pek kolay değildi. Bu yaklaşımı oyuncular da içselleştirmiş ve hatasız bir şekilde bunu gerçekleştirmek için çabalıyorlar. Böylece top kaybı en aza iniyor ve hücumda mümkün olduğunca Necati Ateş'i, pozisyon yaratmak adına da Tita'yı kullanıp sonuca gitmeyi umuyorlar. Kadro kalitesi ölçüsünde başarılı oldukları da aşikâr. İyi, kötü demeden saygı duyulması gereken bir oyuncuları var, haklarını teslim etmek gerekiyor.

Galatasaray'ın neden aradığını bulamadığı sorusunun birçok boyutu var fakat en temel cevap yerleşik ve iyi alan daraltan savunmalara karşı fazla hareketsiz kalınması denilebilir. Birileri rakibi eksiltmeden ya da sürpriz bir çıkış yapmadan bu kısır döngüden çıkmak zor. Maç içinde bu dengeyi verkaçlarla bozabilen ve dikine topla kat eden Felipe Melo'nun çıkışları belki başarıya ulaşmadı ama bizlere aslında neyin eksik olduğunu gösterdi. Kariyerini Galatasaray'dan önce, Galatasaray'dan sonra olarak ikiye ayırmaya niyetli Engin Baytar'ın yetersiz kondisyonuna karşın neden bu takımın düzenli oyuncuları arasında olduğunu mesela.

Galatasaray bu hat delme işini kanatlardan beceremiyor, bu net. Kazım'ın yokluğunda Aydın Yılmaz suya sabuna dokunmayan performansıyla.kimseyi şaşırtmadı. Onun hakkında söylenebilecek en güzel sözü Fatih Terim Karabükspor deplasmanı sonunda söylemişti: ''Size bir şans geldiğinde bu formayı kazanacaksınız. Bu Galatasaray takımı, kazanmazsanız herkes de kaderine razı olacak"

Diğer kanattaki Riera ise birebirlerde iş yapacak, adam eksiltecek enerjiye sahip değil, ancak takım arkadaşlarıyla pas trafiğine girebilirse doğru karar verme yetisiyle fark yaratabiliyor ama bu ne kadar yeterli, soru bu. İhtiyaç duyulan "yaratıcı"nın o olmadığı da açık. Hal böyleyken gayet fizikli bir rakibe karşı ekstra pozisyon üretmek de güçleşiyor. Taçtan Eboue'nin pasını Baros'un, kornerden ise Selçuk'un pasını Sabri'nin Elmander'e ulaştırmasıyle İsveçlinin yaptığı kafa vuruşları maça dair akılda kalan ender pozisyonlardı. Antalya adına ise tek pozisyonumsu duran topa gelişine sağdan çakan Ali Tandoğan'ın vuruşu. Maç boyunca temponun ve üretkenliğin ne kadar yetersiz kaldığını gösteriyor bu da aslında.

Son olarak... Hakem yorumlamak hiçbir zaman pek hoşlandığım bir iş olmadı. Bir nevi "ama'dan önce yazdıklarının bir anlamı yoktur" sözü gibi, hakem deyince ondan önce söylediklerini anlamsızlaştırıyor bir yerde fakat Süper Lig hakemlerinin sezona formsuz başladığı bir gerçek. Yunus Yıldırım da buna bir istisna olmadığını bu akşamki performansıyla gösterdi. Bu bir "ama" olmasın lakin hakemlerin de bir an önce toparlanması şart...

Maçın Notları
*Galatasaray'da Aydın Yılmaz, 2011/12 sezonunda ilk kez ligde dakika aldı.
*Antalyaspor'da daha önce Galatasaray forması giyen Necati Ateş ile Ali Turan eski takımlarına karşı oynadı.
*Maçta görev alan en genç oyuncu 83.dakikada Tita'nın yerine oyuna giren Nisan 92 doğumlu Emrah Başsan'dı.
*Galatasaray, deplasmanda oynadığı dördüncü maçında üçüncü kez puan kaybı yaşadı.

Galatasaray
Fernando Muslera, Sabri Sarıoğlu, Tomas Ujfalusi, Gökhan Zan, Hakan Balta, Emmanuel Eboue (Dk. 79 Emre Çolak), Felipe Melo, Selçuk İnan, Aydın Yılmaz (Dk.69 Sercan Yıldırım), Milan Baros (Dk.46 Albert Riera), Johan Elmander

Antalyaspor
Ömer Çatkıç, Ali Tandoğan, Ali Turan, Deniz Barış, Musa Nizam, Mehmet Eren (Dk.83 Musa Aydın), Kerem Şeras, İbrahim Dağaşan, Uğur İnceman, Tita (Dk.83 Emrah Başsan), Necati Ateş (Dk.63 Ali Zitouni)

Foto: Galatasaray.org

Play Station Terk: Lionel Messi

2011-10-20T04:00:00.001+03:00

Çocukluk dönemimde Michael Schumacher'i, Michael Jordan'ı izleme şansına eriştim, futboldaki muadilini izlemek de bugünlere nasipmiş. Viktoria Plzen'i de dağıttı, insanlık sınırlarını zorladı. Şu iki dakikalık videoda yaptıklarının 90 dakika içinde yapmış olması dahi her şeyi açıklıyor. Video başlığında dediği gibi, adam Play Station topçusu, yapacak bir şey yok...

Ömer Toprak'ın Türkiye Tercihi

2011-09-27T13:10:00.001+03:00

Türkiye Milli Takımı her daim hücum hattında derinliğe sahip olmuş, yaratıcı kanat oyuncuları yetiştirmekte sıkıntı çekmemiştir fakat saf yetenek ve içgüdüden ziyade pozisyon bilgisi, taktik eğitim gerektiren stoper, bek, defansif orta saha gibi bölgelere kalifiye adam bulmakta zorlanmıştır. Yıldıray Baştürk ile başlayıp Altıntop kardeşlerin başarısıyla perçinlenen Almanya altyapılı gurbetçilere eğilme trendinin bu eksiklikleri kapatmakta kullanılmaması bana hep ilginç gelmiştir ama buralarda uzun süredir bahsettiğimiz bir isim artık bunu değiştiriyor: Ömer Toprak.

Almanya U-19 formasıyla Ömer Toprak

Epeydir Türk takımlarının imtina ettiği yeterli ilgi alakayı Leverkusen'in gösterip 4 milyon avro bonservis karşılığında Freiburg'dan aldığı Ömer'in tercihi, dün Fatih Demireli sayesinde twitter'da bugün de Bild, Kicker gibi prestijli Alman kaynaklarında yer buldu. Hem Türkiye, hem de Ömer için doğru tercih ve çok güzel bir haber. TFF, onunla uzun süredir ciddi bir şekilde ilgilendi ve karşılığını aldı. Hatta "devlet resmiyeti" kalıplarının dışına çıkıp mart 2010'da resmi siteden açık açık "Ömer'i izlemeye gidiyoruz" denmesi bile tek başına bu çabayı doğrular nitelikte. Ömer de Almanya-Türkiye arasında yeni bir dönem başlatan Mesut Özil'in değil, onunla benzer dönemde Almanya'yı tercih eden Serdar Taşçı'nın izinden gideceğini anladığından uluslararası arenada daha rahat boy göstereceği Türkiye'yi seçerek kariyeri adına da doğru bir seçim yaptı bana kalırsa.

2008/09 sezonunda yakaladığı büyük çıkış, Bundesliga'da boy gösterecek derken geçirdiği ağır go-kart kazası, ardından geri dönüşü ve Freiburg'dan Leverkusen'e geçişi... Henüz 22 yaşında olmasına rağmen kısa kariyeri hikayelerle dolu Ömer'in başarılı olacağından şüphem yok. Servet Çetin ve Gökhan Zan'ı milli takım adına vazgeçilmez kılan uzun boylu ve kalıplı stoper rotasyonunu genişleterek Guus Hiddink'e ve gelecekteki milli takım hocalarına önemli bir alternatif sağlayacak. Öte yandan henüz üstüne koyma aşamasında olduğu, bir savunma oyuncusu olarak olgunlaşmasının bir-iki yıl daha alacağı da açık. Leverkusen ona yatırım yaparken Freiburg'daki performansından ziyade yetilerine güvendi. Freiburg'daki hocası Robin Dutt da Ömer'in milli takım tercihiyle ilgili sorulara "Önce kulübünde ilk 11'de yer almaya konsantre olmalı" derken buna vurgu yapıyordu aslında.

Her şartta milli takımı epey rahatlatacak, iki taraf için de akıllıca bir hamle. Umarım milli takım performansı da onu Yıldıray, Hamit ve Nuri sınıfına sokar. Darısı yavaş yavaş gözlerimizi çevirmeye başlayacağımız Türk Asıllı Almanya U-17 takımında...

Türk Asıllılar
Geri Dön!: Ömer Toprak & Oğuzhan Özyakup
Ömer Toprak & Leverkusen

Galatasaray 2-0 Eskişehirspor || Söz Savunmada...

2011-09-27T02:00:00.000+03:00

Zirve adayı ekiplerden şüphesiz en yenisi ve doğal olarak parçaları en değişken ekip olan Galatasaray için iç saha maçları çok mühim ve Eskişehirspor karşısında alınan ikinci lig galibiyeti de buna istisna değil. Fatih hoca 4-4-2 vari bir yapı denemesini hafta içi Karabükspor karşısında 75 dakika 10 kişi oynayınca fazla kullanamamış, ancak oyuncu performanslarından yola çıkarak çeşitli tespitler yapıp sezon başından beri uygulanan ve bence takıma en uygun yapı olan kanatları önde bir 4-1-4-1 dizilişi ile bir plan kurmuş. En belirgen değişiklik orta sahada oyun kurucu Selçuk İnan'ın partnerliğini Engin Baytar'ın üstlenmesiydi ki Felipe Melo ve Selçuk İnan'la beraber günün en dikkat çekici isimlerinden birisi de Engin'di.

Kredi notu olumsuzdan durağana: Engin Baytar
Engin Baytar'ın Trabzon'a gelişi sonrası "süper arızalı" etiketini yararlı bir rotasyon oyuncusuna dönüştürdüğü dönemi hatırlayanlar, bugünkü performansına çok şaşırmayacaklardır. Türkiye liglerinin en büyük hocalarından biri olduğu su götürmez bir gerçek olan Şenol Güneş'in onu en verimli kıldığı dönem, Bayern'de Schweinsteiger'in geçirdiği evrimin bir benzerini geçirip kanat hücumcusundan çok yönlü bir merkez oyuncusu rolüne adapte olduğu zaman zarfındaydı. Zaman içinde bu formül, Alanzinho'nun çıkışı ile göbekte Selçuk İnan-Gustavo Colman ikilisinin kemikleşmiş birlikteliği sayesinde taca çıkmıştı. Bunda ve akabinde takımdan şutlanmnasında Engin'in boşuna "manyağın oğlu" olarak anılmadığını hatırlatan eylemlerinin de payı büyüktü fakat 28 yaşını devirmiş bu yetenekli adamın bu işi yapabildiği görülmüştü. bugün Türk Telekom Arena'da fark yaratan detaylardan en dikkat çekicisi buydu sanırım.

İkincisi ve belki de daha önemlisi tempo sorunu çeken bir takım olan Galatasaray'ın zaman zaman rüzgarı arkasına almak için atması gereken ekstra gollere ihtiyaç duyması ki Selçuk İnan'ın Gökhan Zan'a servis ettiği korner asisti tam da bunu sağladı. Epeydir özgüven sorunu yaşayan, "Abdurrahman Çelebi" Zan için de moral sağlaması muhtemel bu gol, maçı Galatasaray'ın istediği kıvama getirdi.

Skibbe'nin ikilisi işlemedi

Eski dost Michael Skibbe, ilk kez TT Arena'ya adım attı.

Önde Mehmet Yıldız'ın şok presine ve sırtı dönük oyununa güvenen, arkasından da Camara'yı kaçırmaya çalışan eski dost Michael Skibbe'nin öğrencileri ise 1-0'ın arkasını getiremedi ve Tomas Ujfalusi'nin kestiği bir kontratak dışında pozisyon üretmekte güçlük çekti. Selçuk İnan'ın başta Elmander olmak üzere birçok arkadaşını aralara kaçırışı ve pozisyon hazırlamasına şapka çıkarmak gerek ki ligin en istikrarlı ve verimli orta saha oyuncusu olduğunu tekrar tekrar ispatlıyor Selçuk. Nazar değmesin. Felipe Melo'nun tribünlerden aldığı enerji ve aldığı sorumluluk da takdire şayan. Öte yandan maça kötü bir başlangıç yapıp zaten kredisinin çok yüksek olmadığı tribünlerden tepki çekmeye başlayan Sabri Sarıoğlu'nun 30 sonrası toparlanıp doğru kademeler ve bindirmelerle katkı vermeye çalışmasını da atlamayalım.

Galatasaray'ın en önemli eksiği Kazım'ın üretkenliğinin düştüğü, Riera'nın ise yeni yeni ısındığı şu dönemde kanatların işlememesi olsa gerek. Bekler de bu anlamda pek aktif sayılmaz. Riera'nın 90'dan çıkan müthiş şutu haricinde de akıllı ve düşünerek denediği belli olan çabalarını göz önüne alırsak takıma ısındıkça daha iyi olacağı belli gibi. Sarı-kırmızılıların ihtiyacı olan bir-iki aylık süreyi en az hasarla atlatması, onun adaptasyonları için de önemli bir yardımcı olabilir.

Tomas Ujfalusi, başarılı form grafiğini sürdürüyor.

Son sözü savunma söyledi
Skibbe'nin şu güne kadar can yakan ekibinin Galatasaray'a nazaran en üstün tarafı savunmadan topla çok rahat çıkabilmesi ve baskıya direnebilmesi gösterilebilir ama Melo-Engin-Selçuk üçgeninde inşa edilen orta sahayı geçmekte başarılı olamadılar ve kanatlardan bu kilidi açmakta da yetersiz kaldılar. Gökhan Zan arada sendelese de o da iyi durdu, Orta Dünya'dan kopup gelmiş büyük savaşçı Tomas Ujfalusi ise yine kapı gibiydi ve Es-Es'in belki de en önemli pozisyonunu kesen isimdi. Skor üstünlüğünü galibiyete çeviren son sözü bu beşli söyledi, kaledeki 1 numaralı Aykut'a pek iş düşmedi.

Günün Eskişehir adına en güzel anekdotu, 4-0 yenilen takımı hakkında açıklama yapan Kenny Dalglish'in dediği gibi şüphesiz taraftarları olsa gerek. Bir deplasmana bandolarıyla rahat bir şekilde gitmelerinden memnun oldukları yönündeki açıklamaları okuduk. Böyle de olmalıydı. Bir hafta içi maçı olmasına karşın 30960 kişilik seyirci katılımıyla takımı yalnız bırakmamaya gayret eden Galatasaraylılar da bir takdiri hak etti. İki maçta 6 puanı cebine koyan Fatih hocanın talebeleri, içerideki en zorlu sınavlarından birine üç hafta sonra Bursaspor karşısında çıkacak. Şimdilik kayıpsız çıkılan Arena'nın esas sınavına çıkacağı zaman o zaman...

Teknik Değil, Sportif Direktör: Tolunay Kafkas

2011-09-26T16:25:00.001+03:00

Yılda transfere 100 milyon avronunn üzerinde para akıtılan, fakat bu paranın hakkını alamayan ülkelerin başında Türkiye geliyor. Oyuncu seçimlerini ve değerlendirmelerini iyi veya kötü niyetle menajerlere bırakan ya da scout adını bir yerlerden duyup bu işin eğitimini almamış eski futbolculardan "iyi topçuymuş" onayı alıp sonra bambaşka bir isme talip olunan bir futbol ortamındayız ve burada fark yaratabilen her insanın başımızın üstünde yeri var. Bu klişeyi ve algıyı bir şekilde kıran isimlerden biri de sportif direktörmüşçesine çalışan Tolunay Kafkas.

Kafkas'ın farklı refleksler geliştirmesinde altın çağında geldiği Galatasaray'da aradığı şans bulamayıp kariyerinin son bölümünde Bursa ve Denizli aktarmalı gittiği Avusturya'da aldığı eğitimin payı büyük. Henüz oyuncuyken Avusturya'ya teknik direktörlük eğitimini de tamamlamak adına geldiğini birçok kez ifade eden Kafkas, burada forma giydiği ilk takım olan Pasching'de yaklaşık bir sezon yardımcı hocalık görevini üstlenmişti. Ardından Türkiye U-19'un başında da bir yıl geçirip Kayserispor'un başına geçen Tolunay hoca, özellikle altyapı eğitimini yurtdışında almış Türk oyunculara yoğunlaşarak bir fark yaratabileceğini fark edip bu yönde mesafe kat etti.


Avusturya kampında Tolunay Kafkas

Türkiye'de gerçek anlamda çalışan ender bir scouting ağına sahip olan Kafkas, birçok oyuncuyu kendisi izliyor ve transferlerde ikna edici bir rol üstleniyor. Doğrudan teknik direktörle görüşme fırsatı bulan genç gurbetçi oyuncuların da normalde pek de sıcak bakılmayan Türkiye'ye adım atması kolaylaşıyor. Henüz Avusturya'dayken keşfettiği Turgay Bahadır başta olmak üzere bu strateji Serdar Kesimal, Furkan Özçal, Ömer Şişmanoğlu, Cenk Tosun, Yasin Pehlivan gibi yetenekli oyuncuları Süper Lig'e kazandırdı. Güzel, eyvallah ama bunlar bir teknik direktörün mü, yoksa Türkiye'de içi boşaltılan sportif direktör makamının bir görevi mi? Burası biraz tartışmalı.

Sportif direktör yetilerini de barındıran, hatta bu görevleri üzerinde toplayan isimlerin başında şüphesiz Alex Ferguson ve Arsene Wenger geliyor. Transferinden, altyapısına, koçlardan, scout ağına kulübe bir bütün yorumlayan bu Premier Lig tipi menajerlik aslında Türkiye için de ideal bir sistem. Bu ülkede yönetimlerin ne kadar amatörce ve dar bir havuzdan, ne şekillerde seçildiğini, yönetme becerilerinin sınırlarını ve futbolla ilişkilerindeki niyetinin dahi şüpheli olduğu bir ortamda bir teknik adam transferlerde ne kadar etkinse o kadar iyi. Bunu bir şekilde metodlandırıp oyuncu izleme konusunda mesafe kat eden Tolunay Kafkas ise bu ekolün ülkedeki önemli bir ismi ve takdiri hak eden çok yönü var ama...

İşi kulübedeki birinci adam rolü çerçevesinde ele alınca Tolunay hocanın sınıfta kaldığı bazı noktalar var. İyi bir kadro mühendisi belki ama aynı derecede bir taktisyen olduğu konusunda şüphelerim var. Kaldı ki genelgeçer bir düzene yaslanıp işi motivasyonla götüren, tipik yerli antrenör vasıfları da yok. Daha çok sahaya dahi zaman zaman sirayet eden bir pesmistlik söz konusu. Maç sonu açıklamaları da kriz yönetiminde başarılı olduğu izlenimini uyandırmıyor. Özellikle geçen ay Legia Varşova hakkında verdiği akıllara ziyan "Hayatımda gördüğüm en kötü takım. Futbol falan oynamıyorlar. Bu şekilde bir yere gelemezler" demecini unutmadık. Aynı Legia'nın bütçe olarak İstanbul büyüklerinden aşağı kalmayan Spartak Moskova'yı da eleyerek turladığını not düşelim.

Tolunay Kafkas, bugün itibariyle Gaziantepspor'daki görevinden resmen istifa etti. Geçen yıl ikinci yarının en gösterişli futbolunu oynayıp UEFA Avrupa Ligi biletini cebine koyan, düzeni ve kadro kalitesi belli Antep'ten kötü bir başlangıç sonrası ayrılığı onun için kısa vadede teknik adamlığı da askıya alma ihtimalini de doğurdu. Yine pesimistliği üzerinden yorumlanabilecek bir açıklaması daha vardı, Türk futbolu ortamından bıktığı ve bu işleri bırakabileceği yönünde.

Türk futbolunda kalıplaşmış hataların bazılarına çözüm bulan, sportif direktör yetileriyle fark yaratabilecek Kafkas'ı bir şekilde saha dışında bir role ikna edebilecek bir takımın hep istenen ancak bir türlü hayata geçemeyen sportif/teknik direktör ayrımını yapabileceğini görmek zor değil. Şimdilik bir varsayım ama belki ileride bu fikrin gerçekçiliğini test edebileceğimiz bir yapıda görev alır Tolunay hoca, belli mi olur...

Gaziantepspor Türkiye'dir

Kafa Nereye, Biz Oraya! || EPL'nin Kafa Golü Kralları

2011-09-24T09:00:00.000+03:00

Arkadaşlarla sohbet ederken konu Peter Crouch'a ve boyuna oranla kafa vuruşlarına gelince zamanında kenara attığım Premier Lig'in en golcü 100 listesine göz attım. Sağ, sol ayak ve kafa vuruşu ile atılan golleri ayıran bu listeden 1992'de kurulan Premier Lig'in en iyi kafa vuruşu yapan golcülerini bir kenara ayırdım. İlk 10 isim aşağıdaki gibi, Peter Crouch da cılız denilen kafa vuruşlarına karşın attığı 60 golün yarısını kafasıyla atmış. Listede ondan daha iyi kafa golü/toplam gol oranına sahip tek isim Duncan Ferguson. Zirvede ise 46 kafa golüyle Newcastle efsanesi Alan Shearer var. Listenin tamamı aşağıda:

İsim                              Kafa Golü          Toplam
Alan Shearer                  46                     260
Dion Dublin                    45                     111
Les Ferdinand                43                     149
Dwight Yorke                 38                     123
Duncan Ferguson           35                      68
Teddy Sheringham          35                  147
Tim Cahill                      31                      54
Peter Crouch                 30                      60
Andy Cole                     29                     189
Robbie Fowler               28                     163

63.Emmy Ödülleri || Modern Family ve Diğerleri...

2011-09-19T10:35:00.001+03:00

Bir NBA Draftı, bir seçim gecesi grafikleri sınıfına koymasam da Emmy Ödülleri de yabancı dizi lanetine sardığım liselilik günlerimden kalma bir zevk lakin senelerdir bu yerel kafamla aklımın ermediği birçok tercih oluyor. ABD'de pek izlenmiyor, eyvallah ama Fringe'in "Bi' Mad Men değil" denilerek adaylık alamaması, Neil Patrick Harris gibi sağ bekten oyun kuran bir yardımcı oyuncunun 6 sezonda tek ödül alamaması, Hugh "tek başına dizi" Laurie'nin her daim underrated kalışı gibi abukluklara tam gaz devam edilen bir tören oldu. Yine de bazı hegamonyaların kırıldığı, en iyi erkek, kadın, yardımcı erkek ve yardımcı kadın ödüllerinin el değiştirdiği bir ödül töreni geride kaldı.

Dramada en iyi erkek dalında daha Malcolm in the Middle günlerinden (ki ilk düzenli izlediğim yabancı dizidir sanırım) saygımızın büyük olduğu Bryan Cranston üstad yardırmalarıyla tekrar alabilirdi normal şartlarda lakin Breaking Bad'in yeni sezonu yaza kaydırılınca geçen yıl hiç yayınlanmamış sayıldı ve adaylık otomatik olarak düştü. Yerine Kyle Chandler girmiş, Friday Night Lights'tan. Amerikan futbolu dizisi, işim olmaz. Büyük doktor House MD'nin çabucu da yine dama atılmış oluyor haliyle. En iyi yardımcı erkek oyuncu en doğru isme, Game of Thrones'un Imp'i Peter Dinklage'e verildi, +rep. Dramada en iyi kadın ve yardmımcı adaylarından sadece Elizabeth Moss ve Christina Hendricks'i biliyoruz Mad Men'den. Kadınlık simgesi Hendricks'e saygı duruşunda bulunmaktan başkası elimden gelmez.

Komedide ise tamamen hemfikir olduğum tercihler var. Modern Family en iyi dizi olmanın yanısıra Phil ve Claire Dunphy rolleriyle ailecek sevdiğimiz Ty Burrell ve Julie Bowen'a yardımcı erkek ve kadın ödüllerini kazandırdı. En iyi erkek oyuncu Sheldon Cooper fenomenini yaratan Jim Parsons, en iyi kadın oyuncu ise dizisini izlemesek de Gilmore Girls günlerinden saygımız olan Melissa McCarthy'nin oldu. Burada da uzun süreli bir Tina Fey hegamonyasının sona erdiğini not düşelim.

Gecenin en bomba anı ise Mildred Pierce'taki rolüyle mini dizi/tv filmi dalında ödül alan Guy Pearce'ın "Hem Kate Winslet'le tekrar tekrar sevişiyorum, hem de ödül alıyorum lan, ne güzel. Karıma da saygılar" tadındaki konuşmasıyla salonu yarmasıydı. Bir de gönüllerimizin şampiyonu Conan O'Brein'a bir ödül sıkıştırsalardı iyiydi, sağlık olsun.

Son olarak Glee ekibinden getirilen sunucunun Ellen DeGeneres'in iki gömlek altı bir hatun olduğunu söyleyeyim. Ellen iyidir de Jane Lynch'i tutmadım.

Kimin, hangi adaylardan sıyrılıp aldığını merak edenler için adaylıklarla beraber kazananlar:

EN İYİ DRAMA DİZİSİ

    Boardwalk Empire • HBO
    Dexter • Showtime
    Friday Night Lights • DirecTV
    Game of Thrones • HBO
    The Good Wife • CBS
    Mad Men • AMC

DRAMA DİZİLERİNDE EN İYİ ERKEK OYUNCU

    Steve Buscemi (Boardwalk Empire)
    Michael C. Hall (Dexter)
    Kyle Chandler (Friday Night Lights)
    Hugh Laurie (House MD)
    Timothy Olyphant (Justified)
    Jon Hamm (Mad Men – Don Draper)

DRAMA DİZİLERİNDE EN İYİ KADIN OYUNCU

    Kathy Bates (Harry’s Law)
    Mireille Enos (The Killing)
    Connie Britton (Friday Night Lights)
    Julianna Margulies (The Good Wife )
    Mariska Hargitay (Law & Order: Special Victims Unit)
    Elisabeth Moss (Mad Men)

DRAMA DİZİLERİNDE EN İYİ YARDIMCI ERKEK OYUNCU

    Peter Dinklage (Game of Thrones)
    Josh Charles (The Good Wife)
    Alan Cumming (The Good Wife)
    Walton Goggins (Justified)
    John Slattery (Mad Men)
    Andre Braugher (Men Of A Certain Age)

DRAMA DİZİLERİNDE EN İYİ YARDIMCI KADIN OYUNCU

    Kelly Macdonald (Boardwalk Empire)
    Margo Martindale (Justified)
    Archie Panjabi (The Good Wife)
    Christine Baranski (The Good Wife)
    Christina Hendricks (Mad Men)
    Michelle Forbes (The Killing)

EN İYİ KOMEDİ DİZİSİ

    The Big Bang Theory • CBS
    Glee • FOX
    Modern Family • ABC
    Parks and Recreation • NBC
    The Office • NBC
    30 Rock • NBC

KOMEDİ DİZİLERİNDE EN İYİ ERKEK OYUNCU

    Jim Parsons (The Big Bang Theory)
    Louis C.K. (Louie)
    Johnny Galecki (The Big Bang Theory)
    Matt LeBlanc (Episodes)
    Steve Carell (The Offiice)
    Alec Baldwin (30 Rock)

KOMEDİ DİZİLERİNDE EN İYİ KADIN OYUNCU

    Laura Linney (The Big C)
    Melissa McCarthy (Mike & Molly)
    Edie Falco (Nurse Jackie)
    Amy Poehler (Parks And Recreation)
    Tina Fey (30 Rock)
    Martha Plimpton (Raising Hope)

KOMEDİ DİZİLERİNDE EN İYİ YARDIMCI ERKEK OYUNCU

    Chris Colfer (Glee)
    Ty Burrell (Modern Family)
    Jesse Tyler Ferguson (Modern Family)
    Eric Stonestreet (Modern Family)
    Ed O’Neill (Modern Family)
    Jon Cryer (Two And A Half Men)

KOMEDİ DİZİLERİNDE EN İYİ YARDIMCI KADIN OYUNCU

    Jane Lynch (Glee)
    Julie Bowen (Modern Family)
    Sofia Vergara (Modern Family)
    Kristen Wiig (Saturday Night Live)
    Jane Krakowski (30 Rock)
    Betty White (Hot in Cleveland)

EN İYİ MİNİ-DİZİ VEYA TELEVİZYON FİLMİ

    Cinema Verite • HBO
    Downton Abbey • PBS
    The Kennedys • ReelzChannel
    Mildred Pierce • HBO
    The Pillars of the Earth • Starz
    Too Big To Fail • HBO

DİĞERLERİ
En İyi Reality Show: The Amazing Race
En İyi Variety Show: The Daily Show with Jon Stewart

Galatasaray 3-1 Samsunspor || Isınma Turları

2011-09-19T00:45:00.001+03:00

Fena geçirilmemiş, takımın bazı kronik eksiklerine yönelik, iyi transferlerin yapıldığı, büyük ekiplerle yapılan hazırlık maçlarının gurur okşadığı yaz aylarından Süper Lig'in gerçek yüzüne geçiş yapmak kolay değil. Önemli oyuncular takımda mevcut ama hâlâ kimin oynacağı belli olmayan iki-üç bölge var ve denemeler sürüyor. Bu süreçte Türk Telekom Arena'nın avantajı her şeyden daha önemli ki burada düzenli kazanmanın getireceği özgüvene de takımın ihtiyacı var. Bu açıdan son 20 dakikası sıkıntılı geçmesi gereken bir maçta alınan 3-1'lik galibiyeti Galatasaray'ın öpüp başına koyması gerekiyor. Eksikler göze çarpsa da bu açıdan iyi bir maç geride kaldı.

Sahaya çıkan 11 İstanbul Belediye maçına epey benzese de hem Riera'nın girişi, hem de Ujfalusi, Sabri ve Eboue'deki mevkii değişiklikleri vardı. Fatih hoca Belediye maçındaki bazı performanslardan çok memnun kalmamş belli ki... İlk 25 dakikada Sabri'nin sağ kanat bindirmeleri, sağ içteki Eboue'nin ise Kazım'la birlikte oluşturduğu pas birlikteliğinden birkaç pozisyon çıktı. Bu bölümde gelen Felipe Melo'nun mükemmel golü de skor üstünlüğünü getirdi lakin devrenin kalanında yaşanan temposuzluk topun daha çok Samsunspor'da kalmasına yok açtı ve bu bölüm pozisyonsuz geçildi. Bence bunun en temel sebeplerinden biri Selçuk İnan'ın henüz takımın merkezi olarak kendini tanımlayamayışı. Yine takımın en yumuşak ayağı ve denediği derin toplar ve savunma arkasını sürekli gözleyişi önemli ama Trabzonspor'daki rolüne Galatasaray'da adapte olması sanki biraz zaman alacak.

Johan Elmander, Süper Lig'deki ilk maçında golle tanıştı.

Takımın en temel problemleri yaratıcılık, savunma tandeminde Ujfalusi'yi ikileyecek güvenilir bir ismin olmayışı ve Baros'un formsuzluğu gibi gözüküyor. Riera, ilk yarıdaki şutu haricinde de gayretli gözüktü ama tehlike yaratacak kadar takımı tanımıyor gibi geldi. Hakan Balta'dan da hiçbir şekilde destek almayışı büyük handikap. Biraz daha topa girerse önemli artı olacak lakin Servet ve Zan'ın savrukluğu bu sene de baş yaracak gibi. Gökhan Zan pozisyon hatası, hamle yapamaması gibi sebeplerden birçok gol yedirebilir ama nispeten düzgün olduğu pas konusunda da sıkıntı yaşatacaksa işimiz var. Samsunspor'un golü hediyelikti, atanın Mustafa Sarp olması ise ayrı ironi. Baros'un kendi seviyesine gelmesi biraz zaman alacak gibi ki İsveç Milli Takımı'nda da formda gözüken Elmander bu sıra topa girebilir. Sercan da kenardan gelerek iki maçta da çok iyi iş çıkardı, bugünkü topuk pasına şapka çıkarıyorum. Samsun lehine geçmeye başlayan maçı çözen isim oldu.

Güney Kale Arkası'nda olduğumdan penaltıyı görme ihtimalim yoktu ama özet tekrarlarda çok tatmin olmadığımı söylemeliyim. Basketbol olsa hücum faul derdim ama dirsek gelmemiş sanki, Elmander biraz penaltıyı almaya oynamış. Öte yandan ilginç bir şekilde eski hakem güruhu penaltı diyor. Ben işin içinden çıkamadım lakin pozisyonun 1-1 değil, 2-1'ken gerçekleşmesi tartışmanın dozunu azaltmış gibi.

Son olarak güzel bir detay vereyim, Avrupa liglerinden alışkın olduğumuz, stadyumdaki seyirci sayısının maç içinde açıklanması bundan böyle Türk Telekom Arena'da da uygulanacak gibi gözüküyor. İlk maçta 35 bin 246 seyirci vardı tribünlerde. Bu ulaşım imkanlarıyla bence iyi bir rakam, sezonu 30-35 bin arası ortalamayla kapatmak ilk sezon için kabul edilebilir. Stadyumun kapasitesi 52 bin elbette ama geçen yıl 20 bin üzeri seyirci ortalaması yakalamış sadece bir takımın olduğu (Fenerbahçe) bir ligimizin olduğunu unutmamamız gerekiyor. Galatasaray ve Fenerbahçe 30 binlere oynasın, arkasına da 3-4 takım 20 binleri bulsun, ondan sonrasını düşünürüz. Kısacası hem stat için, hem takım için ısınma turları henüz...

Kola Alana, Galatasaray Parçalısı Bedava

2011-09-18T14:30:00.001+03:00

Kampanya Cola Turka'nın... Sanırım önceki kampanyalarda stoklanan Adidas formaları elden çıkarmak niyetindeler ki verilen forma boru değil, 2005/06 parçalısı. O formayla Galatasaray efsanevi bir şampiyonluk kazanmıştı, benim de ilk parçalımdır. Nerede satılıyor bilmiyorum ama gören ıskalamasın, hatta ıskalamamakla yetinmeyip nerede bulduğunu buraya yazsın. Belki koleksiyonunda olmayanlar da faydalanmak ister. Ben de gözlük reklamındaki abi gibi "Uygun fiyata bulunca yedekledim!" derim belki...

Öte yandan fotoğrafın eski olma ihtimali de yüksek. Şimdi bir arkadaş söyledi, Cola Turka logosu eski logo, üstelik YTL kısmı da işi kıllandırıyor. Yine de soruşturalım, yakın zamanda olduysa almak isteyen olur belki...

Foto: Twitter

Beyler Ülke Puanı!: Peki Ya Yarın?

2011-09-17T13:30:00.002+03:00

Türk futbolunun son dönemdeki durumu malum... 3 temmuz günü patlayan skandalın etkisiyle kimin önceliğinin ne olduğunu gayet iyi gördük. Taraftarlar bir yandan birbirlerini yiyedursun, öte yandan kendi sevdalarına sahip çıkmaya çalışırlarken, gönül verdikleri kulüplerin yetkililerinin ağızlarından dökülen tek kelam "Dekoder alın" oldu. Çıkarlar, ekonomik hesaplar bir yana, yeni ihaleden bu yana ağızlardan düşmeyen ligin marka değerine inanan, lige, futbola sahip çıkan kimse yok. Böyle bir ortamda tutup ülkenin UEFA sıralamasındaki yerini değerlendirmek Nasreddin Hoca'nın göle maya çalmasındaki naifliğine benziyor haliyle ama hoca nasıl tutmayacağını bile bile çalıyorsa o mayayı, biz de kendimiz çalıp kendimiz oynayacağımızı bile bile yazalım bunları...

Geçen sezon ülkenin Avrupa'daki lokomotif takımları Galatasaray ile Fenerbahçe'nin henüz ağustos ayında elenişlerinin getirisiyle Türkiye, hedef büyütmek ve Şampiyonlar Ligi'ne üç takımla katılma yarışına girmek üzereyken rekabet edeceği Portekiz, Rusya, Ukrayna, Hollanda'nın epey gerisinde kaldı.(Bu da ayrıca incelenecek bir konu) Bu sene de Fenerbahçe'nin ihraç olması, Galatasaray'ın ise Avrupa bileti alabilen beş ekipten biri olmaması puan beklentilerini iyice düşürmüş gözüküyorken Trabzonspor ile Beşiktaş'ın galibiyetleri ve getirdiği puanlar tehlike sinyallerini biraz azaltmışa benziyor.

Bilindiği gibi Platini döneminde yenilenen kurallar gereği UEFA sıralamasında ilk 12'ye giren ülkelerin şampiyonları Şampiyonlar Ligi gruplarına doğrudan katılma hakkına sahip. Türkiye, an itibariyle burun farkıyla önünde yer aldığı Yunanistan'ın önünde 10.sırada gözüküyor. Geçen sezonki büyük düşüşün faturası henüz çıkmamışken en azından mevcut yerine tutunup katılım haklarını kaybetmeme adına büyük bir çaba göstermek durumunda. Eğer Trabzonspor ve Beşiktaş, bu sezon başarısız bir tablo çizerse Fenerbahçe'nin ŞL çeyrek finali gördüğü sezon olan 2007/08'in hesaplardan çıkmasıyla birlikte kendini Yunanistan'ın da gerisinde Belçika, Danimarka ve Avusturya'yla mücadele ederken bulacak ve bunu takip eden her sezon Şampiyonlar Ligi biletini kaptırma riskiyle karşılaşacak. Bu yüzden en azından Belçika, Avusturya ve Yunanistan'a nazaran iyi bir sezon geçirip bu riski azaltmak bir zorunluluk ve bu açıdan uzun yıllardır görmediğimiz bu tulum haftası epey faydalı oldu.

Trabzonspor'un Inter'den, Beşiktaş'ın Maccabi'den kopardığı ikişer puan, Fenerbahçe'nin ihracıyla dörde düşen temsilci sayısına bölünerek hafta içindeki maçlardan sıralamaya 1 puan eklenmesini sağladı ve şimdilik Türkiye, Yunanistan'ın önünde yer almayı başardı. Önümüzdeki iki sezon boyunca bizden 2.750 puan daha az kaybedecek olan Yunanistan'a koltuğu kaptırmak istemiyorsak Trabzon ile Beşiktaş'ın en azından şubat ayını görebilmesi gerek.

Yayın gelirleri aynı sınıftaki rakiplerini katlayan, onlardan çok daha fazla parayı transfere akıtan, oyuncuların ceplerini dolduran Türkiye Ligi'nin neden bu durumda olduğu ise sorulması gereken esas soru. Bugünü belki Trabzonspor'un efsanevi galibiyeti kısmen kurtardı ama peki ya yarın? İki yıl sonra Şampiyonlar Ligi dışında kalırsak bunun hesabını kim verecek?

Veriler için: Bert Kassies'in Sayfası

Altın Kalpli Bir Eski Dost: Iosif Rotariu

2011-09-17T11:30:00.001+03:00

Rotariu'yu bilirsiniz, Galatasaray'da sadece iki sene oynamasına karşın adını hafızalara kazımış oyunculardan. İtalya 90'da giydiği Romanya formasını çıkarıp Galatasaray'ınkini sırtına geçiren Rotariu deyince bugün hâlâ akıllara Werder Bremen maçı gelir. Bremen maçı ve o kâra saplanan top... Benim hafızam yetmiyor ama o hayal kırıklığını hâlâ babamın pozisyonu her anlatışında hissederim.

Bu topraklarda hâlâ bu anıyla vücut bulan 49 yaşındaki Rotariu'yla ilgili bir şey ararken kendisi hakkında bir habere rastladım. 4 yaşında, ailesi tarafından terk edilince cani babaannesi tarafından vahşice dövülmüş bir kız çocuğundan bahsediyordu haber. O sevimli kız o kadar kötü dövülmüştü ki artık yaşamına normal bir şekilde devam etmesi mümkün değildi. bu haldeki Kassandra'ya sahip çıkan ise Iosif Rotariu ile eşi Dana Rotariu oluyordu.

2010'un hemen başında evlat edindiği küçük Kassandra'nın tekrar yaşama dönmesi adına elindeki imkanları seferber eden Rotariu ailesi 40 bin avroya yakın harcama yapsa da tam 24 ameliyat geçiren kızlarının derdine derman olamamıştı. Ellerini ve ayaklarını tekrar kullanabilmesi için sadece Strasbourg'da yapılabilen özel operasyonlar için 100 bin avro gerekiyordu ve Rotariu çifti parayı bulabilmek için konuyu medyaya taşıdı ve bir kampanya başlattı. Bu kampanya için bir de blog hazırlanmış.

Aradan geçen 1.5 yılda ise Kassandra ve Rotariu ailesinin arzusu gerçekleşti. Biraz Google Translate yardımıyla yarım yamalak okuyabildiğim habere göre geçirdiği operasyon sayısı 30'u bulan Kassandra, bu yılın sonuna kadar geçireceği iki operasyonla hayatının geri kalanına sağlıklı bir çocuk olarak devam edebilecek.

Galatasaray formasını da iki sene terletmiş, Bakırköyspor'da futbola veda etmiş bu güzel insan umarım artık anılarda sadece o hayal kırıklığıyla değil, insanlığı ve karakteriyle de yaşar. Büyük adammışsın Iosif Rotariu, saygılar...

Barney

2011-09-17T09:00:00.002+03:00

Yabancı dizi seyretmeyi alışkanlık haline getirenler için kısır bir dönemdeyiz, elde alternatif az. Eğlencelik dizi kavramının zirve noktası Entourage, geçen hafta yaptığı finalle ekranlara veda etti, True Blood da olsa olsa çerezlik olur, Breaking Bad dışında elle tutulur başka dizi yok. Benim gibi canı sıkılanlar ise sonbahar sezonunu dört gözle bekliyor.

Neyse ki sonbahar sezonu yaklaşıyor ve sevdiğimiz birçok dizi ekranlara dönüyor. Yaklaşık üç gün sonra How I Met Your Mother, House MD ve birçok özlenilen dizinin yeni sezon bölümleri torrentlerde bizi bekliyor olacak. Ben de favori karakterlerimden Barney Stinson'ın en efsanevi sahnesiyle bu dönüşü hatırlatayım dedim. HIMYM'ın 1.sezon 14.bölümü olan Game Night'ta anlatılan Barney'nin hikayesi komik olduğu kadar hüzünlüdür, içi doludur. Bunu bir de bence gelmiş geçmiş en iyi film serisi olan Star Wars'un bir başka efsanevi sahnesi "Darth Vader'ın yükselişi"ne yaptığı göndermeyle süslemek ise pastanın üzerindeki kiraz. Afiyetle izleyin.

Bir de beklemekten sıkılanlara tüyo. Hangi dizinin yeni bölümüne ne kadar kaldığını merak ediyorsanız TVCountDown.com aradığınız cevabı size verecektir. İyi seyirler...

Bir Şampiyonlar Ligi Takımı: Trabzonspor

2011-09-15T09:00:00.000+03:00

En baştan söyleyeyim. Trabzonspor bugün bir destan yazmadı, efsanelere konu olacak bir oyun da oynamadı fakat Türk futbolunun alışık olmadığı bir şeyi yaptı Şenol Güneş'in öğrencileri. Ayağa, düzgün ve sakin oynamayı başardılar, imkan buldukça çıktılar ve son bölümde ayaklarına gelecek o atağı sabırla beklediler. Akıllarıyla oynadılar. Hayaller Halil'in topunda direkten döndü belki ama daha önce (pek bilinmese de) Şampiyonlar Ligi kokusunu almış Celutska, dünyanın en iyi kalecilerinden biri olan Julio Cesar'ın da katkısıyla köşeden ağları buldu. Bu golden belki 10 dakika önce Milito'nun pozisyonları gol olsa her şey farklı olacaktı ama skordan bağımsız tek şey var: Trabzonspor bugün tecrübe eksikliğine karşın bir Şampiyonlar Ligi takımıydı ve öyle oynadı.

Şenol hocanın kurguladığı planın daha önce kısmen istenilenin alındığı Bilbao deplasmanındaki planla benzeştiği aşikâr. Zokora, Halil, Serkan, Cech ve Celutska gibi Devler Arenası'na daha çıkmış oyuncuların tercih edildiği ekip, ilk yarıda hücum aksiyonlarını Colman ve Alanzinho'nun topla orta saha katedişlerine bırakmıştı. Henrique, top tutma ve saklama konusunda bence iyi bir sınav verse de bu ileride çoğalma ve pozisyon üretme adına yeterli değildi. Buna karşın üst düzey bir rakiple deplasmanda oynanan bir Şampiyonlar Ligi maçında gol yememenin de otomatik olarak bir puanı cebe koyma anlamı taşırken sadece sakin kalmak ve doğru anı beklemek de gayet kabul edilebilir bir tercihti.

Gasperini, Genoa'ya oynattığı üçlü savunma ve çift kanatla oynattığı sıradışı 3-4-3'ünün Inter kadrosuna oturmadığını bir kez daha tescillemiş oldu. Palermo'nun haftasonu mavi-siyahlıları dörtlemesinin ardından Trabzonspor karşısında alınan yenilgi de çanların onun adına çalmasını şimdiden sağlamış gibi gözüküyor. Maçtan sonra, "Dörtlü oynayıp küme düşen birçok takım var" demiş ama üçlü oynayıp da hem ligde, hem Avrupa'da yenilgi serisine başlamış bir Inter'i de Moratti'nin ne kadar tolere edeceği muamma. Sneijder'in istediği alanları ve sihirli paslarını verecek imkan bulamaması Inter'in sallantıda olan hücumlarını da epey kısıtladı ve maçı yavanlaştırdı. Öte yandan Inter adına kırılma anları ise Zarate'nin 30'da, daha da önemlisi Milito'nun 62'de bulduğu fırsatları gole çevirememesi oldu. Bu kısırlıktaki bir maçta altın değerindeki pozisyonlar Tolga Zengin'e takıldı ve kaleci hocasının geçmişine selam çakarcasına bir başarıyla geceyi tamamladı.

Lille ile CSKA'nın da 2-2'lik beraberlikle puanları paylaşması Trabzon adına bu galibiyetin değerini katmerleyen bir başka detay oldu. Artık her maçını kazanmak durumunda olan ve iç saha maçı sayısı ikiye düşen Inter'in bu iki takıma kan kusturma ihtimali artık daha fazla. Eğer başaramazlarsa da okka altına gidecek ekip kendileri olacak. Trabzonspor, Fransa şampiyonundan içeride üç puan koparmayı başarırsa iyiden iyiye ikinci tur hesapları yapmaya başlayacak. Beraberlik de tolere edilecek bir sonuç olabilir bu noktada. Her ne olursa olsun, bu ilk deneyiminde fark yaratan ve neredeyse sekiz senelik bir aranın ardından İstanbul dışındaki bir ekibin Türkiye'yi sırtladığı bir sezona şahitlik etmek bu kısırlığı defalarca yaza yaza sıtkı sıyrılmış beni ayrıca mutlu etti. İnşallah onlara her yer Trabzon olur...

Sinema Peşindeki Metin Oktay ve Ben

2011-09-13T00:45:00.002+03:00

Ben Metin Oktay'ı canlı izlemedim. Talihsiz vefatında da göz yaşlarını tutamayanlardan değilim ama dedem gibi fanatik bir Fenerbahçelinin amcama Metin ismini koyuşu, anlatılanlar, hissedilenler benim için çok anlam ifade ediyor. Elimizden geldiğince okuyoruz, ediyoruz, feyz alıyoruz. Ona duyduğum saygı ve sevgiden son yıllarda iyiden iyiye metalaşmasını, anıldığı günler haricinde sadece Galatasaray takımına aba altından sopa gösterme aracı olarak tezahüratlara konu edilmesini ise kabul edemiyorum.

Okuduklarımızdan görüyoruz ki Metin Oktay bugünkü yarı-tanrı gol makinesi imajından ziyade müthiş bir karakter, müthiş bir insan. Bugün yaşasa belki alkole meyletmesinden haşlanacak, 38 golle Avrupa gol kralı olmasının ardından bir daha o performansına erişemediği için eleştirilecek, henüz daha futbolcu iken çevirdiği sinema filmiyle "Kimisi gece alemlerinde, kimisi sinema peşinde" tezahüratında her iki mısranın da öznesi olacaktı. Belki de ona tepki tezahüratı olarak "Gündüz Kılıç" sesleriyle inlerdi tribün. Oysa eminim ki Kapalı'nın önüne gidip elini göğsüne götürecek ve saygıyla o tribünleri selamlayacaktı. İşte benim aklımda yer eden Metin Oktay o.

Şimdiki "eski futbolcudan türetme yorumcu" furyasından nasiplenmesi kısmet olmadı ama o talihsiz kaza öncesinde az da olsa bize hatıralar bıraktı Taçsız Kral. Dönemin kült dergisi Gelişim Spor için hazırladığı milli takım 11'i yazısını geçen ay paylaşmıştım, hatırlamak isteyenler için...

Gördüğüm en detaylı Metin Oktay yazılarından birini ise sevgili Kaan Kavuşan yazmış. Ona ulaşmak için ise buradan...

İstanbul BB 2-0 Galatasaray || İlk Elin Günahı Olmaz!

2011-09-11T22:30:00.002+03:00

Tek tek transfer değerlendirmek işin kolay tarafı lakin bu transferlerin toplamda ne ifade ettiğini görmek için zaman gerekiyor. Beraber oynama alışkanlığı kolay elde edilemiyor maalesef. Bugün ilk 11'de başlayan beş, toplamda yedi oyuncu ilk kez resmi bir maçta Galatasaray forması giydi ve açıkça görüldü ki Felipe Melo, Tomas Ujfalusi gibi bireysel kalitesini gösteren isimler olsa da takım çok acemi. Fernando Muslera'nın iyi bir maç çıkarırken skor üstünlüğünü İstanbul Belediye'ye vermesi pozisyon üretmek için hangi yoldan gideceğini henüz bilmeyen Galatasaray için büyük handikaptı. Bu da tabelaya 2-0 olarak yazıldı.

Yeni bir takım dedik, bu yeni takımın en önemli parçası olması beklenen, geçen yılın en formda ve istikrarlı orta saha oyuncusu Selçuk İnan belki de bunun en net göstergesi. Keşke elimizde istatitstikler olsa da karşılaştırsak... Sanmıyorum ki Selçuk, Trabzonspor'la ortalama bir maçta topa temas ettiği kadar bugün topla oynayabilmiş olsun. Rıdvan Dilmen tabiriyle alı veri bol olan Selçuk, bu kez verince geri alacağını bilmediği isimlerle oynuyor, çoğunlukla da geri alamıyor topu. Bir basketbol takımına uyum sağlaması en uzun süren oyuncu nasıl oyun kurucuysa Selçuk'un da takım opsiyonlarını tartacak duruma gelmesi ve takımda ağırlığını hissettirmesi birkaç ayını alacaktır. Bence Galatasaray'ın acemilik sürecini atlatması açısından en önemli halkası bu.

İkinci olarak... Hakikaten mağlubiyete rağmen enseyi karartacak, moral bozacak bir durum yok Galatasaray adına. Tamam, üç puanla başlamak, mesaj vermek falan önemli elbette ama maç gidişatı dışında bireysel performansından şikayet edilecek çok fazla isim yok. İlk golde Muslera'nın hatasından önce Holmen'i boş bırakıp ofsaytı bozan ve özellikle ilk yarıda bölgesini savunmakta güçlük çeken Çağlar Birinci, zaman zaman top kayıplarıyla Sabri Sarıoğlu, bölgesini yadırgamış gözüken ve kanadını işletemeyen Emmanuel Eboue ilk bakışta sayılabilir ama sol bek hariç çoğu çözülebilir problemler. Kenarda gelen Yekta Kurtuluş'un katkısı, Sercan Yıldırım'ın hızı ve topla kat edişi de önemli sinyallerdi öte yandan. Bu açıdan kötü bir maç geride kaldı sayılmaz.

Webo, Süper Lig'deki ilk maçında golünü attı.

İstanbul Belediye ise ön alana yerleştirdiği Webo ile hakikaten geniş alan verecek rakiplere karşı sıkı bir tuzak kurmuş. Osasuna'yla La Liga'da bu işin masterını yapmış bir isim zaten. Alışılageldik bir İBB transferi olarak Süper Lig'de iş yapan bir görev adamı olan Kamil Zayatte savunmaya, kendini yere fazla atsa da attığı ters toplar ve çıkarken göze çarpan 9.4 kmlik koşu mesafesiyle Doka orta sahaya önemli ekler olmuş. Oturmuş bir ekip olduklarını gösterdiler. Abdullah Avcı, öne geçmenin avantajını da doğru zamanda Tevfik Köse'yi oyuna alıp ilk kontrada fişi çeken hamleyi yaptı. Atak başlangıcından iyi bir pozisyon çıkacağı da belliydi ki Ujfalusi ve Servet'in aynı adama gidip rakibin merkez forveti Webo'yu bomboş bırakışının golde payı büyüktü, sorumluluk özellikle sol stoper Servet'indi. 2-0 kazanan İBB, yine çok rahat bir şekilde 6-9 arası bir yerde ligi bitireceğinin sinyallerini veriyor. Adındaki belediye ne kadar antipatik gözükürse gözüksün, çok başarılı yönetildiklerini es geçmek oynadıkları istikrarlı futbola haksızlık.

Galatasaray'ın Türk Telekom Arena'da daha baskılı oynayacağı, rakibi sıkıştıracağı kesin. İç sahada fazla puan kaybı olmayacağını öngörürsek rahatlıkla telafi edilebilir bir maç ki ben boşa geçmiş bir 90 dakika olduğunu da düşünmüyorum açıkçası. Riera hazır olana kadar sola yerleştirilebilecek bir Sercan Yıldırım, orta sahaya kuvvetli bir Yekta alternatifi ve lige formda girmiş Melo ve Ujfalusi gibi iki kemik yabancı var. Muslera da yedirdiği gole rağmen iyi kaleci olduğunu gösterdi. Erken yargılara varmadan Samsunspor maçını beklemek bence en doğrusu. İlk elin günahı olmaz!

İspanya'da Türkiye Gecesi (!)

2011-09-11T01:55:00.000+03:00

NBA'den yaşamaya alışkın olduğumuz bu onur, bu gururu (!) futbol sahalarına taşıyan La Liga'da Arda Turan ile Mehmet Topal'ın karşılıklı oynamasını görmek hakikaten keyif. Geçen seneden Mesut, bu sene gelen Nuri ve Hamit'le Real tayfası Almanya gibi komple sporcu yetiştiren, yeteneğe gözünü kırpmadan yatırım yapan bir iklimin ürünü. Arda ile Mehmet'in La Liga'nın baş altı takımlarında karşılıklı oynaması bu yüzden daha önce deneyimlemediğimiz bir mücadeleydi, zevkti. Yarım saat de olsa...

Atletico, transfer sezonunun biraz da zorunluluktan aktif ekiplerinden biriydi. Geçen yıl en çok yaslandığı üç oyuncudan ikisi olan Sergio Agüero ile Diego Forlan'ı kaybettiler. Falcao, Diego, Arda gibi oyuncularla yeni bir hücum hattı oluşturmaya çalışıyorlar. 40 milyon avro ödedikleri Falcao mükemmel bir son vuruşçu ancak ona tek vuruş imkanı tanıyacak pozisyonları üretecek hıza henüz ulaşamadılar.

Takımın en eski hücumcusu Reyes aksarken son yarım saatte Falcao'nun arkasındaki dörtlü Arda-Diego-Reyes-Silvio hattı elinden geleni yaptı ama gol çıkmadı. Arda, birebir kaldığı pozisyonda vücudunu savunmacıyla topun arasına sokabilse muhtemelen Falcao'yu boş kaleye sokacaktı ama girdiği andan itibaren en çok iş yapan hücum oyuncusu olduğunu görmek için kahin olmaya gerek yok. Mendes-Bulut işbirliğiyle kapağı Atletico'ya attığı yazılıp çiziliyor Arda'nın lakin ne yolla olura olsun, şu Atletico'da fizik olarak hazır olduğunda banko 11 oyuncusu olacak, o kesin. Topla buluşur buluşmaz iki kişiyi pazara yollayan feyklerine İspanyol savunmacılar alışana kadar baya bir pozisyon çıkarır buralardan. İki tane sıkı pasının da değerlendirilemediğini not düşelim.

Büyük golcü Soldado'nun maçı 1-0'a getirmesinin ardından Arda'yı oyuna alarak oyunu karşı kaleye yığma yolunda hamlesini yapan Manzano'ya Emery'nin cevabı Mehmet Topal'dı. Santander maçının ardından kulübeye çekilmesine şaşmamak lazım ama Mehmet, basit oynaması ve rakibi bozma potansiyeliyle Emery'nin güvenilir elemanlarından birisi. Özellikle son 20 dakikada iki dörtlü hattı 10'ar metre arayla dizen ve adeta 1-0'a yatan Valencia'da işini yapanlardan biriydi. İki haftada altı puan yaptılar. Almeira'dan kaptıkları Piatti'yle Mata'nın gidişini de telafi etmiş görünüyorlar ve mütevazi imkanlarla sıkı iş çıkarmaya devam edecek gibiler.

Koskoca ligi Ardalı Atletico, Mehmetli Valencia seviyesine indirgememek lazım ama sanki damak tadımıza uygun birkaç baharatla daha güzel bir yemek yiyeceğiz bu sene. İyi oldu, iyi...

Barış Manço & Milan Tekme Birliği

2011-08-24T01:00:00.001+03:00

Çocukluğumun en özel isimlerinden Barış Manço, zamanında Milan'ı ziyaret edip Frank Rijkaard, Marco Van Basten ve Ruud Gullit'le röportaj yapmış. 7'den 77' için yapılan 7 dakikalık röportajda klişe sorular ağırlıkta tabii ama dönemin kıyafetlerinden, Rijkaard'a sorulan "Bir gün Türkiye'ye gelir misin?" sorusuna kadar birçok güzel detay var. Barış Manço'nun mükemmel İngilizcesine ise hayran kalmamak elde değil. Çok büyük adamdın be Barış abi, çok...

Eboue & Keita: Gemi Sağa Mı Çekiyor Kaptan?

2011-08-17T01:30:00.002+03:00

Emmanuel Eboue ve Abdul Kader Keita... Eboue zaman zaman kritik hatalar yapsa da her daim beğendiğim bir adamdır, Türkiye'de eksikliği çekilen fiziği sağlam bek kontenjanından yararlı olur. Çok yönlülüğü, önde ve sağ içte oynaması da cabası. Vatandaşı Keita'yı anlatmaya gerek yok. Daha bu sezon içinde Adnan Polat yönetimine tepki tezahüratı olarak adı haykırılan adam. Ayağında fazla top tutsa da, deplasmanlarda kaybolsa da iyi sağ açıktır, Kişisel tereddütlerim olsa da tribünlerde hâlâ sevilir, beğenilir. Türkiye Ligi'nde rahat iş yapabilecek adamdır. Bunlara lafımız yok da şu takımın ihtiyacı ana bölgeleri sağ bek ve sağ açık olan iki yabancı daha almak mıydı?

Dün itibariyle bu takımın ilk 11'ine yazılacak dört yabancı vardı: Muslera, Ujfalusi, Melo ve Baros. Ben puzzle'ın kalan yedi parçasına bakıyorum ve yerliler arasında oynayabilecek ilk üç isim arasına Selçuk'la birlikte Kazım ve Sabri'yi yazıyorum kendimce. Fakat yapılan iki transfer de birebir bu iki oyuncunun oynadığı bölgelere. Kalan yerliler Servet, Yekta, Hakan Balta, Gökhan Zan, Ceyhun Gülselam diye gidiyor. Sizce bu işte bir terslik yok mu?

Hadi yerlileri de hesaba katmayalım fakat Tomas Ujfalusi'nin transfer edildiği bir takıma Emmanuel Eboue'yi almanın mantığını kavramakta güçlük çekiyorum. Klasik "Ujfalusi stoper olacak" savunması havada kalıyor çünkü bu adam son birkaç sezonunu sağ bek olarak geçirdi, Atletico'daki stoper kıtlığı ve zaafına karşın. Aynı şekilde Eboue'nin de sağ içi ve önü, hatta sol beki yedekleyeceği konuşuluyor. İyi de madem bu mevkiilerde yabancıya ihtiyaç var, niye gidip stoper, sol bek ya da sağ iç almıyor da bu takım gidip Ujfalusi üstüne bir de ana bölgesi sağ bek ve açık olan iki oyuncu alıyor? Joker oyuncuları ben de severim de buna güvenip transfer yapmak akıl kârı değil. Bu üç transfer birbiriyle çelişiyor. Eboue'nin Fatih Terim tarafından ısrarla istendiğini bildiğimize göre performansıyla beni şimdiden olumlu yönde yanıltmış olan Ujfalusi'nin "Atletico'dan eli boş dönmeyelim" transferi olduğu ortaya çıkıyor ki çok da şaşırdığımı söyleyemeyeceğim.

Tabii bu yazdıklarım Eboue niye geldi anlamında değil. Fildişili hem hocanın isteği, hem de bana göre gelen oyunculardan en faydalılarından biri olacak bana kalırsa. Üstelik şartları da beklenilenden çok daha olumlu iken (3.5 milyon avro bonservis, 2.5'tan 2 milyon avroya inen yıllık ücret) bu transferi ayrı tutuyorum ama sahadaki yabancı kontenjanımız Eboue ile birlikte bire düşmüşken tutup da Keita'yı getirmenin neye hizmet ettiğini ben anlamış değilim. Madem öyle, Lincoln de gelsin, taraftarın en çok tezahürat yaptığı adamlardan biriydi o da. Mersin İdman Yurdu talip olmasa muhtemelen akıllara dahi gelmeyecek Keita'yı "taraftara hediye" düşüncesiyle almanın faturası sahada çıkarsa o üstlerine oynadıkları taraftar yeri gelir, başka türlü de bağırır. Şu takımda orjini sol açık olan tek insan evladı yokken yapılan bu transferi olumlu kabul etmek de bence mümkün değil, kusura bakmayın dostlar.

Bu gemi biraz sağa çekmiyor mu Fatih hocam?

Fotoğraflar: Galatasaray.org, Twitter.com/mcanmutlu

U-20 Dünya Kupası, Oyuncu Tarama & Türkiye

2011-08-15T09:05:00.001+03:00

U-20 Dünya Kupası artık profesyonel futbola hazır hale gelen genç oyuncuların yer bulduğu, dünyanın en prestijli gençler turnuvası. 16-17 yaşlarında artık profesyonel kariyerini ne yönde çizebileceği kestirilebilen oyuncular iki yılda bir bu Dünya Kupası'nda bir araya geliyor ve artık bir hobi olmaktan çoktan çıkmış, en güçlüsünden en zayıfına kadar herkesin yapmak zorunda olduğu oyuncu tarama faaliyetleri için de mükemmel bir ortam yaratıyorlar. Peki bunun Avrupa'nın en iyi altıncı ligi olduğu iddiası resmi kaynaklarca da sıkça tekrarlanan Türkiye'deki yansımaları nedir? Hemen söyleyeyim, koskocaman bir hiç...

Toplam 504 oyuncunun forma giydiği, 24 farklı ülkenin oyuncularının bulunduğu Kolombiya 2011'de yaklaşık 50-60 kulübün gözlemci ve temsilcileri maçları yerinde izliyor ve kulüplerine uygun oyuncuları takip edip gerekirse oyuncularla ön görüşmeleri yapıyorlar. Bizler için de sürpriz olmasa gerek, Real Madrid soyundan gelen büyüklerimizin de dahil olduğu hiçbir, ama hiçbir takım bu turnuvaya tek gözlemci göndermeye tenezzül etmemiş. Galatasaray'ın bugüne kadar bir PR çalışmasından öteye gitmemiş scout ekibinin bir ekiple turnuvayı takip edeceği yönünde söylentiler çıkmıştı ama Kolombiya'da bulunan TFF Medya Sorumlusu, sevgili İlker Uğur sağolsun, bunun da doğru bir haber olmadığını teyid etmiş olduk.

Genç oyuncu konusunun tam bir mit olduğunun, Türkiye'deki yanlış uygulamalar sebebiyle CV'ye bakıp tırnak içinde "hazır" oyuncuya yönelmenin kolaylığının savunulabilirliği bir gerçek. Bunu da kabul etmekle beraber artık 90'larda yaşamadığımızın, hedeflenilen yerledeki kulüplerin "tamamının" bu faaliyetleri en önemli ödevleri arasına koymuş olduğunu da atlamamız gerek. Tamam, kimse "bir Porto" olmak zorunda değil, ki aslına bakılırsa Türkiye'deki büyüklere diğer Avrupa devlerinden daha yakın bir sınıftandır, ama hem şu menajer tekelinden, hem de kısıtlı oyuncu havuzundan kurtulmak adına bu işler şart.

Kimse kusura bakmasın ama 20-25 yaş arası oyuncu sayısı bu kadar kıt olan bir lig yapısıyla bırakın ilk 6'yı, Avrupa'nın en iyi 10 ligi arasına girmek bile imkansız. İsterseniz defansif orta sahanıza 4.5 milyon avro ödeyin, isterseniz La Liga gol kralına 15 milyon avro bonservis ödeyin. Çünkü siz bunları yaparken gidip 22 yaşındaki İsviçre gol kralı Seydou Doumbia'ya aynı parayı ödeyen Rus kulüpleri var ve ellerindeki parayı har vurup harman savurmuyorlar. Galatasaray'ın burun kıvırdığı Keisuke Honda'ya CSKA gidip 6 milyon avroyu basıp alıyor. CSKA, Şampiyonlar Ligi çeyrek finali görürken, Honda'yı ilk 11'ine yazamayacak kadar tecrübesiz, yetersiz gören Galatasaray 6 senedir Şampiyonlar Ligi'ne çıkamıyor. Porto'dan ya da Valencia'dan, Ajax'tan çok uç örnekler vermiyorum. Galatasaray gibi, Fenerbahçe gibi parasıyla işini gören, Avrupa'nın gelişmekte olan bir liginin mensubu olan CSKA'nın, ya da Lucescu'nun Shakhtar'ının yapıp da bizimkilerin yiğitliğe bok sürdürmeme tavrının neresi gerçekçidir, makuldur ve eleştirilmesi yanlıştır?

Kolombiya 2011'de forma giyen 504 oyuncu arasında tek bir tanesi dahi Türkiye'deki bir kulüpte forma giymiyor. İngiltere'den Fransa'ya, turnuvada takımı olmayan İtalya'dan Rusya'ya, Ukrayna'ya, Çek Cumhuriyeti'ne kadar herkes bu oyuncuların bir ucundan tutmuşken Türkiye bu kadar geri kalmışsa bunları artık sorgulama vakti gelmiş demektir.

Popüler tabirle yıl olmuş 2011, Türk takımları hâlâ 80'lerin kafasında. "Mehmet, elinde sol bek var mı?" olmuş "Mendez, elinde forvet var mı?" Fark yok...

Koca Kafa’dan Büyük Kaptan’a: Arda Turan

2011-08-09T21:27:00.000+03:00

Galatasaray altyapısı için her zaman söylenen bir şey vardı. 87 jenerasyonu ligin tozunu atacak. Uğur’un yazdığı blogda alt yaş grup milli takım başarılarından falan bahsetmek benim boyumu aşsa da gözümüzün önünde büyüyen ve gün itibariyle Madrid’de soldan soldan bindirecek Arda için bir şeyler karalamak hakkımdır sanırım. Altyapıda ve okuduğu lisenin takımıyla elde ettiklerini hep kulaktan dolma olarak duysak da kendisiyle ilk tanışıklık 2004-2005 sezonunda Denizlispor maçında oldu. 65. dakikada Ergün Penbe yerine giren genç tıfıl çocuğu az sayıda insan dışında ne tanıyan ne de umursayan vardı. Zaten bir daha da Ali Sami Yen zeminine o çok sevdiği A takım formasıyla çıkmak uzun süre beklemesi gerekecekti.

Kadroda düşünülmeyen Arda’nın belki de İspanya’ya uzanan yolundaki belki de en önemli isimle karşılaşamsı 2005-2006 sezonunda Manisa’ya gitmesiyle gerçekleşiyordu. Hala devam eden yetenek olarak üst düzey ama fiziksel ve mental özellikleri zayıf kanat oyuncu yetiştirme geleneğine sahip bir altyapıdan çıkmıştı Turan. Ersun Yanal’ın elinde Serdar Özkan olmaktan kurtulacaktı Bayrampaşalı. Kendisini diğer bütün “yetenekli” oyunculardan ayıran en büyük özelliği üstün kayarak top kapma yeteneğini burada kazandı. Kazanan bir takımdan ziyade bir puan için bile her maç seviyesinin üstüne çıkması gereken bir ekipte olmak kafa olarak da gelişimini ilerletti. Fenerbahçe’yi 5-3 yendikleri maçta herkes tarafından konuşulmaya başlandı. Yaptığı iki asist dışında sarı-lacivertlilerin sol kanadını maç boyunca işlemesiyle dikkatleri üstüne çekti.

Bu çıkışı üstüne küçüklük hayali olan parçalı formaya dönüşü de sürpriz olmadı. Biz onun gittikçe formu düşen Hasan Şaş ile dakikalarını paylaşacağını düşünürken sihirli bir olay oldu. Maradona’nın el verdiği onlarca oyuncudan biri olan Carrusca 9 ağustos 2006’da oynanacak Mlada Boleslav maçı öncesi sakatlandı. Artık Arda kadar tribünün de beklediği o fırsat gelmişti. Aslında bizim beklediğimiz yerde de başlamamıştı 66 numara. Ama sol tarafta öyle bir oynadı ki, yeni bir yıldızın doğuşuna şahit olmamızı sağladı. O maç sonrası ne Carrusca soran kaldı ne de Ribery. Sezonun devamında Arda’nın kariyerindeki kırılma anlarından biri daha gerçekleşecekti. Bordeaux karşılaşmasında bir an için kontrolünü kaybedip attığı kafa medya tarafından yaşayacağı ilk linç olacaktı. TSYD tarafından aldığı ödül geri alındığında yaptığı açıklama bütün Galatasaraylıların “Bu çocuk tamam” demesini sağladı. Benim en büyük ödülüm üstümdeki sarı kırmızı forma derken sesi titremişti. O senenin Arda’ya tek hediyesi de profesyonel kariyerinde Fenerbahçe’ye attığı ilk goldü.

Gerets’in hücum futbolu sonrası Kalli’nin daha disiplinli futboluyla neler yapacak acaba diye düşünmemize fırsat bile vermedi 2008’de. Şu an efsane olan fotoğraf da o sezonda çekildi. Sivas maçında A takım seviyesindeki ilk hat-trick’ini gerçekleştirerek şampiyonlukta büyük rol oynuyordu. Arda’nın şansı ya bu Galatasaray’da üçüncü sezonunda üçüncü teknik direktörüyle çalışmaya başlayacaktı 2009’da. Skibbe’nin oynattığı futbol belki de en çok ona yaramıştı ligin ilk yarısında. Kewell ile sağ kanat konusunda anlaşamasalar da sürekli değişerek hem takıma hem de kendi oyunlarına katkı sağlıyorlardı. Ama ne olduysa Almanya’da oynanan Hertha Berlin maçında Lincoln’un kaptan olarak sahaya sürülmesiyle oluyordu. İlk defa tribünle sürtüşüyordu Arda. Daha önce maç içinde Servet Çetin ile diyaloga girdiği için ufak bir tepki almıştı ama bu sefer insanlar acaba Arda gitmeli mi demeye başlamışlardı. Hikayenin kırıldığı nokta da burası oluyordu. Devre arasında bizim o benimsediğimiz 66 numara gitti, peşine de sevsek de sevmesek de her zaman takımın abisinde olan kaptanlık geldi. Hem de 10 numarayla beraber. 22 yaşında Metin Oktay olmaya zorlandı Koca Kafa. Büyük kaptan ilan edildi.

Arda’nın ne kadar iyi bir kaptan olduğu hiçbir zaman sorun olmadı. Düşünceler hep aynıydı. 22 yaşında çocuk Servet’e nasıl kaptanlık yapar, baskıyı kaldıramaz daha çok genç. Turan da bol miktarda malzeme verdi insanlara. Ama ata sporumuz linç olduğu için bir verdiyse 5 üstüne gelindi. Son iki senesini sakatlık, medya ve yönetim baskısıyla geçiren 24 yaşında biri olarak dayanmaya çalıştı. Keşke hiçbir zaman Avrupa’ya gitmek istiyorum demeseydi. Hatta bunu Galatasaray’ı ve ülkemi temsil etmek istiyorum diyerek yapmasaydı. Ama kişisel kararlar üstünden o kadar vuruldu ki, bu konu sadece çizik kalır o kadar darbe üstüne. Beş yıl önce bugün başlayan hikaye, yine bir 9 ağustosta son buluyor. Arda gitsin kendini kurtarsın hiç diyemedim. Ortada kurtarılacak daha büyük bir sevda Galatasaray varken demem de abes olurdu zaten. Kendisine bundan sonra başarılar dilemek ve teşekkür etmek boynumun borcudur. Ama o Denizli maçında oyuna giren tıfıl çocuğu sevdiğim gibi sevemeyeceğim seni Büyük Kaptan.

Onur Saygın

Seyirci Ortalaması En Yüksek 30 Avrupa Kulübü

2011-08-08T13:00:00.001+03:00

Avrupa'da seyirci ortalaması denilince akla gelen ilk kulüp olan Dortmund bu kez kılpayı da olsa liderliği Barça'ya bırakmış. İlk 10'da ise Bundesliga'dan dört, La Liga, Premier Lig ve Serie A'dan ikişer takım yer alıyor. Almanya'nın bu konuda ne kadar aşmış olduğu zaten bilinen bir gerçek ama yine de geçen sezon Bundesliga II'de 45 binin üzerinde ortalama yakalayan Mönchengladbach'a şapka çıkarmak gerek. Tabii ki seyirci ortalaması 10 bini dahi bulmayan Süper Lig'den hiçbir takım ilk 30'a yer almıyor.

Bu 30 kulübün son üç yıldaki ortalamaları gösteren listenin tamamı aşağıda. 2009/10 sezonunda liglerin seyirci ortalamalarını ise geçen yıl şurada vermiştik, onu da tekrar hatırlatmış olalım.

Kulüp	08/09	09/10	10/11
Barcelona	71300	77000	79200
Borussia Dortmund	74830	77250	79100
Manchester United	75305	74865	75110
Real Madrid	71960	74990	71300
Bayern Münih	69000	69000	69000
Schalke 04	61385	61325	61320
Arsenal	60040	59925	60025
FC Internazionale	55345	56195	59695
Hamburg SV	54775	55240	54440
AC Milan	59730	42810	53915
Marsilya	52275	50045	51080
Celtic	57670	45570	48980
FC Köln	49310	48060	47780
Newcastle United.	48750	43390	47715
Eintracht Frankfurt	47010	47205	47365
Ajax	49015	48735	47315
Kaiserslautern	34425	35400	46390
Hertha BSC	52155	46680	46130
Manchester City	42900	45515	45905
SS Calcio Napoli	39850	40795	45605
Rangers	49535	47570	45310
B.Mönchengladbach	47375	46410	45190
Hannover 96	41860	38245	43900
Liverpool	43610	42865	42820
Feyenoord	44015	44000	42560
FC Nünrnberg	33625	42330	42020
Atletico Madrid	44605	40815	41525
Chelsea	41590	41425	41435
Sunderland	40170	40355	40010
Valencia	38265	41640	39965

Keirrison Nereye?

2011-08-08T09:45:00.001+03:00

Brezilya'dan son yıllarda çıkan en potansiyelli 9 numara gözüyle bakılan Keirrison'un Barcelona transferi sonrası pek de hayal edildiği gibi geçmedi. Guardiola, 14 milyon avro bonservis ödeyip aldıkları Brezilyalıya Ibra da büyük sükseyle alınmışken önce bir Avrupa havası aldırıp sonra kadroya katmaya niyetlenmişti. Hesap ise çarşıya uymadı. Rivayete göre Fenerbahçe ve Galatasasaray'ın da yer aldığı birçok kulüp onu kiralamak için sıraya girmişken işi bitiren Benfica'da Cardozo-Saviola ikilisinin çılgın atması genç oyuncuyu dışarıda bıraktı. Aslında Portekiz kültürüyle ve genç oyunculara yaklaşımıyla onun tam da uyum sürecini atlatacağı yer olabilirdi ama onun yerine kabusun başlangıcı oldu. Devre arasında apar topar geri alınıp bu kez İtalya yolu gösterildi ama Fiorentina deneyimi de Benfica'dan farksız oldu. Son sezonu Santos'ta geçirip nispeten toparlasa da eski ışıltısı ve karizmasından uzak.

Keirrison üstün bitiriciliğiyle Barcelona'nın dahi gönlünü çalmayı başardı lakin edilgen bir golcü olması ve gittiği takımlarda sistemin merkezine konmaması onun adına büyük sıkıntı yarattı. Kendi pozisyonunu üreten, uçan kaçan bir forvet değil lakin o saf yeteneğinden bir şey yitirmediğini düşünüyorum. Santos'taki kirası bitti ve Barcelona'ya döndü. B takımla antrenmanlara çıkıyor ve muhtemelen bu kez bonservisiyle gönderilecek. Riskli bir seçim mi, belki evet ama işin sonunda jackpotu vurma olasılığı da göz ardı edilemez.

İşi dönüp dolaşıp Galatasaray'a bağlayacağım yine. Milan Baros ve Johan Elmander gibi bence kalburüstü bir rotasyona hem Baros'la değişmeli oynayabilecek, hem de gerektiğinde yedek kalabilecek bir ek olarak görmeyi isterim fakat Fatih Terim'in eli kuvvetliyken nispeten düşük profilli Keirrison'a yönelmesi yüzde bir ihtimal gibi bile gözükmüyor. Hangi takıma gideceğini merakla bekliyorum.

Fernando Muslera & Benzer Ürünler

2011-08-07T15:30:00.015+03:00

Galatasaray, Mondragon sonrası bir türlü dolduramadığı kaleyi bu kez arkasına bakmayacak şekilde sağlama adına kafayı çizmişti ve bu işe bir bütçe ayrılmıştı. Mevcut seçeneklerin en iyisiyle anlaşıp derdi, tasayı geride bırakmak isteyen Fatih Terim ve Galatasaray yönetimi, Lazio'da forma giyen Uruguay Milli Takımı kalecisi Fernando Muslera'da karar kıldı. Kalburüstü bir kaleci olduığu, genç yaşına rağmen Serie A'da gösterdiği performansla adını en potansiyelli kaleci adayları arasına yazdırdığı aşikar ve Türkiye'ye gelmiş en kariyerli kaleciler listesine de yüksek bir yerden giriş yapacaktır, sözümüz yok. Hele ki çılgın attığı, takımının Copa America zaferine uzanmasına başrollerden birini kaptığı bir ayın ardından.

Yalnız diyeceğim odur ki futbol artık paradan bağımsız değerlendirilecek, sadece oyuncu kalitesine yoğunlaşılabilecek bir eğlencelik olmak çıkalı çok oldu ve geçen yıl 4.5 milyon avro ödenen Lorik Cana'nın üstüne verilen 6.75 milyon avroluk fahiş bonservisi de hesaba katmak durumundayız. Muslera, yönetimin omzundaki bu yükü kaldıracak bir performans da sergileyebilir ancak restoranda önümüze gelen pek hoş değil. Menüde de benzer ürünlerin fiyatları insanı düşündürmüyor değil.

Maarten Stekelenburg - Roma (6.3 milyon avro)
Geçen yıldan bu yana Galatasaray'ın transfer listesinde olup olmadığı tartışıldı ancak bu yaz onu almak adına en ısrarcı ekip Roma'ydı. Sıkı bir pazarlık sonucu Ajax'ın 9 milyon avrodan yaptığı açılış 6.3 milyon avroyla son buldu ve Hollanda Milli Takımı'nın kalecisi Serie A'nın yolunu tuttu. Kariyeri su götürmeyecek, Galatasaray kalesini rahatlıkla dolduracak bir isim olabilirdi.

Doni - Liverpool (Bedava)
Roma, Stekelenburg'u alınca Brezilyalı kaleciye ihtiyaç kalmadı ve Doni, Liverpool'da Reina'nın arkasını güvenle dolduracak isim olarak İngiltere'ye uçtu. Muslera alınmaya çalışılırken muhtemelen maliyeti de düşünülerek alternatiflerden biri olarak gündeme de gelmişti lakin yetki verilen Taffarel, Lauro'da karar kılınca taraftar ayaklandı. Roma kariyerli Doni gelse yine mırın kırın eden olurdu illaki ancak bu kadar fırtına kopmayacağı kesindi. Forumlarda ve sosyal medyada patlak veren bu isyan başkanın kulağına gidince maliyet hesapları bir kenara konup Muslera'ya dönüldü ve Doni de Galatasaray adına bir alternatiften öteye geçemedi.

Sebastian Frey - Genoa (Bedava)

Frey, yaz başında Galatasaray'ın gündemine gelmişti...

Başkan Ünal Aysal'ın Muslera'ya parayı basmasını zorunlu kılan beyanat olan "Dünya çapında bir kaleci" tanımı Buffon için yapılmıştı ancak onun olmayacağı anlaşılınca ,ki gidilmesi hatadır, ilk gündeme gelen isim Sebastian Frey'di. Hatta transferde sona yaklaşıldığı haberleri kulağıma gelmedi değil ama ne olduysa çark edildi, Frey transferi gerçekleşmedi. Belki oyuncu ikna edilememiştir, bilemeyiz lakin Fiorentina'nın hocası Mihajlovic'in Frey'e ilk iki kaleci arasında yer vermeyeceği ve Fransızın bedavaya Genoa'ya transfer olacağı akıllara gelse yönetim bonservis maliyeti 11 milyon avroyu geçen Muslera'yı iki kez düşünürdü gibi geliyor bana. Büyük fırsat kaçtı gibi.

Guilherme Ochoa - Ajaccio (Bedava)
Football Manager'ın en iyi kalecilerinden biri olması sebebiyle önce büyük bir ilgiye, sonra da hayal kırıklığına mazhar olan Guilherme Ochoa, Haldun Üstünel döneminde Galatasaray'ın gündeminde yer almıştı. O dönem Club America'dan aldığı çılgın maaşı ancak İngiltere, İspanya gibi üst düzey için bırakacağını açıklayan Ochoa iki sene içinde Ligue 1'in vasat takımlarından birine bedavaya imza attı. Tabii Meksika kulübüyle yaşadıkları, neden daha üst düzey kulüplerin ilgi göstermediği sorgulanabilir lakin refleksleri ve kalecilik yetenekleri ilk bakışta anlaşılan Meksikalıya Avrupa kupalarına katılım olmayan bir sezonda verilecek bir şans iki tarafın da kazanacağı bir senaryoya dönüşebilirdi. Hem transferi ilk olarak FM'den kontrol edip ona göre yorumunu yapan marjinal kesimin de epey hoşuna giderdi hani.


Fransa şampiyonu Lille, Vincent Enyeama için Hapoel'e bonservis bedeli ödemedi...

Vincent Enyeama - Lille (Bedava)
Fransa'ya bedavaya geçen üst düzey kaleciler Ochoa'yla sınırlı değil. Uzun süredir Nijerya Milli Takımı'nın kalesini koruyan Vincent Enyeama, eninde sonunda İsrail'deki kariyerine son verip Kıta Avrupası'na adımını atacaktı, bu ekip de Fransa şampiyonu Lille oldu. Dünya Kupası'nda Nijerya'yı ayrı bir gözle izlediğimden, Galatasaray'ın kalesindeki boşluğu da bildiğimden dolayı dikkat kesilmiştim ona ve yediği bariz hatalı bir gole rağmen kalenin hakkını verecek yetenekleri ve tecrübesi olduğu belliydi. Lille de sözleşmesi biten Nijeryalıyı ıskalamadı ve Hapoel Tel Aviv'in elinden kaptı.

Brad Friedel - Tottenham (Bedava)
Galatasaray formasını daha önce de sırtına geçirmiş emektar Friedel, yaşına rağmen Premier Lig'deki istikrarııyla hâlâ talep görüyor ve hedefi ilk dört-beş olan Tottenham'ın kalesi tereddütsüz kendisine teslim ediliyor. Muhtemelen dengesizliğiyle meşhur Gomes'i de kesip kaleyi devralacak. Türkiye'ye yeniden uğrayacağından değil de Tottenham ayarındaki bir kulübün kaleye bulduğu çözüm yolunu irdelemek adına Friedel örneği önemli.

Tüm bu kalecilerle Muslera'yı karşılaştırıp Uruguaylıyı tercih edecek olanlarımız elbette olacaktır, hatta imzalar da atılmışken onu iyiden iyiye benimsemiş ve içinden bana "Ne çomak sokuyorsun hırt" demek geçen arkadaşlar da vardır belki lakin yukarıdaki transferler de bir gerçeklik ve bu seneki kaleci piyasası bu kadar düşükken Muslera'nın epey maliyetli bir transfer olduğu gerçeği ortada duruyor. Herkes kendi fikrini oluştururken farklı kriterler seçebilir, yaş, maliyet ya da sadece ve sadece kalite ve yetenek. Fakat internet alışveriş jargonuyla "Benzer Ürünler"in kaça gittiğini de yazmak, üzerine düşünmek gerek diye düşünüyorum. Birçok kez dediğim gibi Fernando Muslera, Galatasaray kalesini uzun yıllar koruyup başarısıyla bu maliyeti de eriteceğini umuyorum lakin yukarıdaki örnekler transferin notunu benim nezdimde birkaç not aşağı çekiyor. Not düşülsün...

Metin Oktay'ın Milli Takımı

2011-08-07T13:00:00.002+03:00

Şike skandalının kısmen de olsa sıyrılıp saha içine bakabilmemizi sağlayacak milli maçlar haftasına adım atarken biraz arşivi karıştırayım dedim. Galatasaray'ın ve A Milliler'in unutulmaz golcüsü Metin Oktay, Eylül 1989'da dönemin kült dergisi Gelişim Spor'un anketiyle okuyuculara hayalindeki milli takımı sormuş. Birkaç sayı sonra da hem Metin Oktay'ın, hem de taraftarların seçtiği 11'ler yayınlanmış. Yukarıda iki 11 de görünüyor. Metin Oktay'ın sabit olduğu kadroda en çok oyu alan isim ise %98'le kaleci Turgay Şeren. Onun arkasından %96 ile Lefter Küçükandonyadis, %90 ile Can Bartu geliyor.

Yeri gelmişken Gelişim Spor arşivini benle paylaşma nezaketi gösteren arkadaşım Özgür Akman'a da teşekkür etmek isterim. Zaman zaman bu arşivden çeşitli anekdotlar aktaracağım buradan. Bugünden bakıldığında daha farklı gözüken, unutulan, şu an araştırılsa ulaşılması mümkün olmayan birçok detay var arşivde.

Yukarıdaki fotoğraftan isimleri çıkaramayanlar için 11'leri de yazayım son olarak...

Metin Oktay'ın 11'i: Turgay Şeren / Ahmet Berman, Selahattin Torkal, Naci Erdem, Basri Dirimlili / Mehmet Ali Has, Kadri Aytaç, Can Bartu, İsfendiyar Açıksöz / Lefter Küçükandonyadis, Metin Oktay..

Taraftarların 11'i: Turgay Şeren / Ahmet Berman, Alpaslan Eratlı, Naci Erdem, Basri Dirimlili / Fatih Terim, Kadri Aytaç, Can Bartu, Lefter Küçükandonyadis / Metin Oktay, Cemil Turan.

Gaziantepspor Türkiye'dir

2011-08-06T14:30:00.001+03:00

Adnan Polat döneminde yayınlanan bir bildirinin başlığı olan, bence buram buram popülizm kokan ve Galatasaray'la çok da bağdaştıramadığım "Galatasaray Türkiye'dir" o gün bugündür dillerde dolaşıyor lakin biraz da konuyu saptıracak olursak Türkiye'yi, Türkiye Ligi'ni sembolize eden takım Galatasaray'dan ziyade Gaziantepspor'dur. Geçen sene ligin ikinci yarısında Fenerbahçe'nin ardından en başarılı dereceye imza atan, doğru transfer dersi verirken bir o kadar da takdir gören Gaziantep, Avrupa'ya çıktığında ekonomisi Türkiye'yle karşılaştırılamayacak bir ülke olan Polonya'nın vasat üstü takımlarından Legia Varşova'ya elenebiliyor. İşte zurnanın zırt dediği yer de burası. Nereye kadar?

Hocalığına laf söyleyen çoktur ama Tolunay Kafkas tek tipleşen Türk tipi teknik adam çizgisinin epey dışında bir adam ve arıza yönleri mevcut olsa da bence farklılık yaratabilen, baş altı takımlar için ideal bir teknik direktördür. Gerçek anlamda bir sportif direktör Türkiye'de yok ancak olursa benim bir numaralı adayım da Tolunay hocadır. Buna karşın bu kadar iyi bir kadroyla şu takıma iki maçta da gol atamayıp elenmek hakikaten içler acısı bir durum ve belki de daha da içler acısı olan Tolunay hocanın ilk maç sonundaki açıklamasındaki bir cümleydi: "Türk takımlarının bu kolay gol yeme hastalığı nasıl çözülür, bilmiyorum. Bilen biri varsa gelsin, düzeltsin!"

Türkiye, uzun yıllardır tüm kötülüklerin anası olarak bellense de İstanbul'un üç büyükleri Galatasaray, Fenerbahçe ve Beşiktaş dışında Avrupa'da puan değil, nal toplamakla meşgul. Hâlâ bugün aklımıza Anadolu'dan son katkı olarak Denizlispor'un 2003'teki UEFA son 16'sı akla geliyorsa Türkiye'nin altıncı büyük lig olduğu rüyası baya bir havada kalıyor. Trabzonspor'un bir türlü kıramadığı ön elemelerde seribaşı olamayıp kötü de kura çekip elenme döngüsü bu sene de tam gaz devam ediyor. Bielsa'nın Bilbaosu bir ön eleme turu için fazla iyi ki İspanyollar genelde bizi birebirde hep eleyen taraf olmuşlardır. Bursaspor geçen yıl direk Şampiyonlar Ligi'ne katılmanın getirisini bir üst seviyeye taşıyıp en azından bu elemelerde seribaşı olacak puanı çıkarabilirdi ama geçen yıl onu gerçekleştiremedi. Bu lanet döngüyü bu sene kendilerini gruplara atıp kırabilirler. Anderlecht elenmeyecek takım değil ama şansın yüzde 50'nin ötesine geçmediği de aşikar.

Geçen yıl az buçuk yükselen ivmemize tüy diken Galatasaray ve Fenerbahçe'nin elenişini telafi etme şansımız her zaman bu ekstra katkılara bakıyor ama İskandinav ekiplerinden Balkanlara kadar birçok imkanı kısıtlı ülkeden Avrupa kupalarında sürpriz yapan takımlar çıkıyorken Türk takımlarının hâlâ yerinde sayması artık kabak tadı vermek üzere. Ülke puanı hesaplarını geçen yılın başında altıncılık üzerine kurup üç takımla Şampiyonlar Ligi hayali kurabilecek konumdayken şimdi birkaç yıl içinde Şampiyonlar Ligi'ne biri doğrudan, iki takımla katılma şansımızı da kaybetme ihtimali belirdi. Hele şu şike soruşturmasından çıkacak sonuçların Avrupa'daki konumu etkileme olasılığı da mevcutken karanlık bir kuyuya doğru yol alıyoruz gibi geliyor. En azından bir ümit taşıyabilmek adına Beşiktaş, Trabzonspor ve Bursaspor'un fire vermeden UEFA Avrupa Ligi'ne gidebilmesi çok ama çok önemli.

Beşiktaş-Alania
Trabzonspor-Bilbao
Bursaspor-Anderlecht

Chivas Zamanı: "Barça'yı Dörtlemekten Daha Fazlası"

2011-08-06T10:30:00.001+03:00

Bizim memlekette karizması baya yüksek bir içki olarak bilinse de aslen Meksika'nın köklü futbol kulüplerinden biri olan Chivas, tarihin en dominant ekibi olup olmadığı tartışılan Barcelona'ya hazırlık maçında da olsa 4 atınca buraların gündeminde de kendine yer buldu. Fakat Guadalajara ekibi tesadüfen Barça'yı yenen bir ekip olmaktan öte tüm dünyayı kıskandıracak bir altyapı modeline sahip, birçok yönden incelenmesi gereken bir kulüp.

U-17 Dünya Kupası'nı alan Meksika'nın yıldızı Carlos Fierro

Ev sahibi olduğu 2011 U-17 Dünya Kupası'nda zafere yürüyen ve son yılların en sağlam jenerasyonlarından birine sahip olan Almanya'yı dahi eleyip tarihinde ikinci kez bu kupayı alan Meksika'nın en önemli oyuncusu Carlos Fierro'ydu. Futbol zekası ve oyun görüşüyle kendine hayran bırakan, düşünmekle kalmayıp bunu uygulamakta da sıkıntı çekmeyen bu genç forvet Chivas altyapısından yetişme. Tıpkı Barcelona'ya bir de gol atan milli takımdan akranı, benim de favori oyuncularımdan Giovani Casillas'ın yer aldığı üç takımdaşı gibi. Ya da şu günlerde U-20 Dünya Kupası'nda forma giyen, Manchester United'ın ciddi şekilde ilgilendiği Erick Torres'in de içinde bulunduğu beş abisi gibi...

"Yeni Javier Hernandez" gözüyle bakılan Erick Torres

Guadalajara Chivas, hiçbir yabancı oyuncunun forma giymediği, hatta ilk 11'in tamamını altyapı kökenli oyunculardan kurduğu bir takım. 2002'de kulübü devralan Jorge Vergara döneminde, ki bu abi MLS'teki Chivas USA'in de sahibidir, altyapı sistemini yenileyip bu yolu izleme kararı almışlar. Buna karşın Chivas aynı zamanda ligin her zaman en iddialı takımlarından biri konumunda. Meksika deyip geçmeyin, bize epey uzak bir lig görüntüsü çiziyor belki ama yayın geliri açısından dünyanın sayılı liglerinden biri olan Meksika sağlam paranın döndüğü bir lige sahip. Stadyumları da her daim doludur. Oyunculara ödenen maaşlar epey yüksek olduğundan Avrupa'ya gitmeyi tercih etmeyen Humberto Suazo, Cristian Benitez gibi kalburüstü birçok oyuncu bu ligde forma giyiyor. Bu açıdan Türkiye'yle de benzeşen, kendi içine dönük bir yapıya sahipler.

İşte Chivas bu özel yapısıyla Monterrey, Club America, Cruz Azul, Pumas gibi takımlarla zirve mücadelesi verirken bu yapının ürettiği Javier Hernandez gibi birçok özel oyuncuyu da Avrupa'nın kalburüstü lig ve kulüplerine servis etmek üzere. Barcelona'nın sloganına gönderme yapacak olursak "Barça'ya dört atan bir kulüpten daha fazlası!"

Aslında yazı bu noktada bitiyordu ama şöyle son bir göz gezdirirken benim üstümde de emeği olan Ali Murat Hamarat namı diğer Ekşi efsanesi Arvo, Chivas'ın 2006'da yine Barcelona'yla oynayacağı bir hazırlık maçı sebebiyle lige yedek, Katalanlara ise as kadroyla çıktığını, Barça'dan o dönem de bir beraberlik kopardığını not düşmüş sözlüğe. Barça maçıyla girmişken bu anekdotu da atlamak olmazdı.

Yeni Nesil Barçalı: Gerard Deulofeu

2011-08-02T09:30:00.002+03:00

Euro 2008'le başladığı yürüyüşünü 2010 Dünya Kupası zaferiyle sürdüren İspanya, başarısını aldığı temel olan genç milli takımlarda da vitesi arttırmış görünüyor ve adeta İspanya ve diğerleri tablosunu zihinlere kazıyor. Bu yıl Danimarka'da düzenlenen Euro U-21'de Thiago'nun önderliğinde şampiyonluğa yürüyen İspanyollar, Euro U-19'u da boş geçmedi ve iki kez geriye düştüğü final'de Çek Cumhuriyeti'ni uzatmalarda 3-2'yle geçmeyi bildi. Yetenek fışkıran bir başka jenerasyonu kendi ekol ve disiplininde yetiştiriyorlar ve bu yapıda kendini gösterme fırsatı bulan oyunculardan biri de Barcelona B takımının 17 yaşındaki yıldızı Gerard Deulofeu.

1994 doğumlu Gerard, U-17 düzeyinde tekniği ve birebir rakiplerini ekarte edebilme becerisiyle o kadar büyük bir fark yaratan bir oyuncu ki İspanya gibi her jenerasyonda yeterli olabilecek kadrolara sahip olan bir ülkede dahi jenerasyon atladı ve kendisinden iki yaş büyük abileriyle U-19 Avrupa Şampiyonası'nda boy gösterdi. Sadece bunla da kalmadı ve kendinden büyüklere karşı da yeteneklerini sergiledi ve arada Türkiye'ye karşı uğradığı 3-0'lık bozgun dışında epey rahat bir turnuva çıkaran İspanyolların Sabaria'yla birlikte en güçlü hücum kozu oldu.

Sağ açık/forvet pozisyonunda görev yapan genç Barçalı, hızının yanına güçlü bir fizik eklemeyi beceren, üstelik bunu İspanya gibi disiplinli pas yapmayı vazgeçilmez sayan bir yapı içinde eritebilecek oyun zekasına da sahip bir oyuncu. Çok uzaklara gitmeden stil olarak Türkiye'nin en potansiyelli oyuncularından Gökhan Töre'ye benzediğini söylemek zor değil. Onun biraz daha ehlileştirilmiş olanı tabii. 9 yaşında La Masia'ya adım atan bir adamın da başka şansı pek yok zaten.

17 yaşında becerilerini üst düzeyde test etme fırsatını yavaş yavaş eline geçiren Gerard Deulofeu, yeryüzünde kadrosunda yer edinmesi en zor takım olan Barcelona'da kendine yer açabilecek bir oyuncu olduğunu kendisini izleyen herkese gösteriyor. Şimdilik neredeyse Cesc Fabregas transferini taca atacak kadar ışıltılı bir sezon öncesi geçiren Thiago'nun gölgesinde olsa da bir, bilemedik iki sene sonra Camp Nou'ya ayak basacak çapta bir yetenekle karşı karşıya olduğumuza şüphe yok.

U-19 Avrupa Şampiyonası Finali
İspanya 3-2 Çek Cumhuriyeti

Berkin'den Sonrası Buhran

2011-08-01T16:20:00.003+03:00

Fatih Terim'in bireysel çabaları ve ilgisiyle 96/2000 döneminde oluşturduğu ve birçok milli takım oyuncusunu içinde barındıracağı planlanan 1987-89 jenerasyonundan Galatasaray'ın eline sadece Arda Turan, Uğur Uçar ve Aydın Yılmaz'ın kalması altyapıdan beklentileri özellikle taraftar açısından epey düşürdü. Bu hayal kırıklığına karşın birçok potansiyelin yetersizlikten kırılan kadrolarda şans bulması ihtimali bir plan çerçevesinde olmaktan ziyade, tesadüflere dayalı, üst yapıdaki hocanın inisiyatifine bırakılmış bir terfi sistemsizliği sebebiyle mundar olduğunu da izledik. İster inanın, ister inanmayın ama hayal kırıklığı yaratan bu süreç Galatasaray'ın bu açıdan iyi günleri ve şu anda arkadan gelen üst düzey bir potansiyel için 1996 doğumlu bir oyuncuyu beklemek zorunda kulüp.

Florya, İstanbul'un ve Türkiye'nin en oturaklı antrenman tesisleri olmanın getirisiyle çoğu zaman genç milli takım hocaları için bir merkez görevi görmüştür. Galatasaray'da oynayan milli takım çapındaki bir yeteneğin gözden kaçması hemen hemen imkansız. Hatta kapasitesi doğru değerlendirilememiş birçok oyuncu da vitrinde olmanın getirisiyle milli takımlara kapağı atmakta zorlanmamıştı. Fakat Galatasaray altyapısı şu anda öyle bir konumda ki genç millilerin amiral gemileri diyebileceğimiz U-17 ve U-19 milli takımlarına tek bir oyuncu dahi gönderemiyor. A2 Ligi'nde gelen şampiyonluğa rağmen hiçbir oyuncu üst düzeye çıkamadı ve açıkçası kampa davet dahi edilmeyen Berkin Arslan dışında da Galatasaray potansiyeli taşıyan bir yetenek olduğunu söylemek de zor takımda.

Coca-Cola Akademi Ligi Finalleri
U-17 Ligi: Beşiktaş 2-1 Fenerbahçe
U-16 Ligi: Bursaspor 1-0 Fenerbahçe
U-15 Ligi: Beşiktaş 0-3 Fenerbahçe
U-14 Ligi: Bursaspor 1-2 Trabzonspor
***
U-18 Geliştirme Ligi: Fenerbahçe 0-0 Trabzonspor (pen 3-5)

Her zaman söylene gelen bir laftır, altyapılarda başarıdan ziyade takımdaki oyuncuların yeteneklerine eğilip onları geliştirmek mühimdir lakin başarılı olmak da kendince bir kriter ve o kadar da yabana atılması doğru değil. 14'ten 18'e kadar uzanan kategorilerin hiçbirinde Galatasaray yer almıyor, milli takıma Galatasaray'ın oyuncuları yerine Fenerbahçe, Beşiktaş, Bursaspor, Trabzonspor gibi takımların altyapılarından oyuncular gidiyorsa Galatasaray kulübü organizasyonda bir sorun olduğunu ve bunu bir an önce düzeltmesi gerektiğini fark etmek durumunda.

Fatih Terim ilk döneminde Galatasaray altyapısını ayağa kaldıran isimdi ve uzun vadede elbette bu yapıyla ilgili tasarrufları olacaktır ancak A takımı adam edip organizasyonun tamamını elden geçirmesi önemli bir zaman alacak. Doğru oyuncuların Florya'ya gelmesi, seçilmesi, transfer edilmesi derken muhtemel bir operasyonun meyvelerini vermesinin 2015'ten önce olmasının mümkün olmadığını düşünüyorum. Gerçi Fatih hocanın Galatasaray TV'de verdiği "Sürpriz ve bilinmeyen bir altyapı oyuncusunu A takıma çıkaracağız" demeci de ortada duruyor. Gönül rahatlığıyla söyleyebileceğim tek isim Karşıyaka'dan gelen 1996 doğumlu Berk Yıldız. Topla ilişkisinden farklı bir oyuncu olduğu belli oluyor. Fatih hocanın sürpriz keşfi kim olur, bilemiyorum ama mevcut altyapı havuzundan çok bir şey beklememek gerekiyor bence...